Εισαγωγή

Όλοι (ή σχεδόν όλοι) όσοι ασχολούνται με gaming κάθε είδους, δεν μπορεί να μην έχουν ακούσει, έστω κι από σπόντα, την σειρά Sonic The Hedgehog, τον γνωστό σκαντζόχοιρο ο οποίος τρέχει λίγο πιο αργά απ'τον Flash Gordon (μπορεί και όχι) και λίγο πιο γρήγορα από τον Forest Gump, στην προσπάθειά του να μαζέψει φυλακισμένα ζώα ,προτού αυτά μετατραπούν σε ρομπότ, από τον αρχικακό τρελό επιστήμονα, Dr Robotnik. Τουλάχιστον αυτός ήταν ο σκοπός του, αρχικά! 
Αυτή η σειρά φέρει πολλαπλούς τίτλους σε πολλαπλές πλατφόρμες, αλλά κυρίως στην SEGA και τις κονσόλες της, της οποίας είναι και δημιούργημα.

Με το πέρασμα των χρόνων, η Sega έχει επανακυκλοφορήσει τίτλους Sonic The Hedgehog, πολλές φορές. Αυτή, είναι μία ακόμη (επανα)κυκλοφορία του γνωστού παιχνιδιού.

Σήμερα, λοιπόν, θα μιλήσουμε για το Sonic Origins Plus, το οποίο μαζί με τις remastered εκδόσεις του ορίτζιναλ Sonic The Hedgehog, φέρνει τις εξής αλλαγές/προσθήκες:

• Amy Rose playable χαρακτήρας στα Sonic, Sonic 2, Sonic 3 & Knuckles, Sonic CD, remastered.
• Όλα τα προηγούμενα πρόσθετα από το Sonic Origins (Classic Music Pack και Premium Fun Pack)

Game Gear Emulated titles όπως:

•  Dr. Robotnik's Mean Bean Machine™
•  Sonic Blast™
•  Sonic Chaos™
•  Sonic Drift™
•  Sonic Drift 2
•  Sonic Labyrinth™
•  Sonic Spinball™
•  Sonic the Hedgehog (8-bit)
•  Sonic the Hedgehog 2 (8-bit)
•  Sonic Triple Trouble™
•  Tails Adventure™
•  Tails' Skypatrol™

Απαιτήσεις συστήματος:

Το Sonic Origins Plus μπορεί να τρέξει σε οποιοδήποτε σύστημα φέρει τις παρακάτω προδιαγραφές:

MINIMUM (ελάχιστες απαιτήσεις)

Requires a 64-bit processor and operating system
OS: Windows 10
Processor: Intel Core i5-2400, 3.1 GHz or AMD FX-8350, 4.2 GHz
Memory: 6 GB RAM
Graphics: NVIDIA GeForce GTX 750, 2 GB or AMD Radeon HD 7790, 2 GB
Additional Notes: 720p @ 60 FPS

RECOMMENDED (προτεινόμενες απαιτήσεις)

Requires a 64-bit processor and operating system
OS: Windows 10
Processor: Intel Core i5-4570, 3.2 GHz or AMD Ryzen 3 1300X, 3.4 GHz
Memory: 8 GB RAM
Graphics: NVIDIA GeForce GTX 770, 2 GB or AMD Radeon R9 280, 3 GB
Additional Notes: 1080p @ 60FPS

8GB of Disk Space

Το σύστημα της παρουσίασης είναι

OS: Windows 11
Processor: Intel Core i7-13700K
Memory: 32 GB RAM
Graphics: NVIDIA GeForce RTX 4080 16GB
Screen Resolution: 2560 X 1440

Πολυαγαπημένο και..πολυδιάστατο stage

Δυστυχώς, δεν υπήρχε κάποιο σύστημα με Windows 7/8.1 για να εξεταστεί η περίπτωση που το παιχνίδι τρέχει σε αυτά τα λειτουργικά συστήματα, καθώς απευθύνεται αρκετά σε νοσταλγούς του Sonic και η λογική θα έλεγε πως, πρέπει να τρέχει και σε παλαιότερα συστήματα. Πάμε να δούμε όμως σιγά σιγά τι μας επιφυλάσσει το παιχνίδι.

Το παιχνίδι μας συστήνεται με ένα εισαγωγικό βίντεο από την ιστορία του σκαντζόχοιρού μας, πριν μεταβούμε στο κύριο μενού, στο οποίο επιλέγουμε μεταξύ των Original Sonic 1, 2, 3 και Sonic CD, καθώς και ενός special mode , το Mission Mode, το οποίο περιλαμβάνει όλα τα προαναφερθέντα παιχνίδια σαν ένα, ενιαίο παιχνίδι, αλλά και τα 12 DLC titles.
 Τέλος, υπάρχει και το museum με διάφορα extras.

Το εισαγωγικό μενού του παιχνιδιού

Να σημειώσουμε πως δεν υπάρχει καμία απολύτως επιλογή για παραμετροποίηση, key bindings, ανάλυση οθόνης και κάτι σχετικό, παρά μόνο το αρχικό μενού επιλογής τίτλου. 
Κάθε παιχνίδι περιέχει την Anniversary και την Classic Edition, καθώς και την επιλογή " Boss Rush" στην οποία μάχεστε με τα Bosses του παιχνιδιού, συλλέγοντας δαχτυλίδια και ξεκλειδώνοντας διάφορα collectibles.

Gameplay και Περιεχόμενο

Όσα γνωρίζουμε για τον σκαντζόχοιρό μας, τα συναντάμε όλα, αυτούσια, σε αυτήν την πιστή μεταφορά της πρωτότυπης έκδοσης του παιχνιδιού, στα PC μας.
Είναι ένα παιχνίδι πλατφόρμας, δισδιάστατο, side scroller όπως θα έλεγαν και στο χωριό μου, στο οποίο κινείστε κυρίως από τα αριστερά προς τα δεξιά με σκοπό να φτάσετε στον τελικό προορισμό της εκάστοτε πίστας. Στην διαδρομή μαζεύετε δαχτυλίδια τα οποία έχουν και ως σκοπό να σας προφυλάξουν από τα εμπόδια που θα συναντήσετε. Κάθε φορά που συλλέγετε έστω κι ένα από αυτά, η σύγκρουσή σας με κάποιο κακό τερατάκι, σημαίνει πως χάνετε όλα σας τα δαχτυλίδια. Αν συγκρουστείτε χωρίς να έχετε κάποιο από αυτά στην κατοχή σας, τότε έρχεται το τέλος της ζωής σας. Ο ρυθμός του παιχνιδιού είναι φρενήρης, πράγμα που σημαίνει πως μία πίστα μπορεί να την περάσετε ακόμη και σε λίγα δευτερόλεπτα. Μπορεί όμως και να περάσετε αρκετές ώρες (δεδομένου ότι μιλάμε για πλήρη μεταφορά τεσσάρων τίτλων Sonic The Hedgehog), ψάχνοντας τα πολλά κρυφά μονοπάτια τα οποία σας επιφυλάσσουν ακόμη περισσότερες εκπλήξεις στην πορεία.

Πάμε να δούμε τώρα τι διαφορές υπάρχουν μεταξύ anniversary και Classic edition.

Σε περίπτωση που είσαστε κάτοχος ενός CRT Monitor ή τηλεόρασης, θα μιλούσαμε, πιθανότατα, για την απόλυτη Retro εμπειρία, στην classic edition του παιχνιδιού, καθώς αυτή είναι φτιαγμένη για 4:3 λόγο διαστάσεων. Σε περίπτωση που παίζετε σε 16:9 όμως, τα bars (τα οποία δεν είναι μαύρα αλλά.. χρωματιστά με δαχτυλίδια) δεξιά κι αριστερά της κύριας οθόνης του παιχνιδιού, χαλάνε πλήρως το immersion. Η μη δυνατότητα επιλογής αντίστοιχης ανάλυσης (π.χ. 1024Χ768) μέσω κάποιων settings, ώστε να εξαλείψει αυτά τα bars, κάνει την χρήση του classic mode τελείως περιττή.

Στα Anniversary mode λοιπόν, έχουμε τα ίδια παιχνίδια φτιαγμένα για σύγχρονες οθόνες με λόγο διαστάσεων 16:9 (προσθήκες για ultrawide οθόνες φαίνεται να υπάρχουν μόνο από την κοινότητα και όχι από το ίδιο το παιχνίδι).

Bonus Stage στην "Remastered" έκδοση. Εμπρός λοιπόν καλά μου ποδάρια

 Υπάρχουν κάποιες προσθήκες, όπως bonus stages και mini games, καθώς και η επιλογή 3 έξτρα χαρακτήρων από το ξεκίνημα κάθε παιχνιδιού αλλά και συνδυασμού αυτών σε κάποια (περισσότερων από όσους υπάρχουν στα original games) , τα οποία προσθέτουν πόντους στην συνολική εμπειρία του παιχνιδιού.
Ειδικότερα, τα bonus stages είναι καλοφτιαγμένα, με αρκετές προκλήσεις και δυσκολίες, σε ορισμένα από αυτά. 

Οι playable χαρακτήρες, αν και είναι πανομοιότυποι με τον Sonic (ειδικά η Amy) και δεν φέρουν κάποια επανάσταση στην εμπειρία μας, είναι ευπρόσδεκτοι.

Playable Characters

Στα συν των έξτρα χαρακτήρων , το γεγονός ότι καθένας από αυτούς, έχουν κάποιες διαφορετικές δυνάμεις, κάτι το οποίο αλλάζει ελαφρώς την προσέγγισή μας. Το τελικό αποτέλεσμα, πάντως, παραμένει το ίδιο σε κάθε περίπτωση.

Στο mission mode, βρίσκουμε τα 12 επιπλέον παιχνίδια του expansion pack, το οποίο αντιστοιχεί στην “Plus” έκδοση του παιχνιδιού.
Τα συγκεκριμένα είναι λίγο πιο "δυσκίνητα", καθώς είναι ports από συσκευές της δεκαετίας του 90 (όπως το game gear (το οποίο είναι φορητή κονσόλα της δεκαετίας του 90 αλλά και Sega Mega Drive, γνωστή παιχνιδομηχανή της ίδιας δεκαετίας) και βρήκα ιδιαίτερα ενοχλητική την «σπασμένη» κίνηση, όλων αυτών των παιχνιδιών. Το μόνο που θα κρατούσε κάποιον σε αυτά τα παιχνίδια, είναι η νοσταλγία και η περίπτωση να είναι απόλυτα εθισμένος σε retro games και ιδιαίτερα Sonic The Hedgehog.

Γραφικά

Το παιχνίδι όντας ένα παιχνίδι πλατφόρμας το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε 30 χρόνια πριν, δείχνει τα χρονάκια του στο οπτικό κομμάτι, όμως αυτό που πάντα εντυπωσίαζε , είναι τα καλοσχεδιασμένα και λεπτομερή επίπεδα του Sonic τα οποία ήταν σε ιδιαίτερα υψηλά στάνταρ για την εποχή. Ακόμη και σήμερα, παίζεται με ιδιαίτερη άνεση, χωρίς να προκαλεί.. πονοκεφάλους.

Βάζοντας την classic και την remastered έκδοση του κάθε παιχνιδιού δίπλα-δίπλα, δεν εντοπίζουμε καμία οπτική διαφορά, σε κανέναν από τους τίτλους, ούτε στο Sonic CD για το οποίο η Sega μιλάει για "remastered visuals". 

Remastered και Classic από το ίδιο σημείο στο Sonic CD

Η ανάλυση στην οποία τρέχει το παιχνίδι, είναιι αυτή που έχετε ορίσει στο desktop σας. Η υψηλότερη ανάλυση όμως, δεν επηρεάζει την γενικότερη εικόνα του παιχνιδιού, παρά μόνο προσθέτει μια σχετική "καθαρότητα".

Για την plus έκδοση, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως εμφανισιακά, τα παιχνίδια είναι ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς από κονσόλες που μας πηγαίνουν 25-30 χρόνια πίσω. Τα πιο φρέσκα παιχνίδια από αυτά τα port, δείχνουν πιο μαζεμένα και πιο κοντά στα κλασικά Sonic The Hedgehog. 
Όλα τα παιχνίδια του expansion pack παίζονται σε 4:3 λόγο διαστάσεων.

Η game gear έκδοση του Sonic The Hedgehog

Ήχος

Μία μοντέρνα έκδοση soundtrack κάνει την εμφάνισή της στο εισαγωγικό μενού, καθώς παίζουμε, θεωρητικά, remastered παιχνίδι.
Με μερικές εξαιρέσεις (όπως για παράδειγμα στο πρώτο Sonic όπου υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον ήχο των νερών που τρέχουν) τα ηχητικά εφέ είναι όπως θα τα περίμενε κανείς. Δεν εντοπίζεται πρόβλημα με αυτά, όμως για ακόμη μία φορά, anniversary και classic modes είναι ακριβώς ίδιες, χωρίς καμία απολύτως βελτίωση στον ήχο της νεότερης έκδοσης.

Προχωρώντας στην plus έκδοση, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Ο ήχος ακούγεται διακεκομμένος στα περισσότερα από τα port, αρκετά προβληματικός από την αρχή κάτι το οποίο δείχνει πρόχειρη δουλειά στην προσομοίωση αυτών των τίτλων.

Χειρισμός

Για τις ανάγκες της παρουσίασης, χρησιμοποιήθηκε ένα xbox one χειριστήριο της Microsoft, καθώς και πληκτρολόγιο.

Η απουσία για παραμετροποίηση των πλήκτρων έκανε την χρήση του πληκτρολογίου κάπως πιο δύσκολη, όχι όμως ακατόρθωτη. Αν δεν είστε λοιπόν κάτοχος ενός οποιουδήποτε συμβατού με Windows, χειριστηρίου, τότε η χρήση "W,A,S,D" και "Κ" για τις εξορμήσεις σας με τον σκαντζόχοιρο, είναι η μόνη λύση για εσάς.
Κατά τ'άλλα, η χρήση του χειριστηρίου ήταν απροβλημάτιστη και δεν βρέθηκε κάποιο θέμα συμβατότητας ή κάποιο bug κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. 

Δυστυχώς όμως, στα ported games της Sega, ο χειρισμός είναι κάπως προβληματικός. Η καθυστέρηση (latency) στις εντολές για την μετακίνηση του χαρακτήρα μας, είναι χαρακτηριστική. Στην αρχή νόμιζα πως υπήρχε πρόβλημα με την μπαταρία του χειριστηρίου, οπότε το χρησιμοποίησα και με USB. Καμία απολύτως διαφορά, όπως και με την χρήση του πληκτρολογίου. Ένας ακόμη τομέας του Expansion στον οποίο η Sega έκανε προχειροδουλειά. Ισχύει για όλα τα expansion games, πλην των Sonic Drift (1 + 2) στα οποία φαίνεται η απόκριση να είναι καλύτερη. 

Δύσκολη η αποστολή στο Sonic Pinball

Επιδόσεις

Σε ότι αφορά τον τομέα των επιδόσεων, δεν θα αντιμετωπίσετε κανένα πρόβλημα εάν μείνετε μεταξύ των ελάχιστων και προτεινόμενων απαιτήσεων (που ήδη θεωρώ υπερβολικές για τον συγκεκριμένο τίτλο).
Υπάρχει όριο στο frame rate το οποίο είναι στα 60FPS χωρίς καμία δυνατότητα να το ξεκλειδώσετε. 

Στο expansion pack, ωστόσο, η απόδοση είναι άσχημη. "Σπασμένη" εικόνα, πακέτο με τον μέτριο ήχο, κάνουν την εμπειρία επιεικώς μέτρια.

Συμπεράσματα/Επίλογος

Αν βάλουμε τον τομέα της νοσταλγίας στην μέση, το Sonic Origins Plus, μας ταξιδεύει στον χρόνο με αρκετή επιτυχία, ειδικά σε ό,τι αφορά τους "remastered" τίτλους. Όμως η πρόχειρη μεταφορά των τίτλων από τις παλιότερες κονσόλες και η απουσία οποιασδήποτε προσπάθειας εξάλειψης σημαντικών bugs, κάνει την εμπειρία μας συνολικά μέτρια. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά την τιμή (30€ + 11€ το expansion pack), νομίζω πως μιλάμε για ένα υπερκοστολογημένο προϊόν. Για τους hardcore fans του είδους, οι οποίοι δεν έτυχε να έρθουν σε επαφή με τους τίτλους αυτούς σε PC, είναι σχεδόν μονόδρομος η αγορά, αλλά δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για όσους θέλουν απλά να ζήσουν την εμπειρία ενός κλασικού Sonic τίτλου.

Θετικά

• Νοσταλγία
• Πιστή μεταφορά των original τίτλων
• Bonus Levels
• Άφθονο υλικό

Αρνητικά

• Πρόχειρη δουλειά στους Gamegear τίτλους του expansion
• Δεν είναι πραγματικό remaster
• Τιμή

Με βάση όλα τα παραπάνω, η βαθμολογία του Sonic Origins Plus είναι 

Το Sonic Origins Plus κυκλοφορεί από τις 23 Ιουνίου 2023, στο Steam για το PC, στην τιμή των 29.99€ + 10.99€ το Plus Edition ή 39.99 αν τα αγοράσετε πακέτο.

Ευχαριστούμε την SEGA για την παραχώρηση του δείγματος της δοκιμής.

 Εισαγωγή

Το Company of Heroes 3 (CoH3) είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου που κυκλοφορεί από τη SEGA και αναπτύσσεται από την Relic Entertainment. Είναι το τρίτο της σειράς Company of Heroes και διαδραματίζεται στο θέατρο της Μεσογείου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το CoH3 είναι μάλλον το πιο πολυαναμενόμενο λανσάρισμα στην ιστορία του franchise το οποίο κυκλοφορεί σχεδόν μια δεκαετία μετά το CoH2. Το CoH3 καλείται από την μία να παραμείνει πιστό στην παράδοση της σειράς και από την άλλη να πρωτοπορήσει εισάγοντας νέους μηχανισμούς παιχνιδιού και χαρακτηριστικά, εξελίσσοντας τόσο το single player campaign όσο και το multiplayer, δίνοντας παράλληλα έμφαση στην υποστήριξη modding.

Ας δουμε λοιπόν αν καταφέρνει να ισορροπήσει την παράδοση και την εξέλιξη!

Airfields campaign map [Εικόνα:Sega]

 Gameplay

Το Company of Heroes 3 προσθέτει νέα στοιχεία και μονάδες στο franchise, δίνοντας στους παίκτες πρόσθετους μηχανισμούς παιχνιδιού και στρατηγικές δυνατότητες.

Οι παίκτες  καλούνται να κατακτήσουν τρεις βασικές πτυχές των μηχανισμών του παιχνιδιού προκειμένου να επιτύχουν τη νίκη. Κάθε αποστολή έχει τις δικές της μοναδικές δυσκολίες αλλά αν καταφέρετε να κατακτήσετε τις θεμελιώδεις ιδέες του παιχνιδιού ο δρόμος προς την νίκη θα είναι λιγότερο κακοτράχαλος. 

• Η δημιουργία μιας ισχυρής παρουσίας στο πεδίο της μάχης είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία. Για να επιτύχουν οι παίκτες να καταλάβουν εδάφη και να δημιουργήσουν μια ισχυρή αμυντική γραμμή ενάντια στις επιθέσεις των αντιπάλων, πρέπει να αναπτύξουν δύο έως τρεις ομάδες πεζικού. Οι παίκτες θα πρέπει να διαφυλάξουν τους στρατιώτες με κάθε κόστος, επειδή είναι απαραίτητοι για την κατάκτηση και τη διατήρηση της επικράτειας. Ο επιτυχής έλεγχος της επικράτειας θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη πόρων, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την κατασκευή νέων κτηρίων την παραγωγή μονάδων και τις αναβαθμίσεις.
• Το δεύτερο βήμα είναι η κατάληψη του ελέγχου σημαντικών θέσεων, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή προμηθειών, τη δημιουργία φυλακίων υποστήριξης και την ενίσχυση των δυνάμεων που υποχωρούν. Οι παίκτες πρέπει να αναλάβουν τον έλεγχο αυτών των σημείων προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε πόρους τους οποίους στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουν για να κατασκευάσουν νέα κτήρια στις βάσεις τους.
• Το τρίτο σκέλος έχει να κάνει με τις μονάδες. Όταν μια μονάδα επιζεί στις μάχες αποκτάει εμπειρία (Vet ability), η οποία θα της επιτρέψει να ξεκλειδώσει ισχυρές ικανότητες και να αυξήσει τις επιδόσεις της στη μάχη. Για να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις νέες ικανότητες αυτών των μονάδων, οι παίκτες πρέπει να τις τοποθετήσουν στρατηγικά στους στρατούς τους. Με τη χρήση του συστήματος Battlegroup, κάθε ένα από τα 4 διαφορετικά factions του παιχνιδιού μπορεί να εξειδικευτεί περαιτέρω. Αυτό παρέχει στους παίκτες την ευκαιρία να αποκτήσουν δεξιότητες και μονάδες που είναι μοναδικές για το στυλ παιχνιδιού τους.

Ένα νέο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι το Tactical Pause το οποίο αποτελεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσθήκη στην όλη εμπειρία. Αυτό το χαρακτηριστικό επιτρέπει στους παίκτες να διακόπτουν το παιχνίδι, να δίνουν εντολές στις μονάδες τους και στη συνέχεια να κάνουν un-pause.

Tactical Pause: Calma chicos, ας δούμε τι θέλει να κάνουμε ο General Cookie!

To Dynamic Campaign Map είναι άλλο ένα highlight στο Company of Heroes 3. Προσθέτει πολλά τόσο στο gameplay όσο και στην ιστορία της σειράς στο σύνολό της. Το νέο Dynamic Campaign Map επιτρέπει στους παίκτες να χειρίζονται μονάδες εδάφους αέρος και θαλάσσης και τους δίνει την δυνατότητα να επιλέξουν τη δική τους πορεία μέσα από αποφάσεις που καλούνται να πάρουν.

Το μέγεθος του Campaign Map καθιστά δυνατή τη δημιουργία μικρών θυλάκων αντίστασης, καθιστώντας το πεδίο της μάχης πιο δύσκολο και ρεαλιστικό. Όταν τα εχθρικά στρατεύματα σκάβουν και οχυρώνουν τις άμυνές τους, οι παίκτες πρέπει να χρησιμοποιούν τις ζώνες ελέγχου των δικών τους μονάδων για να επηρεάσουν την κίνηση του εχθρού. Αυτό απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό για να περάσουν τα ιδιαίτερα επίμονα εμπόδια.

Το dynamic campaign map επιτρέπει στους παίκτες να επιλέξουν τη δική τους πορεία.

Για να παραμείνουν αξιόμαχες οι μονάδες καθώς κινούνται σε εχθρικό έδαφος, είναι σημαντικό να δημιουργηθούν καλές γραμμές ανεφοδιασμού. Ταυτόχρονα, η αποκοπή των εχθρικών γραμμών ανεφοδιασμού θα αποδυναμώσει τις θέσεις τους και θα τους καταστήσει λιγότερο ικανούς να αντεπιτεθούν. Οι παίκτες θα πρέπει να κρατούν μια προσεκτική ισορροπία και να κάνουν τις απαραίτητες αναβαθμίσεις αλλά και να δίνουν στις μονάδες τους πόρους που χρειάζονται για να νικήσουν.

Τέλος, είναι ζωτικής σημασίας το να συνεργάζονται οι μονάδες μεταξύ τους για να έχουν πλεονέκτημα στις μάχες. Το πεζικό μπορεί να ανιχνεύει και να καταστρέφει τις αντιαρματικές άμυνες, ενώ τα τεθωρακισμένα μπορούν να παρέχουν βοήθεια στο πεζικό κατά τις επιθέσεις και να το κάνουν αποτελεσματικότερο.

Συνοψίζοντας, το gameplay Company of Heroes 3 θα δυσκολέψει αλλά και θα ανταμείψει τους παίκτες. Η νίκη απαιτεί απ' αυτούς να κατασκευάσουν μια ισχυρή ραχοκοκαλιά, να καταλάβουν σημεία, να χτίσουν μια βάση και να αξιοποιήσουν στο έπακρο το Veterancy των μονάδων.

 Factions

Το Company of Heroes 3 σας επιτρέπει να παίξετε με τέσσερις διαφορετικές παρατάξεις. Κάθε παράταξη έχει τα δικά της δυνατά σημεία, αδυναμίες και στυλ παιχνιδιού: Οι Αμερικανικές Δυνάμεις είναι επιθετικές, οι Βρετανικές Δυνάμεις είναι ισορροπημένες και ανθεκτικές, η Βέρμαχτ είναι αμυντική ενώ το Afrika Korps έχει ισχυρά τεθωρακισμένα.  Ας τις δούμε όμως αναλυτικότερα:

Τα τέσσερα factions του CoH3

Afrika Korps: Το Γερμανικό Αφρικανικό Σώμα διαθέτει ένα τρομερό ρόστερ τεθωρακισμένων που περιλαμβάνει το φοβερό Panzer 3, το Flak 88 και το διαβόητο Tiger. Με ένα τέτοιο πλεονέκτημα οχημάτων, οι παίκτες μπορούν να αναπτυχθούν γρήγορα στον χάρτη, να υπερφαλαγγίσουν τους αντιπάλους τους και να κατακτήσουν σημαντικές τοποθεσίες. Ο μηχανοκίνητος οπλισμός του Afrika Korps δίνει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα που οι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν πίεση που μπορεί να φθείρει τους αντιπάλους με την πάροδο του χρόνου. Επιπλέον, τα Afrika Korps μπορούν να επωφεληθούν από μια ποικιλία εξειδικευμένων Battlegroups (Italian Infantry, Italian Combined Arms και Armored Support) ώστε να ενισχύσουν περαιτέρω τις δυνατότητές τους.

British Forces: Οι Βρετανικές δυνάμεις είναι ισορροπημένες, με καλή ανθεκτικότητα. Υποστηρίζονται από τα έθνη της Κοινοπολιτείας και έχουν ένα απλούστερο tech tree ενώ οι μονάδες τους έχουν πρακτικές και εύκολα κατανοητές δεξιότητες, δίνοντάς τους ένα εξαιρετικό σημείο εκκίνησης για νέους και παλιούς παίκτες που ανυπομονούν να αλληλεπιδράσουν με τα νέα στοιχεία του CoH3.

Ο Βρετανικός Στρατός έχει διάφορες ομάδες μάχης για να επιλέξει από τις οποίες μπορεί να ενισχύσει το gameplay του. Τα Indian Artillery, Elite Gurkha infantry και British Armored Tanks. Επίσης, η Air and Sea Battlegroup παρέχει αεροπορικούς και ναυτικούς βομβαρδισμούς, καθώς και κομάντος. 

US Forces: Οι αμερικανικές δυνάμεις είναι επιθετικές με γρήγορο playstyle και εκτεταμένο οπλοστάσιο. Το US Forces είναι μια σταθερή εναλλακτική λύση για τους παίκτες που επιστρέφουν ή για όσους αναζητούν μια σκληρή εμπειρία παιχνιδιού, με ένα στυλ παιχνιδιού παρόμοιο με το αρχικό παιχνίδι Company of Heroes. Οι Battlegroups των αερομεταφερόμενων, τεθωρακισμένων και ειδικών επιχειρήσεων είναι διαθέσιμες και κάθε ομάδα μάχης έχει το δικό της ξεχωριστό σύνολο δεξιοτήτων, όπως η ικανότητα να ρίχνει από αέρος προμήθειες και δυνάμεις, να εξαπολύει αεροπορικές επιδρομές και να αναπτύσσει εξειδικευμένες μονάδες για να παραβιάζει τις εχθρικές γραμμές. 

Wehrmacht: Η Βέρμαχτ είναι ισχυρή αμυντική παράταξη στο CoH3.  Η επένδυση στις σωστές εγκαταστάσεις στα μέσα του παιχνιδιού μπορεί να ξεκλειδώσει ορισμένες ισχυρές μονάδες που μπορούν να φέρουν την νίκη σχετικά εύκολα. Ωστόσο, οι παίκτες μπορούν επίσης να επικεντρωθούν σε τεθωρακισμένα early game, όπως το Panzer IV και το Brumbar.

Όσον αφορά τα Βattlegroups, η Wehrmacht δίνει στους παίκτες τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ Mechanized, Breakthrough ή Luftwaffe. Η ομάδα μάχης Mechanized παρέχει συνδυασμένα όπλα και κλήσεις οχημάτων εκτός χάρτη. Η Breakthrough, από την άλλη πλευρά, επικεντρώνεται κυρίως σε οχήματα και μονάδες ικανές να διασπάσουν την αντίπαλη άμυνα. Τέλος, η ομάδα μάχης Luftwaffe παρέχει αερομεταφερόμενους στρατιώτες, αεροπορική υποστήριξη και αναγνώριση.

 Single Player 

Το single player campaign του Company of Heroes 3 λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο θέατρο επιχειρήσεων της Μεσογείου, συγκεκριμένα στην Ιταλία και τη Βόρεια Αφρική. Η πλοκή ακολουθεί τις συμμαχικές δυνάμεις, ιδίως τα στρατεύματα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς αγωνίζονται εναντίον των δυνάμεων του Άξονα, με επικεφαλής τη Γερμανία και την Ιταλία.  Οι επιλογές στους διαλόγους με τα Battlegoups επηρεάζουν γεγονότα και τις εξελίξεις στο πεδίο. Χωρίς να υπάρχει ένας μόνο τρόπος νίκης, το campaign παρέχει μια ενδιαφέρουσα εμπειρία με αρκετά καλό replayability.

Απόβαση στο Σαλέρνο : Με το μεγαλειώδες σχέδιο του Στρατάρχη Cookie, σε καμιά ωρίτσα θα πίνουμε καπουτσίνο στην πλατεία!

Όπως αναφέραμε και στην προηγούμενη ενότητα περί gameplay, το campaign έχει μη γραμμική δομή που επιτρέπει στους παίκτες να ολοκληρώνουν τους στόχους και τις αποστολές με όποια σειρά θέλουν, καθώς και πολλά ιστορικά τόξα που εξετάζουν διάφορες πτυχές της σύγκρουσης.

Ο παίκτης καλείται να επιλέξει με ποιον σχηματισμό θα συνεχίσει.

To Italian Campaign συνδυάζει μάχες επί του εδάφους με εκτεταμένες τακτικές εκστρατείας στο θέατρο της Μεσογείου. Οι παίκτες μπορούν να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο, εξερευνώντας διαφορετικά μονοπάτια, εκτιμώντας τους πιο πολύτιμους πόρους και εξασφαλίζοντας εδάφη με χερσαία στρατεύματα. Οι ελεύθερες επιλογές που μπορεί να κάνει ο παίκτης μέσα από συγκρούσεις και αλλαγές εδαφών, καθώς και ιστορικά σημαντικά γεγονότα, όπως η απόβαση στο Σαλέρνο και η μάχη για το Cassino δένονται με ρεαλιστικό τρόπο και δημιουργούν μια δυναμική πλοκή.

Hey there Jerry-bois, Say hello to MY LITTLE FRIEND!

Στο North African Campaign οι παίκτες πρέπει να χρησιμοποιήσουν έναν συνδυασμό πεζικού και οχημάτων για να απωθήσουν τις βρετανικές δυνάμεις που προσπαθούν να απομακρύνουν τα DAK από την έρημο. Ξεκινώντας στις αρχές του 1942, η εκστρατεία μεταφέρει τους παίκτες σε ιστορικές μάχες όπως η Ajdabiya, η Gazala και το Tobruk. Κάθε μάχη έχει τα δικά της εμπόδια, απαιτώντας από τους παίκτες να ακονίσουν τις ικανότητές τους στην αντιμετώπιση τόσο των κινδύνων όσο και των ευκαιριών που συνεπάγεται ο πόλεμος με τεθωρακισμένα. Για να κερδίσουν, οι παίκτες πρέπει να εξισορροπήσουν τη δύναμη πυρός, την άμυνα, τις επισκευές και το στρατηγικό placement.

Στο North African Campaign ο παίκτης καλείται να αντιμετωπίσει τις Συμμαχικές Δυνάμεις.

Οι αποστολές των campaigns μπορούν να κυμαίνονται από επιθέσεις μεγάλης κλίμακας σε εχθρικές θέσεις έως μυστικές επιχειρήσεις πίσω από τις εχθρικές γραμμές, με στόχους που κυμαίνονται από την κατάληψη ζωτικών θέσεων έως την κατεδάφιση της εχθρικής άμυνας και τη διάσωση πολιτών ή συμπολεμιστών. Κάθε αποστολή έχει σχεδιαστεί για να είναι σκληρή και διασκεδαστική, απαιτώντας από τον παίκτη να εξισορροπήσει προσεκτικά τους πόρους, τη σύνθεση των στρατευμάτων και την τακτική του προκειμένου να επιτύχει.
Οι στόχοι των αποστολών είναι διαφορετικοί και ποικίλοι και απαιτούν διαφορετικές τεχνικές και προσεγγίσεις. Ορισμένοι στόχοι μπορεί να απαιτούν από τον παίκτη να κρατήσει ένα συγκεκριμένο μέρος για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα, ενώ άλλοι μπορεί να απαιτούν να εξαλείψει εχθρικές μονάδες ή εγκαταστάσεις σε μια συγκεκριμένη περιοχή. 
Το single player campaign στο Company of Heroes 3 είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και προσφέρει μια καλοσχεδιασμένη εμπειρία για τους παίκτες. Οι αποστολές είναι καλά σχεδιασμένες ενώ η παρουσία δυναμικών συμβάντων προσθέτει ένα στοιχείο έκπληξης στη δράση και συμβάλλει στη διατήρηση του ενδιαφέροντος.
 

 Multiplayer

PvP: Οι παίκτες έχουν την δυνατότητα να παίξουν PvP multiplayer σε 14 χάρτες που διαδραματίζονται στο θέατρο πολέμου της Μεσογείου. Οι χάρτες έχουν ποικιλία περιλαμβάνοντας από αστικές περιοχές μέχρι ανοιχτές εκτάσεις στην έρημο δίνοντας την δυνατότητα στους παίκτες να ανταγωνίζονται σε μάχες από 1v1 έως 4v4.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω, κάθε μία από τις παρατάξεις προσφέρει μοναδικές μονάδες, ομάδες μάχης και ικανότητες, επιτρέποντας στους παίκτες να προσεγγίσουν τη μάχη με διαφορετικούς τρόπους. Το PvP multiplayer του CoH3 είναι μια εξέλιξη του multiplayer του CoH2 με περισσότερες παρατάξεις, χάρτες και μονάδες με τους παίκτες να μπορούν. Το σύστημα matchmaking δίνει το παρόν και υπόσχεται να συνδυάζει τους παίκτες με αντιπάλους συγκρίσιμου επιπέδου, εξασφαλίζοντας μια δίκαιη και ανταγωνιστική εμπειρία. Στο παιχνίδι περιλαμβάνεται επίσης ένα εκτενές σύστημα κατάταξης, το οποίο επιτρέπει στους παίκτες να παρακολουθούν την πρόοδό τους και να συγκρίνονται με τους άλλους σε έναν παγκόσμιο πίνακα αποτελεσμάτων.

CoOp:  Οι 14 χάρτες PvP είναι επίσης διαθέσιμοι στο CoOp multiplayer, επιτρέποντας στους παίκτες να δοκιμάσουν τις στρατηγικές τους και να βελτιώσουν την συνεργασία και τον συντονισμό τους ενάντια σε μια ενισχυμένη τεχνητή νοημοσύνη που δε χαρίζει κάστανα. 

Στιγμιότυπο από το lobby του CoH3.

 Γραφικά

Τα γραφικά του Company of Heroes έχουν βελτιωθεί σημαντικά με το CoH3. Υπεύθυνη για αυτό είναι η μηχανή Essence Engine 5 της Relic Entertainment, η οποία επιτρέπει βελτιωμένα γραφικά και εφέ. Σαν αποτέλεσμα, το παιχνίδι περιέχει νέες τεχνολογίες που ενισχύουν τον ρεαλισμό της καταστροφής του τερέν, της σκόνης και των αλληλεπιδράσεων του νερού με τα οχήματα, με αποτέλεσμα μια όμορφη εμπειρία συνολικά. Όταν οι μηχανοκίνητες μονάδες δέχονται επίθεση, εμφανίζουν ορατή ζημιά, με προμήθειες και σακιά άμμου να πετάγονται με το όχημα να γίνεται αγνώριστο. Έτσι όταν το πλήρωμα του M24 Chaffee λέει "Let's put some scars on this lil Chaffee", αυτό όντως συμβαίνει.

Η αναβαθμισμένη μηχανή φυσικής και γραφικών σε δράση. [Footage: SEGA]

Σημαντικά αναβαθμισμένη είναι και η φυσική του παιχνιδιού. Όταν ένα όχημα χάνει τον έλεγχο, τα σώματα των στρατευμάτων θα πετάξουν όπου τα πάει η ορμή, δημιουργώντας μια πιο ρεαλιστική αίσθηση. Τα συντρίμμια και οι εκρήξεις των οχημάτων είναι επίσης πιο ρεαλιστικά καθώς διαλύονται σε πολλά κομμάτια όταν καταστρέφονται.

Essence Engine 5 [Εικόνα: SEGA]

Παρόλο που τα γραφικά του CoH3 έχουν κάποιες ατέλειες και από τις ρυθμίσεις λείπουν χαρακτηριστικά όπως το raytracing και το FSR/DLSS, είναι εμφανώς βελτιωμένα σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς και συμβάλλουν στην ένταση των μαχών και κάνουν την εμπειρία του παιχνιδιού πιο απολαυστική και αν μάθαμε κάτι από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς είναι το ότι αυτό που βλέπουμε στο Day 1 της κυκλοφορίας είναι η αρχή και στο μέλλον θα υπάρξουν βελτιώσεις.  

 Ήχος

Το ηχητικό κομμάτι του Company of Heroes 3 είναι εξαιρετικό, συμβάλλοντας σημαντικά στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος του παιχνιδιού. Η μουσική του παιχνιδιού είναι συνθετική, με μια σαρωτική ορχηστρική μελωδία που αντικατοπτρίζει σωστά το εύρος των συγκρούσεων. Η μουσική αλλάζει δυναμικά ανάλογα με τις ενέργειες του παίκτη και τα τεκταινόμενα στο πεδίο της μάχης και από ένα σημείο και μετά περνάει σε δεύτερο πλάνο.
Τα ηχητικά εφέ του Company of Heroes 3 είναι σε πολύ καλό επίπεδο, με κάθε μονάδα και όχημα να έχει τον δικό του ξεχωριστό ήχο. Οι πυροβολισμοί, οι εκρήξεις και άλλοι ήχοι μάχης είναι όλοι αρκετά καλά εκτελεσμένοι, συμβάλλοντας μεταφορά της αίσθησης χάους και κινδύνου του πεδίου της μάχης. Οι ατάκες των μονάδων στο Company of Heroes 3 το κερασάκι στην τούρτα! Είναι εξαιρετικές, με κάθε μονάδα να έχει τη δική της ξεχωριστή φωνή που συμβάλλει στο γενικότερο immersion. Mάλιστα, οι μονάδες δεν διστάζουν να βωμολοχήσουν όταν η κατάσταση δεν περιγράφεται με κόσμιο τρόπο.

Catch that ya filthy jerry w*****s!

Προσοχή έχει δοθεί και στους χαρακτήρες της ιστορίας με την φωνή κάθε χαρακτήρα να αντικατοπτρίζει την προσωπικότητα και το υπόβαθρό του, αν και σε κάποια σημεία ίσως οι διάλογοι αν και άρτιοι, είναι λίγο "ανάλατοι". Συνολικά, ο ηχητικός σχεδιασμός του Company of Heroes 3 είναι αρτιότατος με καλή μουσική, ρεαλιστικά ηχητικά εφέ και εξαιρετική φωνητική υποκριτική. 

 Απαιτήσεις

Οι απαιτήσεις του παιχνιδιού δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες. Αρκεί ένα μέτριο σύστημα για να απολαύσει κανείς το παιχνίδι.

Συγκεκριμένα, οι ελάχιστες είναι :

• OS: Windows 10 64-bit
• Processor: Intel i5 6th-gen or AMD Ryzen desktop processor with 4 cores @3GHz, or equivalent performance
• Memory: 8 GB RAM
• Graphics: NVIDIA GeForce GTX 950, AMD Radeon R9 370, or equivalent performance
• DirectX: Version 12
• Storage: 40 GB available space

Οι προτεινόμενες είναι :

• OS: Windows 10 64-bit
• Processor: Intel i7 8th-gen or AMD Ryzen desktop processor with 8 cores @ 3GHz or equivalent performance
• Memory: 16 GB RAM
• Graphics: NVIDIA GeForce GTX 1660, AMD Radeon RX 5600, or equivalent performance
• DirectX: Version 12
• Storage: 40 GB available space

Εμείς δοκιμάσαμε το παιχνίδι σε ένα σύστημα με AMD Ryzen 5800X3D, 32GB RAM και μια GeForce GTX 1660Super σε ανάλυση 1440p και τα γραφικά στο μέγιστο. Με τις ρυθμίσεις αυτές το σύστημα έπιανε τα 60-70 καρέ το δευτερόλεπτο ενώ πολλές φορές ξεπερνούσε τα 100.  Οι μόνες φορές που υπήρχαν σπασίματα ήταν στο μέγιστο zoom out του Campaign Map με τα FPS εκεί να πέφτουν στα 30-40.

 Συμπεράσματα

Το Company of Heroes 3 είναι ένα δυνατό παιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου που βασίζεται στις προηγούμενες επιτυχίες της σειράς. Στους οπαδούς του είδους θα αρέσουν τα νέα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού, το συναρπαστικό gameplay και το καθηλωτικό περιβάλλον. Τα αναβαθμισμένα γραφικά και ο ηχητικός σχεδιασμός του παιχνιδιού συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα του η οποία ενισχύεται από το λεπτομερές περιβάλλον και τα όμορφα σχεδιασμένα ηχητικά εφέ και τη μουσική. Τόσο το single player με τα campaign και skirmish όσο και το multiplayer μέρος με το CO-op και PvP  είναι καλοσχεδιασμένα, με αρκετό βάθος και πολυπλοκότητα για διασκεδαστικό gameplay ενώ οι μηχανισμοί των factions και battlegroups του παιχνιδιού δίνουν replayability.

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να σημειώσουμε και κάτι άλλο, αρκετά σημαντικό: η Relic έδωσε έμφαση στη συμμετοχή των στην ανάπτυξη του Company of Heroes 3 ενισχύοντας το λεγόμενο Community Council, το οποίο περιλαμβάνει αντιπροσώπους της κοινότητας του CoH με τους οποίους η Relic έχει επικοινωνία σε τακτική βάση για να διασφαλίσει ότι το παιχνίδι ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινότητας.  Εμείς δεν μπορούμε παρά να επιδοκιμάσουμε τέτοιες πρακτικές.

Και κάπου εδώ έφτασε η στιγμή για το tldr; του review:

Το Company of Heroes 3 είναι ένα καλοφτιαγμένο παιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου που επεκτείνει τα δυνατά σημεία της σειράς παρέχοντας μοναδικούς μηχανισμούς παιχνιδιού, ενδιαφέρον single και multiplayer κομμάτι τοποθετημένα σε ένα καθηλωτικό περιβάλλον που δημιουργεί μια επική και αξέχαστη εμπειρία την οποία η εταιρεία ανάπτυξης υπόσχεται να εξελίσσει συνεχώς.

• Ατμόσφαιρα
• Γραφικά
• Ήχος
• Campaign
• Replayability

• Η κάμερα θα μπορούσε να κάνει περισσότερο zoom out κατά τη διάρκεια της μάχης

Με βάση τα παραπάνω η βαθμολογία του Company Of Heroes είναι:

Ευχαριστούμε θερμά την Zegetron για την παραχώρηση του δείγματος της δοκιμής.

Ενημέρωση 02-03-2023: Η Zegetron μας ενημέρωσε πως δεν θα κυκλοφορήσει στην Ελληνική αγορά  σε Boxed έκδοση την Console Version, η οποία θα είναι αποκλειστικότητα στα Digital Store της κάθε κονσόλας. Σύμφωνα με την ίδια ενημέρωση η ημερομηνία έναρξης των προπαραγγελιών για την έκδοση για κονσόλες θα ανακοινωθεί αργότερα. 

Εισαγωγή

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, την εποχή που οι δημοφιλείς σκληροί δίσκοι ήταν μερικές δεκάδες MB, πειραματιζόμουν με τις τεχνικές συμπίεσης δίσκων εκείνης της περιόδου. Το λογισμικό τότε σπάνια συνοδευόταν από την προειδοποίηση ότι η κακή χρήση μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια δεδομένων και από νεανική αφέλεια θεωρούσα όλα τα λάθη αναστρέψιμα.

Κακώς, γιατί σύντομα αισθάνθηκα για πρώτη φορά την απόγνωση που ακολουθεί τη συνειδητοποίηση ότι έχω χάσει δεδομένα. Δυστυχώς, οι υπηρεσίες ανάκτησης δεδομένων τότε ήταν πανάκριβες και δεν υπήρχαν εύκολα προσβάσιμα εργαλεία που απευθύνονταν σε έναν πιτσιρικά που ήθελε να επαναφέρει αρχεία που διέγραψε ή κατέστρεψε από λάθος. Αναγκαστικά, συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι τα περιεχόμενα του δίσκου μου είχαν χαθεί οριστικά και αμετάκλητα.

Αν αυτή η θλιβερή ιστορία είχε εκτυλιχθεί σήμερα, θα είχα στη διάθεσή μου πολλές εφαρμογές που υπόσχονται ότι μπορούν να πετύχουν την ανάκτηση αρχείων μετά από τη διαγραφή τους από το σύστημα ή ακόμη και μετά από μείζονες καταστροφές, όπως η διαγραφή ενός partition ή και το format ενός σκληρού δίσκου.

EaseUS

Μια από τις γνωστότερες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο είναι και η EaseUS, η οποία προσφέρει την εφαρμογή «EaseUS Data Recovery Wizard» για ανάκτηση δεδομένων, αλλά και άλλες εφαρμογές για Backup & Restore, Data Transfer και Partition Management.

Η εταιρεία έχει την έδρα της στο Chengdu της Κίνας και στα 14 χρόνια που είναι ενεργή στον κλάδο περιγράφει ότι έχει συγκεντρώσει 200 εκατομμύρια χρήστες σε 160 χώρες, ενώ δηλώνει ότι οι πελάτες της περιλαμβάνουν και εταιρείες όπως η Microsoft, η IBM και η Samsung.

Οι περισσότερες εφαρμογές της EaseUS βασίζονται στο μοντέλο “freemium”, προσφέροντας κάποια βασική λειτουργικότητα δωρεάν, ενώ απαιτούν την αγορά ενός κλειδιού για να ξεκλειδώσουν όλες τις δυνατότητες που προσφέρουν στον χρήστη.

Οπότε, όταν πρόσφατα μας προσέγγισε η κινεζική εταιρεία για το ενδεχόμενο να συντάξουμε ένα review για το λογισμικό της, η επόμενη σκέψη μας ήταν αυτονόητη. Ξέροντας ότι πολλοί από εσάς μπορεί να έχετε βιώσει μια ιστορία σαν την παραπάνω, ζητήσαμε και λάβαμε 5 κλειδιά για το πρόγραμμα EaseUS Data Recovery Wizard Pro, αξίας $89.95 έκαστο, τα οποία θα κληρώσουμε στους αναγνώστες του TheLab.gr σε λίγες μέρες.

Διαγωνισμός

Όσοι θα θέλατε να συμμετάσχετε στον διαγωνισμό για μία από τις 5 άδειες χρήσης του προγράμματος EaseUS Data Recovery Wizard Pro, με ένα απλό μήνυμα κάτω από το review εξασφαλίζετε τη συμμετοχή σας στην κλήρωση.

• Στον διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος μόνο τα εγγεγραμμένα μέλη του TheLab.gr.
• Δεν έχετε το δικαίωμα να συμμετάσχετε με διαφορετικά Username (ψευδώνυμα) στον διαγωνισμό. Σε αυτή την περίπτωση η συμμετοχή σας θα θεωρείται άκυρη.
• Οι διοργανωτές του διαγωνισμού έχουν το δικαίωμα να καθυστερήσουν ακόμα και να ακυρώσουν τον διαγωνισμό σε περίπτωση ανωτέρας βίας.
• Συμμετοχές μετά το πέρας της προθεσμίας είναι άκυρες. Ο διαγωνισμός λήγει την Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019 ώρα Ελλάδας 23:59:59.
• Από τον διαγωνισμό αποκλείονται οι administrators και συνεργάτες του TheLab.gr καθώς και οι συγγενείς εξ αίματος ή εξ αγχιστείας μέχρι δεκάτου-εβδόμου βαθμού.

EaseUS Data Recovery Wizard Free / Pro for Windows

Ξεκινώντας από τη σελίδα της εταιρείας, βλέπουμε ήδη ότι προβάλλεται σε κυρίαρχη θέση μια έκδοση του λογισμικoύ που καλούμαστε να δοκιμάσουμε. Ακόμη και στο ηλεκτρονικό κατάστημά της, ο EaseUS Data Recovery Wizard Professional φαίνεται να βρίσκεται στην πρώτη θέση των Bestsellers.

Ίσως εξαιτίας της φαινομενικής δημοφιλίας του προγράμματος, η EaseUS έχει επιλέξει μια τιμολογιακή πολιτική που εύκολα προκαλεί σύγχυση.

Αν ο επισκέπτης επιλέξει να αγοράσει το προϊόν από το μενού Store > Data Recovery, όπου διαφημίζεται αυτή τη στιγμή στα $69.95, οδηγείται στην αγορά ενός κλειδιού με κόστος 82,70€ (66,69€ + ΦΠΑ). Η αντίστοιχη έκδοση για Mac είναι περίπου 20€ ακριβότερη.

Αντίθετα, αν αναζητήσει το λογισμικό από το μενού Data Recovery Software > Data Recovery Wizard Free, πλην της επιλογής Free Download (με όριο 2 GB στον όγκο δεδομένων που μπορούν να ανακτηθούν), υπάρχει και η επιλογή Upgrade. Αυτή διαφημίζεται στα $64.95 ως συνδρομή ενός μήνα και κοστίζει 79,34€ μαζί με τον ΦΠΑ. Εναλλακτικά, υπάρχει και η επιλογή για Lifetime Upgrades, έναντι $119.95 (138,82€ με τον ΦΠΑ).

Τέλος, το μενού Data Recovery Software > Data Recovery Wizard Pro οδηγεί στην ίδια τιμή με εκείνη που προσφέρει το ηλεκτρονικό κατάστημα (82,70€). Όμως, ακόμη και σ' αυτήν την έκδοση υπάρχει η επιλογή Free Trial (μόνο για την προβολή αρχείων, χωρίς δυνατότητα ανάκτησης).

Αν δεν μπερδευτήκατε αρκετά, να παραθέσω και την έκδοση EaseUS Data Recovery Wizard Technician, που απευθύνεται σε τεχνικούς και επαγγελματίες, με κόστος $299 ανά έτος, για πολλαπλές εγκαταστάσεις, που καταλήγει να κοστίζει 345,96€ μαζί με τον ΦΠΑ. Και επίσης προσφέρει δοκιμαστική έκδοση δωρεάν…

Όλες οι αγορές μπορούν να γίνουν με πιστωτική κάρτα, Paypal ή τραπεζική κατάθεση, ενώ η εταιρεία δηλώνει ότι προσφέρει εγγύηση επιστροφής χρημάτων 30 ημερών.

Σε μια αναπάντεχη εξέλιξη, όταν επισκέφτηκα ξανά τις ίδιες σελίδες από άλλον υπολογιστή, το κόστος αγοράς της μηνιαίας συνδρομής εμφανιζόταν στην έκδοση Pro, ενώ το κόστος της εφάπαξ απόκτησης της έκδοσης Pro εμφανιζόταν στην έκδοση Free!

Μετά από επικοινωνία με την εκπρόσωπο της εταιρείας, επιβεβαίωσα ότι δοκιμάζουν διαφορετικές τιμολογήσεις για το ίδιο προϊόν (συμπεριλαμβανομένης και της μηνιαίας και ετήσιας συνδρομής), οπότε η τιμή που θα συναντήσετε ενδέχεται να κυμαίνεται.

Εγκατάσταση

Βλέποντας το πλήθος των επιλογών, επέλεξα να ακολουθήσω ένα συνηθισμένο σενάριο με βάση την εμπειρία μου από άλλο λογισμικό freemium. Κατέβασα τον Data Recovery Wizard Free και εισήγαγα το κλειδί που μου είχε σταλεί. Αυτό ενεργοποίησε τον Data Recovery Wizard Pro, χωρίς να υπάρχει κάποια εμφανής αναφορά σε ημερομηνία λήξης ή συνδρομή!

Εύκολα συνάγεται ότι το λογισμικό είναι το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις, απλώς η εταιρεία προσφέρει πολλές διαφορετικές επιλογές τιμολόγησης, όπως μας επιβεβαίωσε και στη μετέπειτα επικοινωνία μας.

Εντούτοις, στη σελίδα εμφανίζονται λίγο διαφορετικές εκδόσεις και προδιαγραφές στις δύο πολύ όμοιες σελίδες, με τις επιλογές της συνδρομής και της εφάπαξ αγοράς να εναλλάσσονται.

Η διαδικασία εγκατάστασης συνολικά ήταν απλή. Ξεκινά κατεβάζοντας και εκτελώντας ένα αρχείο (Installer) με μέγεθος 1.5MB, το οποίο με τη σειρά του κατεβάζει ένα δεύτερο εκτελέσιμο αρχείο μεγέθους 42 ΜΒ και το εγκαθιστά.

Οι μόνες επιλογές που δίνονται στον χρήστη (και μόνο στο Custom Install) είναι για τη γλώσσα εγκατάστασης και τον φάκελο στον οποίο πρόκειται να εγκατασταθεί το λογισμικό. Πριν προχωρήσουμε, οφείλουμε να συναινέσουμε με την άδεια χρήσης του προγράμματος. Με την επιλογή Custom Install μπορούμε να αποφασίσουμε να μη συμμετάσχουμε στο Customer Experience Improvement Program. Στην απλή διαδικασία εγκατάστασης η συμμετοχή στο πρόγραμμα γίνεται αυτόματα.

Έχοντας μόλις εγκαταστήσει τη δωρεάν έκδοση και πριν την εισαγωγή του κλειδιού, εμφανίστηκε μια ειδοποίηση για το καλοκαιρινό πρόγραμμα εκπτώσεων της εταιρείας. Είναι παρόμοια με κάθε άλλη nagscreen αντίστοιχου λογισμικού και δίνει στον χρήστη την επιλογή να την κρύψει για πάντα –ή ίσως μέχρι την επόμενη προσφορά.

Το επόμενο βήμα ήταν η εισαγωγή του κλειδιού. Στη σχετική οθόνη η εταιρεία θυμίζει τα 14 χρόνια εμπειρίας της και την εγγύηση επιστροφής χρημάτων 30 ημερών, ενώ αναφέρεται σε 10+ εκατομμύρια ικανοποιημένους χρήστες (αν και στη σελίδα του Data Recovery Wizard μιλά για 72 εκατομμύρια).

Μετά την πληκτρολόγηση και τον επιτυχημένο έλεγχο του κλειδιού (απαιτεί σύνδεση με το δίκτυο), η εφαρμογή ξεκινά κατευθείαν στο περιβάλλον ανάκτησης.

Οι συνθήκες της δοκιμής

Πριν δούμε αναλυτικά τις δυνατότητες του προγράμματος, δυο λόγια για τις συνθήκες των δοκιμών. Η εγκατάσταση και όλες οι απόπειρες ανάκτησης δεδομένων έγιναν στο εξής σύστημα:

Hardware
• Intel Core i7 4790
• Gigabyte Z97X-UD5H
• 16 GB DDR3-12800 (Crucial 9-9-9-24)
• Onboard Graphics (Intel HD Graphics 4600)

Software
• Microsoft Windows 10 Professional 64-bit Version 1803 (Build 17134)
• Εγκατεστημένες από το Windows Update οι διαθέσιμες αυτόματες ενημερώσεις, semi-annual, targeted
• DirectX Version 12.0

Το λογισμικό σε λειτουργία

Μετά την εισαγωγή του κλειδιού, συναντάμε ένα λιτό περιβάλλον χρήσης, με τους δίσκους του συστήματος και επιπλέον επιλογές για αναζήτηση στο Desktop, στο Recycle Bin ή σε συγκεκριμένο φάκελο.

Οι λίγες επιλογές που υπάρχουν στα μενού της εφαρμογής φαίνονται παρακάτω.
•    Language: επιλογή ανάμεσα σε 20 διαφορετικές γλώσσες
•    Help: βοήθεια με Video Tutorial, Online Help ή παραπομπή στο τεχνικό τμήμα της εταιρείας
•    Check for Updates: έλεγχος για ενημερώσεις
•    Data Backup: σύνδεσμος προς το λογισμικό δημιουργίας αντιγράφων ασφαλείας EaseUS ToDo Backup
•    About: πληροφορίες για την εγκατεστημένη έκδοση

Κλείνοντας την εφαρμογή, κάποιες φορές εμφανίζεται ένα παράθυρο για την αξιολόγησή της. Φαίνεται ότι συνήθως εμφανίζεται αν νωρίτερα έχει ολοκληρωθεί κάποια διαδικασία ανάκτησης, αλλά το δείγμα μας ήταν μικρό και η εμφάνισή του μπορεί να ήταν τυχαία. Πάντως, δίνει και την επιλογή Never Ask Again, που είναι πάντοτε καλοδεχούμενη.

Ο καλύτερος τρόπος να εξοικειωθεί κανείς με τις λειτουργίες της εφαρμογής είναι να ανατρέξει στη βοήθεια που παρέχει η εταιρεία στην ιστοσελίδα της. Εκεί υπάρχει μια εκτενής βάση με ερωταπαντήσεις, βίντεο, αλλά και παραπομπή σε live chat.

Πρώτη επιλογή πρέπει να είναι το 5λεπτο βίντεο που κατατοπίζει έναν νέο χρήστη στα βασικά θέματα της ανάκτησης δεδομένων και στον τρόπο που λειτουργεί ο Data Recovery Wizard:

Βέβαια, ιδανικά αυτόν τον ρόλο θα μπορούσε να τον παίζει ένας σύντομος διαδραστικός οδηγός μέσα στην ίδια την εφαρμογή, που να περιγράφει συνοπτικά τις βασικές λειτουργίες της, χωρίς να χρειάζεται εξωτερική παραπομπή στο youtube.

Σενάρια ανάκτησης

Θέλοντας να ελέγξουμε την απόδοση του προγράμματος σε μερικές συνηθισμένες καταστάσεις απώλειας δεδομένων, καταρτίσαμε τα παρακάτω σενάρια δοκιμής:

Σενάριο 1: SD Card σε FAT32, με παλαιά αρχεία εικόνας και βίντεο που έχουν απλώς διαγραφεί μέσω του λειτουργικού συστήματος. Στη συνέχεια δεν έχει γραφεί τίποτα στην κάρτα πριν την απόπειρα ανάκτησης.

Σενάριο 2: SSD σε NTFS, με εγκατεστημένο λειτουργικό σύστημα Windows 10 και αρχεία διάφορων τύπων που έχουν διαγραφεί οριστικά από τους φακέλους Desktop και Recycle Bin. Ο υπολογιστής έχει συνεχίσει τη λειτουργία του και έχει ακολουθήσει η απόπειρα ανάκτησης.

Σενάριο 3: HDD χωρίς αρχεία, χωρίς λειτουργικό σύστημα, συνδεδεμένος με docking station. Πριν τη διαγραφή του, είχε αρχεία διάφορων τύπων σε NTFS (ομοιάζοντας σε backup). Έχει ακολουθήσει διαμόρφωση σε HFS+ και εγγραφή άλλων αρχείων, διαγραφή του partition και στη συνέχεια (υποχρεωτικά) quick format σε NTFS και απόπειρα ανάκτησης.

Σενάριο 1 – SD Card, FAT32

Πρόκειται για τη συνηθέστερη και απλούστερη περίπτωση απώλειας δεδομένων. Ένα φορητό εξωτερικό μέσο, χωρίς λειτουργικό σύστημα, στο οποίο δεν έχει εγγραφεί τίποτα από τη στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι τα αρχεία μας έχουν διαγραφεί.

Ομολογώ ότι συνήθως αυτή τη δοκιμή την πραγματοποιώ με ένα USB Flash Disk από το 2014, formatted σε FAT32, στο οποίο έχω απλώς διαγράψει τα αρχεία και το έχω στο συρτάρι μου με ένα αυτοκόλλητο «data recovery».

Δυστυχώς, αυτή τη φορά τα αρχεία δεν μπορούσαν να ανακτηθούν. Τα ονόματά τους και τα μεγέθη τους ανιχνεύονταν κανονικά, αλλά τα περιεχόμενά τους δεν ήταν αναγνώσιμα. Επιπλέον, ο χρόνος που απομένει μέχρι την ολοκλήρωση της ανίχνευσης έφτανε πάντα στο 0 και αμέσως ξαναξεκινούσε από το 1:00.

Εφόσον η εφαρμογή δεν έχει ενσωματωμένη εκτίμηση για την ακεραιότητα των αρχείων που εντοπίζει, θεώρησα βάσιμα ότι το Flash Disk που δεν έχω χρησιμοποιήσει εδώ και πολλούς μήνες δεν είναι πια αξιόπιστο, οπότε το αντικατέστησα για το απλό σενάριο με μια SD Card με παρόμοια χαρακτηριστικά. Τα αποτελέσματα από την ανάκτηση του Flash Disk δεν λαμβάνονται υπόψη στην αξιολόγησή μας.

Ξεκινώντας την ανίχνευση, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα πραγματοποιείται αυτό που συνήθως αποκαλείται Quick Scan, μια πρώτη διερεύνηση για διαγεγραμμένα αρχεία. Αντίθετα από ό,τι σε άλλες εφαρμογές, εδώ η βαθύτερη ανίχνευση συνεχίζεται χωρίς επέμβαση από τον χρήστη. Η μόνη ένδειξη ότι δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη είναι η επισήμανση Remaining Time στην κάτω αριστερή γωνία. Συχνά ο εκτιμώμενος χρόνος αυξάνεται ή μειώνεται και ήταν της τάξης των μερικών λεπτών για την SD Card των 16 GB.

Η εταιρεία προτείνει για καλύτερα αποτελέσματα να περιμένουμε να ολοκληρωθεί η πιο ενδελεχής αναζήτηση, αλλά και αυτή τη φορά επαναλήφθηκε το ίδιο πρόβλημα της ατέρμονης επανεκκίνησης στο 1:00. Αν επιλέξουμε να αγνοήσουμε προς στιγμή το χρονόμετρο και προχωρήσουμε στην ανάκτηση ενός αρχείου, καλούμαστε να ορίσουμε τον φάκελο στον οποίο θα αποθηκευτεί. Προφανώς, πάντοτε πρέπει να χρησιμοποιούμε διαφορετικό δίσκο από εκείνον στον οποίο εκτελείται η ανίχνευση. Εντός του φακέλου που θα επιλέξουμε δημιουργείται ένας νέος, με όνομα «Recovered Data <DATE> <TIME>».

Στη συνέχεια, εμφανίζεται ένα νέο παράθυρο που απεικονίζει την πρόοδο της διαδικασίας μόνο με μια μπάρα και στο τέλος αντικαθίσταται από την πληροφορία ότι η διαδικασία ολοκληρώθηκε επιτυχώς, μαζί με εικονίδια που μας επιτρέπουν να μοιραστούμε το χαρμόσυνο νέο στο twitter ή το facebook. Το τελευταία φαίνεται να είναι αναγκαίο στη δωρεάν έκδοση του προγράμματος, για να διευρύνει τον όγκο των ανακτήσιμων δεδομένων από 500 MB στα 2 GB.

Πριν το στάδιο της ανάκτησης μπορούμε να επιλέξουμε την προεπισκόπηση των αρχείων που έχουν εντοπιστεί, η οποία όμως έχει σημαντικούς περιορισμούς. Ενώ είναι πολύ χρήσιμη λχ σε αρχεία εικόνας, αποτυγχάνει αν τα αρχεία είναι άγνωστης μορφής ή πολύ μεγάλα (>100 MB), ενώ προφανώς έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα και αν το αρχείο μας έχει αλλοιωθεί σημαντικά.

Πάντως, ακόμη κι αν αγνοήσουμε τη σύσταση της εταιρείας και πραγματοποιήσουμε την ανάκτηση πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία ανίχνευσης, τα αρχεία που έχουν ήδη εντοπιστεί συχνά ανακτώνται χωρίς πρόβλημα. Αν, αντίθετα, αποφασίσουμε να επιστρέψουμε στην κεντρική οθόνη, εμφανίζεται ένα μήνυμα που μας παρακινεί να περιμένουμε την ολοκλήρωση της ανίχνευσης αρχείων.

Στο τέλος του απλού σεναρίου, όλα τα αρχεία που ανακτήσαμε ήταν αναγνώσιμα και ειδικά τα αρχεία βίντεο ήταν αναπαράξιμα. Αν και εξαιτίας της αντικατάστασης του Flash Disk από την SD Card δεν είχαμε διαθέσιμα checksums για να επιβεβαιώσουμε την απόλυτη ταύτιση των ανακτημένων αρχείων με τα διαγραφέντα, το πρόγραμμα φαίνεται ότι έκανε αποτελεσματικά τη δουλειά του.

Σενάριο 2 – SSD, NTFS, λειτουργικό

Σχεδόν εξίσου σύνηθες είναι στην καθημερινή ρουτίνα και το επόμενο σενάριο που ελέγχουμε. Στον υπολογιστή που δουλεύουμε, διαγράφουμε έναν φάκελο ή μεμονωμένα αρχεία από την επιφάνεια εργασίας. Αν εξακολουθούν να βρίσκονται στον κάδο ανακύκλωσης, κανένα πρόβλημα. Απλώς τα επαναφέρουμε. Όμως, αν τα διαγράψουμε οριστικά με SHIFT+DELETE ή αδειάσουμε τον κάδο ανακύκλωσης, χρειαζόμαστε λογισμικό ανάκτησης δεδομένων.

Το πρόβλημα σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι ο δίσκος του συστήματος εξακολουθεί να λειτουργεί. Οι διαδοχικές εγγραφές δεδομένων πάνω από τα διαγραφέντα αρχεία μας συχνά αλλοιώνουν τα περιεχόμενά τους και κάνουν τη διαδικασία ανάκτησης αδύνατη.

Αυτό περίπου συνέβη και κατά τη δοκιμή μας. Ενώ οι τίτλοι των αρχείων ήταν εμφανείς, τα περιεχόμενα των αρχείων είχαν αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα. Στα αρχεία εικόνας, μόνο ένα μέρος ήταν εμφανές κατά την προεπισκόπηση, η οποία τουλάχιστον ήταν χρήσιμη για να κρατήσουμε χαμηλές προσδοκίες. Αντίστοιχα, μη ανακτήσιμα ήταν και τα .pdf μας, είτε τα αναζητήσαμε στο Desktop είτε στο Recycle Bin.

Βέβαια, γι αυτό ευθύνεται κυρίως το σενάριο που ελέγχαμε κι όχι η αδυναμία του προγράμματος, καθώς είναι πρακτικά αδύνατο να εξασφαλίσουμε την ακεραιότητα των διαγεγραμμένων δεδομένων σε έναν δίσκο με λειτουργικό σύστημα, στον οποίο πραγματοποιούνται συνεχώς νέες εγγραφές.

Στα πλαίσια αυτής της δοκιμής είχε νόημα να δοκιμάσουμε και μια ακόμη δυνατότητα του Data Recovery Wizard: Save session. Πατώντας την αντίστοιχη επιλογή, αποθηκεύσαμε την αποτελέσματα της ανίχνευσης για ανακτήσιμα αρχεία και μετά από μερικές ώρες ξαναδοκιμάσαμε να την επαναλάβουμε.

Αναμενόμενα, μόλις φορτώσαμε την αποθηκευμένη ανίχνευση, η λίστα των αρχείων ενημερώθηκε αυτόματα. Όμως, πλέον ήταν διαθέσιμα πολύ λιγότερα, κάτι που σημαίνει ότι η εφαρμογή σώζει μόνο ελάχιστα μεταδεδομένα για να επιταχύνει την μελλοντική ανάκτηση κι όχι την πλήρη κατάσταση του δίσκου που περιέχει τα αρχεία (snapshot). Ένας δίσκος που συνεχίζει να λειτουργεί μειώνει συνεχώς την πιθανότητα να σώσουμε τα δεδομένα μας.

Πριν περάσουμε στο τελευταίο, πιο σύνθετο σενάριο της δοκιμής μας, ας ρίξουμε μια ματιά στα φίλτρα που μπορούμε να εφαρμόσουμε κατά την ανάκτηση, για να εντοπίσουμε τα αρχεία που αναζητάμε.

Αν και η επιλογή ονομάζεται Advanced Filter, κύριο μέλημα φαίνεται ότι είναι η ευχρηστία. Σίγουρα κάποιοι θα ενθουσιαστούν με τη δυνατότητα να επιλέξουν κάθε παράμετρο με το ποντίκι. Όμως, για κάτι που χαρακτηρίζεται Advanced, ίσως ήταν προτιμότερο οι επιλογές να γίνονται πληκτρολογώντας τους αναζητούμενους τύπους αρχείων, τις ημερομηνίες τροποποίησης, το μέγεθος ή ακόμη και τα πρώτα γράμματα του ονόματος, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε στην άχαρη επιλογή Others.

Σενάριο 3 – HDD, NTFS > HFS+

Ένα σπάνιο, αλλά σημαντικό σενάριο ανάκτησης είναι αυτό που προκύπτει όταν αναζητάμε παλαιά δεδομένα σε έναν σκληρό δίσκο που μπορεί κάποτε να είχε παροπλιστεί, αλλά στο μεταξύ έχει βρει νέα χρήση.

Με αυτό το σχέδιο κατά νου, επιλέξαμε έναν δίσκο που κάποτε χρησιμοποιούταν σε Windows με διαμόρφωση NTFS, στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σε Mac OS με διαμόρφωση HFS+ και αποπειραθήκαμε να ανακτήσουμε αρχεία από την πρότερη κατάσταση, συνδέοντας τον δίσκο μέσω ενός USB 3.0 docking station (ICYDOCK MB981U3-1SA).

Όσο ο δίσκος εξακολουθούσε να είναι διαμορφωμένος σε HFS+, δεν εμφανίστηκε κατευθείαν στο περιβάλλον του Data Recovery Wizard. Μετά την επαναδιαμόρφωση σε NTFS (quick format), χρειάστηκαν περίπου 40 λεπτά για να ολοκληρωθεί η ανίχνευση των χαμένων αρχείων στον δίσκο χωρητικότητας 250 GB. Επιχειρώντας να ανακτήσουμε κάποια από τα αρχεία που είχαν εμφανιστεί όσο η διαδικασία ανίχνευσης ήταν σε εξέλιξη, εμφανίστηκε μια προτροπή να επιτρέψουμε στη διαδικασία να ολοκληρωθεί.

Περιέργως, κάποια εμφανίστηκαν στην κανονική δομή του συστήματος αρχείων και άλλα εμφανίστηκαν κάτω από τον τίτλο Lost Partition. Eπίσης μέρος του δίσκου ανακριβώς φαινόταν να έχει διαμορφωθεί ως exFAT.

Η τεχνική εγγραφής δεδομένων στους συμβατικούς δίσκους κάνει πιθανότερη την ανάκτηση ακέραιων αρχείων σε περιπτώσεις σαν την τελευταία. Η σύντομη χρήση σε Mac OS οδήγησε σε πολύ μικρό όγκο εγγραφών, οπότε μεγάλο μέρος της επιφάνειας του σκληρού δίσκου είχε μείνει ανέπαφο.
Αναμενόμενα, η εφαρμογή μας βρήκε μεγάλο αριθμό αρχείων που μπορούσαν να ανακτηθούν.

Και πάλι η προεπισκόπηση ήταν ανεκτίμητη, παρά τους γνωστούς περιορισμούς και εν τέλει αρκετά αρχεία ήταν πλήρως αναγνώσιμα.

Ανακεφαλαίωση

Είναι φανερό από τα αποτελέσματα των δοκιμών μας ότι ο Data Recovery Wizard Professional είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή από τη μεγάλη γκάμα των εφαρμογών ανάκτησης δεδομένων. Προσφέρει σε ένα πολύ απλό περιβάλλον όλη τη βασική λειτουργικότητα που περιμένει ένας χρήστης που δεν έχει εξειδικευμένες γνώσεις και, σε απλές περιπτώσεις, παράγει καλά αποτελέσματα.

Για τις πιο σύνθετες περιπτώσεις, ιδανικά η δυνατότητα προεπισκόπησης θα λειτουργούσε σε αρχεία με οποιαδήποτε κατάληξη ή μέγεθος και θα συνοδευόταν έστω από έναν απλό text/hex viewer.

Εξίσου χρήσιμη θα ήταν και μια προκαταβολική εκτίμηση της ακεραιότητας κάθε αρχείου. Δεν είναι ασυνήθιστο το πρόγραμμα να ολοκληρώνει –φαινομενικά επιτυχώς- την ανάκτηση ενός αρχείου, το οποίο τελικά δεν είναι αναγνώσιμο.

Πάντως, η EaseUS κάνει εξαιρετική δουλειά με την υποστήριξη των προγραμμάτων της στην ιστοσελίδα της. Η βοήθεια που παρέχει είναι απλή και κατανοητή, παρά την κινεζική χροιά στην αγγλική αφήγηση αρκετών βίντεο.

Αν η τιμολογιακή πολιτική της ήταν απλούστερη και -ακόμη περισσότερο- αν ο Data Recovery Wizard Pro ήταν λίγο φτηνότερος, θα ήταν πολύ εύκολο να προτείνουμε την εφαρμογή.

Όσοι ενδιαφέρεστε να τη δοκιμάσετε, οπωσδήποτε πειραματιστείτε αρχικά με την έκδοση Free, που δίνει τη δυνατότητα ανάκτησης έως 500 MB (+1500 MB με την κοινοποίηση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης).

Εναλλακτικά, σχολιάστε παρακάτω για να συμμετάσχετε στην κλήρωση για 5 κωδικούς της πλήρους έκδοσης «EaseUS Data Recovery Wizard Professional» και καλή τύχη!

+ Ικανοποιητικά αποτελέσματα σε συνηθισμένα σενάρια ανάκτησης

+ Απλό περιβάλλον, χωρίς σύνθετες ρυθμίσεις

+ Εκτενής βοήθεια στην ιστοσελίδα της εταιρείας, με κείμενο, βίντεο και live chat

+ Εγγύηση επιστροφής χρημάτων 30 ημερών

+ Προεπισκόπηση αρχείων

+ Εκδόσεις για Windows ή Mac OS

- Περιορισμένη παραμετροποίηση

- Περιορισμοί στην προεπισκόπηση αρχείων

- Πολύπλοκη τιμολογιακή πολιτική / κόστος

Με βάση τα παραπάνω, η συνολική βαθμολογία του EaseUS Data Recovery Wizard Pro είναι:

Απαιτήσεις εγκατάστασης

Operating System:
Windows 10/8.1/8/7/Vista/XP  |  Windows Server 2019/2016/2012/2008/2003

File System:
FAT(FAT12,FAT16,FAT32)  |  exFAT  |  NTFS  | NTFS5  |  ext2/ext3  |  HFS+  |  ReFS

Disk Space:
32MB minimum space for EaseUS Data Recovery Wizard installing

CPU:
1GHz (32bit or 64bit)

RAM:
1GB

Ευχαριστίες

Ευχαριστούμε θερμά την EaseUS για το κλειδί της δοκιμής και τις 5 άδειες χρήσης για τους αναγνώστες του TheLab.gr!

Edit 26/07/2019:

Συμπληρωματικά, η εταιρεία μάς χορήγησε εκπτωτικό κουπόνι -50% (επί της τιμής καταλόγου) για όσους αναγνώστες δεν είναι τυχεροί στον διαγωνισμό ή θα ήθελαν να αγοράσουν το πρόγραμμα άμεσα. Όσοι ενδιαφέρεστε να το αξιοποιήσετε, απλά ακολουθήστε τον σύνδεσμο!

Για το TheLab.gr, acct, 25/07/2019.

Την Ιαπωνική Game Freak, δημιουργό του συγκεκριμένου τίτλου, πιθανότατα την ξέρουν μόνο fans της Nintedo αφού από το 1989 όπου ιδρύθηκε φτιάχνει αποκλειστικά τίτλους για τις κονσόλες της. Το Tembo The Badass Elephant είναι το πρώτο της παιχνίδι, σε συνεργασία με την επίσης Ιαπωνική SEGA (ως εκδότη), με το οποίο θα μπει στην αγορά των PC, XBOX One και PlayStation 4. Άραγε μπήκε με το δεξί;

Γενικά

Ήδη από την καλλιτεχνική προσέγγιση του τίτλου του παιχνιδιού, μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις για τις πηγές έμπνευσης των δημιουργών, αφού θα έλεγε κανείς ότι θυμίζει αρκετά Metal Slug στο κόκκινο χρώμα των τίτλων της ταινίας Rambo. Και κάπως έτσι είναι τελικά, αφού ο ήρωάς τον οποίο χειριζόμαστε στο παιχνίδι είναι ένας "Rambo" ελέφαντας σε 2D (δύο διαστάσεων) side-scrolling διάδραση τύπου Metal Slug. Η υπόθεση ελάχιστα θα μας απασχολήσει αφού το μόνο που χρειάζεται να ξέρει κάποιος είναι ότι υπάρχει ο κλασικός κακός που θέλει να κατακτήσει με τον στρατό του τον κόσμο και μόνο ο Tembo ο ελέφαντας στρατιώτης μπορεί να τον σταματήσει.

Για να ολοκληρώσετε το παιχνίδι θα πρέπει να περάσετε από 18 κλιμακούμενης δυσκολίας πίστες που όμως δεν θα σας πάρουν πάνω από 5-6 ώρες αναλόγα με το πόσο εύκολα θα προσαρμοστείτε στην λογική του platforming που ουσιαστικά επιβάλει το παιχνίδι, κάτι που θα αναλύσουμε στο επόμενο κεφάλαιο. Ένα είναι σίγουρο πάντως, θα δοκιμαστεί η υπομονή σας αφού όσο καλοί και να είστε θα χάσετε πολλές φορές. Για κάποιους βέβαια κάτι τέτοιο είναι θετικό, αφού φέρνει μνήμες από παλιά "δύσκολα" platformers, αλλά σίγουρα θα αποθαρρύνει τους περισσότερους casual παίκτες.

Το Παιχνίδι

Όπως σε όλα τα side-scrolling παιχνίδια όπου οι πίστες έχουν μία αρχή αριστερά και καταλήγουν στο τέλος δεξιότερα, έτσι και σε αυτόν τον τίτλο θα κινείστε κυρίως προς τα δεξιά. Στην πορεία σας θα έρθετε αντιμέτωποι με δεκάδες από τους στρατιώτες της PHANTOM, όπως ονομάζεται η οργάνωση των κακών, τους οποίους και θα σκοτώσετε με ποικίλους τρόπους. Ο ταλαντούχος ήρωας Tembo μπορεί να πηδάει, να τρέχει διαλύοντας σχεδόν τα πάντα στο πέρασμα του, να κάνει uppercut ή να πετάει νερό με την προβοσκίδα του, να πέφτει με δύναμη στο έδαφος, ακόμα και να στροβιλίζεται σε στυλ Sonic. Αυτές οι δυνατότητες είναι διαθέσιμες από την αρχή και γίνονται με χρήση τριών κουμπιών δράσης, των οποίων οι συνδυασμοί απαιτούν λίγο χρόνο εξοικείωσης και αρκετό χρόνο για την τελειοποίηση της χρήσης τους. Πιθανότατα βέβαια αυτός ο χρόνος να είναι λιγότερος με χρήση χειριστηρίου.

Εκτός από τους κακούς θα συναντήσετε και φυλακισμένους ανθρώπους τους οποίους μπορείτε να ελευθερώσετε προεραιτικά αφού μόνο βαθμολογικό ενδιαφέρον έχουν εκτός αν ανήκετε στην κατηγορία των παικτών που αποζητούν να ολοκληρώνουν το 100% των παιχνιδιών που παίζουν, ή αν θέλετε να ανεβείτε πιο ψηλά στα in-game leaderboards. Οι ζωές σας αντιστοιχούν σε βάζα φυστικοβούτυρου και μπορείτε να τις αυξήσετε μαζεύοντας φυστίκια που επίσης είναι διασκορπισμένα στις πίστες. Κάτι σαν το Donkey Kong Country δηλαδή, που αντί για μπανάνες μαζεύετε φυστίκια και αντί για νομίσματα ανθρώπους. Ο σχεδιασμός των πιστών πάντως έχει γίνει σχετικά καλά, προσδίδοντας στο παιχνίδι replayability, τόσο όσο χρειάζεται κάποιος για να μαζέψει όσους περισσότερους πόντους γίνεται, βρίσκοντας κρυμένους φυλακισμένους, φυστίκια αλλά και εχθρούς.

Κάτι που μου έκανε αρνητική μάλλον αίσθηση όμως και σχετίζεται με τον σχεδιασμό των πιστών είναι ότι τα trailers σου δίνουν την ιδέα ενός παιχνιδιού με γρήγορο ρυθμό με ένα ήρωα σχεδόν άτρωτου που δεν σταματάει σε τίποτα. Άποψη που τελικώς διαψεύθεται παίζοντας με αυτή τη λογική και χάνοντας αρκετές φορές, ειδικά από τη μέση του παιχνιδιού και έπειτα. Έτσι δεν ήταν λίγες οι φορές όπου ενώ έχεις αναπτύξει ένα ασταμάτητο ρυθμό, το παιχνίδι σε αναγκάζει να φρενάρεις και να σκεφτείς πιο προσεκτικά τις κινήσεις σου.

Οπτικοακουστικά

Ήδη θα σας είναι εμφανές ότι το παιχνίδι έχει γραφικά που θυμίζουν κόμιξ, τα οποία τελικώς ταιριάζουν αρκετά στο χαρακτήρα του τίτλου. Η ιστορία ξετυλίσεται μέσω αντίστοιχων σχεδιαστικά κόμικ σκηνών τις οποίες δυστυχώς δεν μπορείτε να κάνετε skip. Μέσω της μηχανής γραφικών Unity που χρησιμοποιείται στον τίτλο, τα animations έχουν υλοποιηθεί πετυχημένα αφού οι μεταβάσεις από την μία κατάσταση του χαρακτήρα στην άλλη γίνονται αρκετά ομαλά. Στα 1080p που είναι και η μέγιστη ανάλυση που υποστηρίζει το παιχνίδι δε φαίνεται να έχει μεγάλες απαιτήσεις από θέμα γραφικών αφού εύκολα μένει σταθερό στα 60fps.

Ηχητικά ο τίτλος καλύπτει απλά τα βασικά, με την μουσική επένδυση να είναι αδιάφορη και τα εφέ να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να δίνουν κάτι παραπάνω. Δεν υπάρχουν, από επιλογή λογικά, κανενός είδους φωνητικοί διάλογοι αφού τα ελάχιστα λόγια που θα συναντήσετε έχουν μείνει μόνο σε κείμενα. Παρόλα αυτά διατηρώντας την αισθητική κόμικ του παιχνιδιού, οι ήχοι τονίζονται με χρωματιστά κείμενα που ενσωματώνονται όμορφα στην εικόνα.

Επίλογος

Ο Tembo The Badass Elephant είναι μάλλον ένα τυπικό παράδειγμα old-school side-scroller, με κλιμακούμενη δυσκολία που μπορεί να σας εξοργίσει αλλά παράλληλα θα σας προσφέρει εντονότερη ικανοποίηση κατά την ολοκλήρωση κάθε πίστας. Δυστυχώς το μικρό μέγεθος του απογοητεύει, αλλά τουλάχιστον η τιμή του στα 14,99€ για την retail έκδοση, αναπληρώνει την όποια δυσαρέσκεια. Τελικώς η Game Freak μπορεί να μην έφτιαξε ένα παιχνίδι που κάνει τους πάντες να παραμιλάνε, αλλά κατάφερε να δημιουργήσει έναν συμπαθή χαρακτήρα που σίγουρα θα θέλαμε να δούμε ξανά.

Θετικά:

• Όμορφα γραφικά με πετυχημένα animations
• Καλός σχεδιασμός πιστών με κλιμακούμενη δυσκολία
• Τα boss fights έχουν την απαιτούμενη πρόκληση

Αρνητικά

• Ίσως πολύ δύσκολο σε κάποια σημεία
• Μικρή διάρκεια

Ουδέτερα

• Η ηχητική επένδυση είναι αδιάφορη
• Ενδιαφέρον replayability μόνο για completionists

Με βάση λοιπόν όλων των παραπάνω, η βαθμολογία του Tembo The Badass Elephant είναι:

Σίγουρα τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το review το όνομα Dying Light δεν ακούγεται και τόσο φρέσκο. Και όντως δεν είναι, αφού το παιχνίδι κυκλοφορεί διεθνώς επίσημα ήδη εδώ και κάποιους μήνες, ενώ η retail έκδοση βρίσκεται στα ελληνικά ράφια για κάτι παραπάνω από ένα μήνα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως και καθώς τα παιχνίδια από τη φύση τους δεν έχουν "ημερομηνία λήξης" ένα review είναι πάντα χρήσιμο. Οπότε το ερώτημα παραμένει, αξίζει άραγε το "αδερφάκι" του Dead Island και επίσης δημιούργημα της πολωνικής Techland, το χρήμα και τον χρόνο μας ή είναι απλά ένα ακόμα παιχνίδι με ζόμπι το οποίο μπορούμε να προσπεράσουμε;
 

Γενικά

Νομίζω είναι περιττό να ορίσουμε τι είναι τα ζόμπι, αφού όλοι πάνω κάτω τα γνωρίζουν, κυρίως από τις ταινίες και τις σειρές με αντίστοιχη θεματολογία που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Όπως έχει καθιερωθεί λοιπόν, ένας ιός αγνώστου προελεύσεως μετατρέπει με ρυθμούς επιδημίας τους κατοίκους της φανταστικής αυτή τη φορά πόλης Harran σε ζόμπι, ώστε αναγκαστικά η πόλη μπαίνει σε καραντίνα. Εμείς, ως πρωταγωνιστές, παίρνουμε τον ρόλο του Kyle Crane, ενός μυστικού πράκτορα εντεταλμένου από τον ανθρωπιστικό οργανισμό GRE (Global Relief Effort), με αποστολή να βρει και να επαναφέρει ένα σημαντικό αρχείο που βρίσκεται στα χέρια του κακού της υπόθεσης. Με την άφιξη του στην πόλη ο ήρωας δέχεται επίθεση από ζόμπι, από την οποία γλιτώνει με τη βοήθεια ομάδας επιζώντων που έχουν ξεμείνει στην πόλη. Σε αυτή την επίθεση μάλιστα δαγκώνεται από ζόμπι και μολύνεται από τον ιό, με συνέπεια να έχει την συνεχή ανάγκη ενός φάρμακου που αναστέλλει προσωρινά την μετάλλαξη. Έτσι μέχρι να πετύχει τον αρχικό του στόχο ο Kyle (εμείς δηλαδή) εντάσσεται στην μικρή κοινωνία των επιζώντων, στην οποία πρέπει να αποδείξει ότι είναι χρήσιμος οπότε και αναλαμβάνει μικρές και μεγάλες αποστολές. Η ιστορία από εκεί και έπειτα δεν διεκδικεί όσκαρ σεναρίου, είναι σίγουρα γραμμική και με ένα και μοναδικό τέλος, αλλά τουλάχιστον προσφέρει μια ποικιλία αποστολών για τον παίκτη χωρίς να καταντάει βαρετό. Για την ολοκλήρωση της ιστορίας θα σας χρειαστούν κάτι παραπάνω από 14 ώρες, ενώ αν ασχοληθείτε παράλληλα και με τις έξτρα (και σχετικά ενδιαφέρουσες) αποστολές τότε μπορείτε σίγουρα να αφιερώσετε πάνω από 25 ώρες.

Το Dying Light ως παιχνίδι ρόλου με δράση (action RPG) σε κάμερα πρώτου προσώπου, μοιράζεται αρκετά στοιχεία με το Dead Island σε σημείο να μπορεί να θεωρηθεί και sequel αυτού. Προσωπικά θεωρώ όμως ότι ο χαρακτηρισμός του ως διασταύρωση του Far Cry με τα Assassin's Creed και Mirror's Edge μπορεί να δώσει πιο άμεσα σε κάποιον να καταλάβει τι να περιμένει. Αυτό γιατί είναι open world first person όπως το Far Cry, αλλά με στοιχεία parkour που θυμίζουν Assassin's Creed και Mirror's Edge και όλα αυτά με θεματολογία ζόμπι όπως το Dead Island. Αν και τελικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτότυπο, συνδυάζει με επιτυχία αυτά τα στοιχεία.
 

Το Παιχνίδι

Όπως είναι αναμενόμενο ο χαρακτήρας μας εξελίσσεται σταδιακά αποκτώντας νέες δυνατότητες, οι οποίες στο Dying Light κατηγοριοποιούνται σε τρία "skill trees". Το πρώτο αφορά την ικανότητα της επιβίωσης και αναβαθμίζεται ανάλογα με τις αποστολές που ολοκληρώνεις, ενώ το δεύτερο σχετίζεται με την κίνηση και την ευελιξία του παίκτη. Το τρίτο δέντρο δυνατοτήτων περιλαμβάνει χαρακτηριστικά σχετικά με τη δύναμη και τα όπλα του παίκτη. Οι μάχες στο παιχνίδι γίνονται κυρίως σώμα με σώμα (melee) και άρα η πλειοψηφία των όπλων που θα χρησιμοποιήσετε είναι αντικείμενα όπως σωλήνες, μαχαίρια, σφυριά, ρόπαλα κ.α. τα οποία έχουν την συνηθισμένη στα RPG χρωματική κατηγοριοποίηση (στο inventory) ανά σπανιότητα, με τα άχρωμα να είναι τα κοινά και τα πορτοκαλί να είναι τα πολύ σπάνια και άρα καλύτερα. Επιπλέον μπορείτε να τροποποιήσετε (craft) συγκεκριμένα από αυτά κάνοντας τα πιο αποδοτικά προσδίδοντας τους χαρακτηριστικά όπως φωτιά, ηλεκτρισμό και δηλητήριο. Με την πολλή χρήση μάλιστα, τα όπλα χρειάζονται επιδιορθώσεις που είναι περιορισμένες σε αριθμό, αναγκάζοντας σε κάποιο βαθμό τον παίκτη, να αλλάζει τα όπλα που χρησιμοποιεί. Αν και υπάρχουν πυροβόλα όπλα στο παιχνίδι, επειδή τα ζόμπι (ως γνωστόν) έχουν μια ευαισθησία στους δυνατούς ήχους, θα δείτε ότι θα τα χρησιμοποιήσετε ελάχιστα.

Οι μάχες σας δεν περιορίζονται μόνο ενάντια στα "άμυαλα" ζόμπι καθώς θα αντιμετωπίσετε και αρκετούς από τους εχθρικούς επιζώντες που έχουν αντίστοιχα όπλα με τα δικά σας. Αρκετές φορές μάλιστα μπορεί να πετύχετε μάχες και μεταξύ ζόμπι και άλλων NPCs (non-playable characters) με εσάς ως θεατή. Εκτός από τα όπλα υπάρχουν και άλλοι τρόποι να σκοτώσετε τους εχθρούς σας πολύ πιο ευρηματικοί. Οι επιζώντες έχουν γεμίσει την πόλη με παγίδες από καρφιά, λάδια, λιμνάζοντα νερά με εκτεθειμένα καλώδια ρεύματος στα οποία μπορείτε να ρίξετε τα θύματα σας. Γενικά το παιχνίδι μπορεί να γίνει αρκετά βίαιο (γι' αυτό άλλωστε έχει ESRB rating Mature), όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι προτιμότερο να μην εμπλακείτε σε κανενός είδους μάχη και απλά να διαλέξετε να τρέξετε μακρυά. Το τρέξιμο μετά από κάποια εξοικείωση γίνεται απολαυστικά ομαλό, αφού ο πρωταγωνιστής με κινήσεις parkour μπορεί να διατηρήσει την ταχύτητα που του είναι απαραίτητη για να ξεφύγει από δύσκολες καταστάσεις. Φυσικά δεν είναι ανάγκη να μείνετε στο έδαφος, αφού με περισσή ευκολία (τύπου Assassin's Creed) ανεβαίνετε και κατακόρυφα εμπόδια ή τοίχους. Αξίζει να σημειωθεί βέβαια ότι στην ομαλότητα των κινήσεων σας, βοηθάει ο σχετικά καλός σχεδιασμός του παιχνιδιού και της περιοχής στην οποία κινείστε.

Το παιχνίδι πετυχαίνει πολύ καλά να δημιουργήσει την ανάγκη για επιβίωση, αφενός γιατί ο παίκτης συνεχώς χρειάζεται να βρίσκει υλικά και όπλα διάσπαρτα στην πόλη, αφετέρου γιατί οι κυρίως αλλά και οι έξτρα αποστολές έχουν συχνά σχετικό αντικείμενο. Αυτό όμως που κάνει το Dying Light ιδιαίτερο και το διαχωρίζει αρκετά από το Dead Island είναι η εναλλαγή μέρας και νύχτας. Αν την ημέρα μπορείτε να θεωρηθείτε κυνηγός, τη νύχτα σίγουρα θα είστε κυνηγημένος. Η συμπεριφορά των ζόμπι αλλάζει και εμφανίζονται επιπλέον κάποια, τα οποία είναι σχεδόν αδύνατο να σκοτώσετε, οπότε αν σας αντιληφθούν και δεν καταφέρετε να ξεφύγετε, μάλλον θα γίνετε τροφή. Έτσι αναγκαστικά θα πρέπει να εξασκήσετε και τις stealth δυνατότητες σας, ή όσο μπορείτε να αποφεύγετε να κυκλοφορείτε έξω τη νύχτα, διανυκτερεύοντας σε κάποιο από τα καταφύγια που είναι διασκορπισμένα στην πόλη. Βέβαια η επιβίωση σας κατά τη διάρκεια της νύχτας προσφέρει περισσότερα skill points δίνοντας ένα επιπλέον κίνητρο, το οποίο όμως δε βρήκα όμως αρκετό και προσωπικά προτίμησα να αποφύγω όπου ήταν δυνατό να κυκλοφορώ νύχτα.

Με τη λογική ότι τα ζόμπι εξ ορισμού δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη νοημοσύνη, οι απαιτήσεις σε ένα τέτοιο παιχνίδι όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη είναι χαμηλές. Παρόλα αυτά και τα υπόλοιπα NPCs δεν διακρίνονται για την έξυπνη προσέγγιση τους στις μάχες, χωρίς όμως αυτό να είναι ενοχλητικό.
 

Οπτικοακουστικά

Από τα δυνατά στοιχεία του παιχνιδιού είναι τα γραφικά του. Ο φωτισμός και οι σκιές κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι αρκετά ρεαλιστικά όπως επίσης και τα διάφορα εφέ φωτιάς και ηλεκτρισμού είναι πολύ πετυχημένα. Ο 24ωρος κύκλος της κάθε ημέρας μάλιστα, ζωντανεύει αρκετά την ήδη ρεαλιστικά σχεδιασμένη πόλη, ώστε να αξίζει να απολαύσεις την θέα από κάποιο ψηλό σημείο της. Τα animations εκτελούνται φυσικά είτε στη μάχη είτε στη μετακίνηση. Κατά την άποψη μου θα μπορούσε να γίνει πολύ καλύτερη δουλειά στον σχεδιασμό των προσώπων και στα σχετικά facial animations, ειδικά κατά την ομιλία των NPCs. Παρόλα αυτά η ποικιλία των NPCs είναι ικανοποιητική με τα "είδη" των ζόμπι να επαναλαμβάνονται σε ένα λογικό βαθμό.

Δυστυχώς το Dying Light είναι βελτιστοποιημένο για κάρτες nVidia, κάτι που φαίνεται αρχικά από το αντίστοιχο λογότυπο κατά την έναρξη, έπειτα στις επιλογές των γραφικών αλλά τελικώς και στην αισθητή διαφορά στις επιδόσεις του σε κάρτες AMD. Αντίστοιχη διάκριση φαίνεται να έχει γίνει και όσον αφορά τους επεξεργαστές, με το παιχνίδι να προτιμάει αυτούς της Intel, με αρκετά παράπονα από χρήστες επεξεργαστών της AMD.

Στον ηχητικό τομέα το παιχνίδι δεν διεκδικεί δάφνες, αφού έχει ένα μάλλον αδιάφορο soundtrack που δίνει την αίσθηση να επαναλαμβάνεται. Αντίστοιχα "φτωχή" είναι και η επένδυση με ηχητικά εφέ, που δε φαίνεται να διαφοροποιούνται για παράδειγμα ανάλογα με το αν επιτίθεσαι με ένα μαχαίρι της κουζίνας ή ένα ξίφος. Θα έλεγα επίσης ότι όλα τα ζόμπι ακούγονται πάνω κάτω το ίδιο. Η ερμηνείες των NPCs είναι μέτριες σε αντίθεση με αυτή του πρωταγωνιστή και παράλληλα αφηγητή, που καταφέρνει και περνάει τα σωστά συναισθήματα ανά περίσταση.

Multiplayer

Στο Dying Light, όπως και στο Dead Island, μπορείς αν το επιλέξεις να παίξεις όλη την ιστορία σε co-op με άλλους τρεις παίκτες μέσω drop-in/out ανά πάσα στιγμή. Αν και έχει ενδιαφέρον να είστε έως και τέσσερα άτομα ενάντια σε πλήθη από ζόμπι, αμέσως χάνεται η αίσθηση της επιβίωσης αφού πλέον όλες οι αποστολές γίνονται πολύ πιο εύκολες. Γι' αυτό φαίνεται οι δημιουργοί του παιχνιδιού, πρόσθεσαν την επιλογή για τυχαίους διαγωνισμούς μεταξύ των παικτών, όπως το να σκοτώσει κάποιος τα περισσότερα ζόμπι σε περιορισμένο χρόνο και να προσδώσουν και έναν χαρακτήρα ανταγωνισμού.

Πιο ενδιαφέρον θα έλεγα πως είναι το "Be the Zombie" mode, όπου ένας πέμπτος παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός υπερ-ζόμπι που κυνηγάει τους υπόλοιπους παίκτες κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενώ αυτοί προσπαθούν να διαλύσουν έναν αριθμό από "φωλιές" ζόμπι διάσπαρτες στον χάρτη. Δυστυχώς όμως μόνο αν η αναλογία παικτών είναι 4 προς 1 το παιχνίδι είναι ισοσταθμισμένο αφού σε διαφορετική περίπτωση η μεριά των επιζώντων είναι κάπως "ριγμένη" με το ένα και μοναδικό ζόμπι να δείχνει υπερδύναμο.

Αν και η ύπαρξη multiplayer είναι ευχάριστη προσθήκη και η ιδέα του Be the Zombie είναι αρκετά καλή, η υλοποίηση φαίνεται ότι πάσχει. Ειδικά στην περίπτωση του απλού co-op αντιμετώπισα πολλές αποσυνδέσεις χωρίς ουσιαστικά να καταφέρω να ολοκληρώσω πάνω από 20 λεπτά session. Στην περίπτωση του Be the Zombie τα πράγματα ήταν καλύτερα αλλά σε καμία περίπτωση ιδανικά. Έτσι προτίμησα στο μεγαλύτερο βαθμό να κρατήσω το παιχνίδι μου ιδιωτικό.
 

Επίλογος
Κλείνοντας αυτό το review, πρέπει να αναφέρω ότι όταν ξεκίνησα το παιχνίδι είχε ήδη δεχτεί αρκετά patches που φαίνεται πως διόρθωσαν προβλήματα, τα οποία τελικώς δεν αντιμετώπισα και ίσως αν είχα αντιμετωπίσει να βαθμολογούσα πιο χαμηλά επιμέρους στοιχεία του παιχνιδιού. Προσωπικά διασκέδασα αρκετά με το Dying Light αφού δεν βαρέθηκα την κεντρική ιστορία και μάλιστα ολοκλήρωνα τις περισσότερες από τις προαιρετικές αποστολές παράλληλα. Έτσι συγκεντρωτικά έχουμε:

Θετικά:

• Ποικιλία αποστολών που δίνουν κίνητρο να ανακαλύψεις πλήρως τον χάρτη
• Πολύ καλά σχεδιασμένο το περιβάλλον
• Όμορφα, ρεαλιστικά γραφικά
• Μεγάλη ελευθερία κινήσεων και σωστή υλοποίηση των στοιχείων parkour
• Η υποστήριξη Steam Workshop και developer tools

Αρνητικά

• Κακή υλοποίηση του multiplayer...
• που θα ήταν και ο λόγος να συνεχίσεις να ασχολείσαι με το παιχνίδι

Ουδέτερα

• Η τεχνητή νοημοσύνη των NPCs
• Η μουσική και ηχητική επένδυση

Με βάση λοιπόν όλων των παραπάνω, η βαθμολογία του Dying Light είναι:

Τα τελευταία χρόνια θα έλεγε κανείς ότι ο αριθμός των Indie Games, δηλαδή των παιχνιδιών που προέρχονται από μικρά studios ανάπτυξης, ή ομάδες ατόμων, έχει αυξηθεί δραματικά, ίσως μάλιστα με ανεξέλεγκτο ρυθμό. Πολλά από αυτά μπορούν να θεωρηθούν σκουπίδια ή αρπαχτές, αλλά πάντα ξεπετάγονται και κάποια διαμαντάκια ανάμεσα τους. Τέτοιο ήταν και το Bastion το 2011 που αγαπήθηκε πολύ από κριτικούς αλλά και gamers. Η indie ομάδα λοιπόν πίσω από την επιτυχία του Bastion είναι η Super Giant Games, άγνωστη για πολλούς, η οποία αποτελούμενη από 12 άτομα πλέον, κυκλοφορεί τώρα τον τίτλο παιχνιδιού που θα αξιολογήσουμε σε αυτό το review με την ονομασία Transistor. Άραγε πρόκειται για άλλο ένα διαμάντι ή μήπως σκέτο κάρβουνο;
 

Γενικά
Δεν είναι πολλές οι φορές που βλέπουμε γυναίκα πρωταγωνιστή σε παιχνίδι οπότε η επιλογή της κοκκινομάλλας Red ως ηρωίδας στον τίτλο εκπλήσσει ευχάριστα. Το παιχνίδι λοιπόν ξεκινάει με την απόπειρα δολοφονίας της διάσημης, στον κόσμο της πόλης Cloudbank, τραγουδίστριας Red που όμως γλιτώνει τον σίγουρο θάνατο όταν ένας άντρας (πιθανότατα ο σύντροφος της) μπαίνει ανάμεσα σε αυτήν και το με μορφή ξίφους όπλο του δολοφόνου. Σε αυτόν τον επιστημονικής φαντασίας κόσμο, η "ψυχή" του άντρα απορροφάται από το υπερμεγέθες φονικό όπλο που αργότερα καταλαβαίνουμε ότι δίνει και το όνομα στον τίτλο ως το Transistor. Έπειτα η πρωταγωνίστρια θα οικειοποιηθεί το φονικό όπλο, θα αναζητήσει την εκδίκηση και στο ταξίδι της για αυτόν το στόχο, θα ξετυλιχθεί εν μέρη η όλη πλεκτάνη γύρω από την απόπειρα κατά της ζωής της και την παράλληλη απειλή για την εγκαταλελειμμένη από τον κόσμο πόλη. Χαθήκατε; Λογικό, αφού στον κόσμο του Transistor τελικώς πολλά αφήνονται ανεξήγητα ή, αν κάποιος θέλει να το δει πιο ποιητικά, αφήνονται στον παίκτη να τα εξηγήσει όπως ο ίδιος επιθυμεί.
 

Αρκεί να δει κάποιος λίγα στιγμιότυπα του παιχνιδιού για να βρει αρκετές ομοιότητες με το Bastion (εφόσον φυσικά έχει παίξει το δεύτερο) και όχι άδικα. Και σε αυτό το παιχνίδι η Super Giant Games προτίμησε την ισομετρική οπτική γωνία με την ηρωίδα στο κέντρο της οθόνης. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι ρόλου με αρκετή δράση (Action RPG), όπου η πρωταγωνίστρια όσο κατατροπώνει τους εχθρούς ξεκλειδώνει περισσότερες δυνατότητες για το ένα και μοναδικό όμως όπλο της, που την συντροφεύει και συζητάει μαζί της σε όλη τη διάρκεια. Την αισθητική επιμέλεια έχει αναλάβει η καλλιτέχνης Jen Zee, που ομολογουμένως έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, θυμίζοντας αρκετά και πάλι το Bastion, όπου και εκεί ήταν lead artist. Τα ζωντανά χρώματα και τα προσεγμένα animations γεμίζουν την οθόνη σας και δίνουν ζωή στην φουτουριστική πόλη στην οποία κινείστε. Σημαντικό ρόλο στην συναισθηματική προσέγγιση του παίκτη και ένα ακόμα σημείο ομοιότητας με το Bastion είναι το για άλλη μια φορά υπέροχο soundtrack από τον Darren Korb.
 

Το παιχνίδι

Η συνηθισμένη προσέγγιση σε παιχνίδια ρόλων είναι ο πρωταγωνιστής να ξεκινάει με έναν εξοπλισμό στην αρχή και να καταλήγει με έναν τελείως διαφορετικό και αρκετά αναβαθμισμένο εξοπλισμό στο τέλος. Με αυτή τη λογική η επιλογή της Super Giant Games να δώσει στην πρωταγωνίστρια μόνο ένα όπλο μάλλον ακούγεται τρελή. Απεναντίας όμως, καταλήγει να έχει αρκετό βάθος κάτι που δυστυχώς ο παίκτης αντιλαμβάνεται από την αρχή αφού πιθανότατα να πελαγώσει προσπαθώντας να καταλάβει πως λειτουργεί. Σε γενικές γραμμές ο παίκτης μπορεί να επιλέξει από έναν ικανοποιητικό αριθμό δυνατοτήτων που μπορεί να προσδώσει στο όπλο του, οι οποίες μάλιστα μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους δίνοντας διάφορα χαρακτηριστικά σε αυτό και δημιουργώντας την αίσθηση ότι πρόκειται για διαφορετικά όπλα. Φυσικά, όσο μεγαλύτερο το level της πρωταγωνίστριας τόσο περισσότερες δυνατότητες-όπλα μπορεί να έχει ταυτόχρονα στο οπλοστάσιο της.
 

Με τον χαρακτηρισμό Action RPG συνδυάζουμε συνήθως και τον όρο Hack 'N' Slash, κάτι που ισχύει και εδώ. Ένα ιδιαίτερο στοιχείο όμως του συστήματος μάχης είναι ότι ο παίκτης μπορεί να επιλέξει να προσχεδιάσει τις κινήσεις του παγώνοντας τον χρόνο για τους εχθρούς, μπαίνοντας στην "φάση σχεδιασμού". Εκεί επιλέγει κινήσεις και επιθέσεις καταναλώνοντας περιορισμένα action points, τις οποίες έπειτα η Red εκτελεί σειριακά με μεγάλη ταχύτητα και με συνήθως εντυπωσιακά αποτελέσματα. Η ποικιλία των όχι τόσο "έξυπνων", δυστυχώς, εχθρών και bosses που θα συναντήσετε στις περίπου 6 ώρες της ιστορίας, θα ικανοποιήσει τους περισσότερους και σίγουρα θα σας κάνει να δοκιμάσετε πολλούς συνδυασμούς κινήσεων. Βέβαια η γραμμικότητα της εξέλιξης της ιστορίας είναι έντονη και δικαιολογημένα κάποιοι θα διαμαρτυρηθούν ότι οι μάχες μοιάζουν πολύ μεταξύ τους, ειδικά αν βρείτε τον συνδυασμό των δυνάμεων που σας ταιριάζει και σας βγάζει νικητές από τις περισσότερες. Για να αντισταθμιστεί όμως η ευκολία που ίσως έχετε στις μάχες, υπάρχει (όπως και στο Bastion) η επιλογή να δυσκολέψετε το παιχνίδι βάζοντας Limiters που μπορεί να αλλάξουν αρκετά την προσέγγιση σας, επιβραβεύοντας σας όμως με επιπλέον XP.
 

Ένα πολύ θετικό στοιχείο που πραγματικά θα ήταν τεράστια έλειψη αν δεν συμπεριλαμβανόταν, είναι η δυνατότητα του παίκτη να αλλάζει τον συνδυασμό των δυνατοτήτων του (respec) αλλά και των limiters σε κάθε checkpoint. Τα checkpoints είναι αρκετά συχνά για αυτό το λόγο, ίσως βέβαια παραπάνω συχνά για κάποιους που αναζητούν την πρόκληση. Ακόμα ένα στοιχείο που μεταφέρθηκε από το Bastion, είναι η ύπαρξη μιας σειράς από δοκιμασίες και practice arenas, όπου ο χρήστης μπορεί να τελειοποιήσει την χρήση των δυνατοτήτων του και να δοκιμάσει ποιο στυλ του ταιριάζει. Ο χειρισμός του Transistor θυμίζει MOBA παιχνίδι, όπου οι δυνατότητες ενεργοποιούνται με τους αριθμούς 1-4 στο αριστερό χέρι, ενώ η κίνηση γίνεται με κλικ του ποντικιού. Ακόμα και για όσους δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοιου τύπου παιχνίδια πάντως, από ένα σημείο και μετά συνηθίζεται. Φυσικά υποστηρίζεται και gamepad, αφού το Transistor ήδη κυκλοφορεί ήδη στο PS4 και πιθανότατα θα ακολουθήσει την ίδια πορεία με το Bastion που είναι πλέον διαθέσιμο σε όλες τις πλατφόρμες.
[BREAK=Επίλογος]
Το Transistor αν και σε γενικές γραμμές είναι πολύ καλό παιχνίδι, δυστυχώς λόγω της μεγάλης ομοιότητας με το Bastion ασυναίσθητα προκαλεί την σύγκριση και δεν ενθουσιάζει. Η καλλιτεχνική επιμέλεια οπτικά και ακουστικά είναι το δυνατό σημείο του. Το σύστημα μάχης, εφόσον το μάθετε, θα σας ικανοποιήσει, ειδικά μετά την ολοκλήρωση του παιχνιδιού όπου μπορείτε να ξεκινήσετε από την αρχή το New Game Plus, κρατώντας όσα έχετε ξεκλειδώσει και αντιμετωπίζοντας πιο ισχυρούς εχθρούς. Προσωπικά βρίσκω αρνητικό το ανοιχτό στην ερμηνεία σενάριο του "τι θέλει να πει ο ποιητής", αλλά και το γεγονός ότι είναι ιδιαίτερα γραμμικό χωρίς μάλιστα να υπάρχει η δυνατότητα backtrack στα διάφορα levels. Μπορεί τελικά να μην μιλάμε για διαμαντάκι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να ασχοληθεί κάποιος μαζί του.

Θετικά
+ Αισθητικά όμορφο
+ Υπέροχη μουσική επένδυση
+ Ικανοποιητικό σε διάρκεια
+ Ενδιαφέρον σύστημα μάχης
+ New Game Plus - replayability

Αρνητικά
- Η ιστορία του είναι δυσνόητη και απευθύνεται σε λίγους
- Το σύστημα μάχης ίσως αποθαρρύνει τον casual gamer
- Υπερβολικά γραμμικό
- Μέτριο AI των εχθρών

 

Δημιουργός: Supergiant Games
Εκδότης: Supergiant Games
Multiplayer: Όχι
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Κυκλοφορεί
Τιμή: 18.99€ (digital)
ESRB: Teen

Ελάχιστες απαιτήσεις:

• OS: Windows 7 or newer
• CPU: 2.6GHz Dual Core CPU or greater
• RAM: 4GB or greater
• GPU: 1GB Video RAM or greater, e.g. Intel HD Graphics 3000, Nvidia 9400 GT, AMD HD 5450
• Hard Drive Space: 4GB free

Πριν από ένα χρόνο κυκλοφόρησε το Company of Heroes 2. Διάδοχος του, κατά πολλούς, καλύτερου παιχνιδιού στρατηγικής πραγματικού χρόνου. Το βάρος της κληρονομιάς του ήταν τεράστιο, με τις απαιτήσεις των φίλων της σειράς να είναι δικαιολογημένα στα ύψη. Μπορεί εν τέλει οι προσδοκίες τους να μην επιβεβαιώθηκαν στο ακέραιο, δεν παύει όμως το Company of Heroes 2 να είναι ένα από τα καλύτερα και πιο αξιόλογα RTS παιχνίδια.

Η οπτική του παιχνιδιού περιοριζόταν στο Ανατολικό μέτωπο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δίνοντας τη δυνατότητα στον παίκτη να επιλέξει ανάμεσα σε δύο στρατούς, το Ρωσικό και το Γερμανικό. Την κατάσταση αυτή έρχεται να αλλάξει το expansion του παιχνιδιού, Company of Heroes 2 - The Western Front Armies. Όπως μεταφέρει και ο τίτλος του, η προσοχή στρέφεται ξανά στο Δυτικό μέτωπο και τη μάχη των συμμαχικών δυνάμεων με το διαφορετικής φιλοσοφίας και εξοπλισμού γερμανικό στρατό του μετώπου αυτού.

Τα πρώτα πράγματα που χρήζουν επισήμανσης είναι πως το expansion αυτό είναι standalone με σαφή και σχεδόν αποκλειστική έμφαση στο multiplayer. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να αγοραστεί και να χρησιμοποιηθεί μόνο του, χωρίς να απαιτείται το βασικό παιχνίδι. Δε διατίθεται singleplayer campaign (η δυνατότητα μάχης απέναντι στον υπολογιστή συνεχίζει να υπάρχει), με την προσοχή να εστιάζεται στον εμπλουτισμό και το πλουραλισμό των διαδικτυακών μαχών.
 

[break=Το παιχνίδι]

Εφόσον περάσαμε τα διαδικαστικά της εισαγωγής βουτάμε κατευθείαν στα βαθιά, όπως ρίχνει και το The Western Front Armies τον παίκτη. Η απουσία singleplayer campaign και το μικρό μήκος του tutorial (σε σημείο τα hints and tips που εμφανίζονται καθώς φορτώνει το παιχνίδι να είναι πληρέστερα) δεν αφήνει περιθώρια εξοικείωσης με τους μηχανισμούς του παιχνιδιού. Εκ πρώτης όψεως η επιλογή αυτή μοιάζει δικαιολογημένη, καθώς αποτελεί expansion και όχι πλήρες παιχνίδι. Η δυνατότητα όμως της μεμονωμένης αγοράς του αφήνει έναν αρχάριο παίκτη να χάνεται στις επιλογές και τα ζητούμενα του παιχνιδιού.

Ο τρόπος με τον οποίο αναπτύχθηκαν οι δύο στρατοί αντιπροσωπεύει την ιστορική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν κατά τη διάρκεια της απόβασης στη Νορμανδία και της συμμαχικής προέλασης / γερμανικής υποχώρησης. Οι Αμερικανικές δυνάμεις αποτελούνται από πληθώρα άπειρων στρατιωτών, περιορισμένη ποικιλία μηχανοκίνητων μονάδων σε συνδυασμό με απομακρυσμένα στατικά αρχηγεία και πλεόνασμα εφοδίων. Οι Γερμανοί σε αντίθεση διαθέτουν πεπειραμένους στρατιώτες που έχουν συμμετάσχει σε μάχες, πληθώρα δυνατών οχημάτων, αμυντική θέση αλλά σημαντική έλλειψη εφοδίων λόγω της έκβασης του πολέμου.

US Forces

Οι Αμερικανικές δυνάμεις προσφέρουν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο παιχνιδιού, όχι μόνο από τον έτερο στρατό που προστέθηκε αλλά και από τους δύο αρχικούς του βασικού παιχνιδιού. Η νοοτροπία που τις διέπει είναι αρκετά ανθρωποκεντρική, κάνοντας μεγάλη χρήση πεζικού με αρκετές δυνατότητες παραμετροποίησής του για να αντιπαρατεθεί σε διαφορετικά ήδη κινδύνου. Η προσαρμοστικότητά τους, τους δίνει σημαντικό πλεονέκτημα στην αρχική φάση της μάχης.

Η βάση των στρατευμάτων τους είναι πλήρως ανεπτυγμένη στο ξεκίνημα της μάχης, χρειάζεται όμως να δουλέψουν για να μπορέσουν να στρατολογήσουν καλύτερες μονάδες. Τα βασικά στρατεύματα των Αμερικανών είναι οι Riflemen και οι Rear Echelon, πρακτικά οι τυφεκιοφόροι και οι μηχανικοί. Η δυνατότητα χρήσης οχημάτων και μονάδων πυροβολικού "ξεκλειδώνεται" με τη στρατολόγηση ειδικών μονάδων αξιωματικών, μία για κάθε ένα από τα τρία κτήρια. Δεν περιορίζεται όμως εκεί η χρησιμότητά τους, καθώς πέρα από ικανότερες μονάδες πεζικού διαθέτουν και ειδικές ιδιότητες, όπως η κλήση συντονισμένης επίθεσης πυροβολικού.

Τα τρία διαθέσιμα στρατιωτικά δόγματα των Αμερικανών ανάμεσα στο οποία καλείται ο παίκτης να επιλέξει, προσανατολίζονται κατά σειρά στην υπεροχή στον αέρα, στην ενίσχυση του πεζικού και στην παράταξη ισχυρών μηχανοκίνητων μονάδων.
 

Oberkommando West

Κατά μία έννοια το άκρο άωτον των Αμερικανών είναι οι δυτικές Γερμανικές δυνάμεις. Στην πλήρως αναπτυγμένη στρατιωτική βάση των πρώτων, αντιπαραβάλλουν την πλήρη απουσία υποδομών. Η πλάστιγγα των επιλογών τους, όσον αφορά τις μονάδες τους, γέρνει συντριπτικά προς τις μηχανοκίνητες. Ακολουθούν μία φιλοσοφία σημείων άμυνας μέσω των φορτηγών, ενώ διαθέτουν μονάδες δυνατές, ευκίνητες, αλλά και δαπανηρές.

Ξεκινώντας με ένα μόνο κτήριο από όπου γίνεται η στρατολόγηση των βασικών μονάδων πεζικού, Volksgrenadiers και Sturmpioneers, μετατρέπουν φορτηγά σε στρατιωτικά κτίσματα. Οι τρεις επιλογές των φορτηγών ανταποκρίνονται σε υποστηρικτηκές μονάδες πεζικού και πυροβολικού, μηχανοκίνητα τάγματα και βαρύ πυροβολικό. Ο τελευταίος είναι ο τομέας στον οποίο πραγματικά διαπρέπουν οι Γερμανοί. Τα άρματα μάχης μπορεί να είναι σαφώς ακριβότερα των αντίστοιχων Αμερικανικών, εξαργυρώνουν όμως το παραπάνω κόστος τους με σαφή υπεροχή στο πεδίο της μάχης.

Οι Γερμανοί με τη σειρά τους διαθέτουν στρατιωτικά δόγματα κρυφής προέλασης, ενίσχυσης του πεζικού και πλήξης των αντιπάλων γραμμών.

[break=Τεχνικά Χαρακτηριστικά]

Γραφικά

Στο θέμα της απεικόνισης δεν υπήρξε κάποια βελτίωση σε σχέση με το βασικό παιχνίδι. Κάτι τέτοιο όμως δεν κρίνεται απαραίτητο, καθώς συνεχίζουν να είναι από τα καλύτερα που μπορεί να βρει κάποιος σε ένα παιχνίδι στρατηγικής. Χρησιμοποιείται η μηχανή Essence 3.0, εσωτερική δημιουργία της Relic, η οποία δίνει τη δυνατότητα απεικόνισης δυσχερών καιρικών φαινομένων τα οποία επηρρεάζουν σημαντικά τις μονάδες του παίκτη. Δεν παρατηρήθηκαν κολλήματα και δυσλειτουργίες και η όλη εμπειρία ήταν ευχάριστη.

Ήχος

Αυτός είναι ο τομέας στον οποίο πραγματικά ξεχωρίζει το Company of Heroes 2. Τα ηχητικά εφέ είναι εκπληκτικά τραβώντας τον παίκτη μέσα στο πεδίο της μάχης. Είναι απολαυστικότατη εμπειρία να νιώθεις τα κανόνια των αρμάτων μάχης να σείουν ολόκληρο το γραφείο, χαρίζοντάς σου ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Επίσης οι φωνές των στρατιωτών είναι προσεγμένες χαρίζοντας και στιγμές γέλιου με την αθυροστομία τους.

Gameplay

Ήταν το βασικό στοιχείο το οποίο καθιέρωσε το πρώτο Company of Heroes στο θρόνο των παιχνιδιών στρατηγικής πραγματικού χρόνου. Η ουσία του παραμένει η ίδια τόσο στο διάδοχό του, όσο και στο expansion του. Το πεδίο της μάχης αποτελείται από περιοχές ελέγχου, κάθε μία εκ των οποίων προσφέρει συγκεκριμένα εφόδια. Σκοπός του παίκτη είναι ο έλεγχός τους για να καρπωθεί τα οφέλη τους αλλά και την ίδια στιγμή να τα στερήσει από τον αντίπαλό του. Θετική κρίνεται η προσθήκη 9 νέων χαρτών που αντιπροσωπεύουν ικανοποιητικά τα πεδία των μαχών του δυτικού μετώπου, ενώ προσφέρουν τελείως διαφορετική αίσθηση και προκλήσεις από αυτούς του βασικού παιχνιδιού.

Multiplayer

Ο σημαντικότερος λόγος δημιουργίας αυτού του expansion είναι η αναζωπύρωση του διαδικτυακού τοπίου, φέρνοντας νέες ισορροπίες με την προσθήκη δύο νέων στρατών διορθώνοντας τις ανισορροπίες μεταξύ των δύο προηγούμενων του Company of Heroes 2.

Community

Ένα σημαντικό ατού του παιχνιδιού είναι η τεράστια βάση παικτών του. Μέσω του Steam Workshop υπάρχουν διαθέσιμες κυριολεκτικά χιλιάδες πίστες στα χέρια του παίκτη για να επιλέξει.
 

[break=Επίλογος και Αξιολόγηση]

Οι συνολικές εντυπώσεις δεν μπορεί παρά να είναι θετικές. Έχοντας μία δοκιμασμένη συνταγή, οι δημιουργοί του παιχνιδιού την επεκτείνουν και την εξελίσσουν με αυτό το expansion. Μετά τη συμπλήρωση ενός χρόνου κυκλοφορίας του παιχνιδιού προσφέρουν πλουραλισμό στο multiplayer, δημιουργώντας νέες ισορροπίες που τραβάνε εκ νέου το ενδιαφέρον των παικτών.

Θετικά
+ Δοκιμασμένο και επιτυχημένο gameplay
+ Νέα πνοή και πλουραλισμός στο multiplayer
+ Εκπληκτική ηχητική απόδοση των μαχών
+ Δυνατότητα ξεχωριστής αγοράς
+ Καινούριοι χάρτες

Αρνητικά
- Υψηλή τιμή μεμονωμένων στρατών
- Απουσία singleplayer campaign
- Δυσκολία εξοικείωσης
 

Δημιουργός: Relic Entertainment
Εκδότης: SEGA
Multiplayer: Ναι
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Κυκλοφορεί
Τιμή: 19.99€ - 12.99€ (ο κάθε στρατός ξεχωριστά)
PEGI: 18

Ελάχιστες απαιτήσεις:

• Memory: 2GB RAM
• Processor: 2Ghz Intel Core2 Duo or equivalent
• Graphics: 512MB Direct3D 10 capable video card (GeForce 8800 GT or Radeon HD 2900XT)
• OS: 32bit Vista
• Internet: Broadband Internet connection
• Hard Drive: 30GB free Hard disc space

Συνιστώμενες απαιτήσεις:

• Memory: 4GB RAM
• Processor: 3Ghz Intel i5 quad core or equivalent
• Graphics: 1024 MB Direct3D 11 capable video card (GeForce GTX 470 or Radeon HD 5850)
• OS: 64bit Windows 7
• Internet: Broadband Internet connection
• Hard Drive: 30GB free Hard disc space

Όπως ίσως γνωρίζετε η Ubisoft είναι μητρική εταιρεία σε αρκετά studios ανά τον κόσμο αλλά έχει ως βάση την Γαλλία. Το studio λοιπόν που βρίσκεται πίσω από την ανάπτυξη του συγκεκριμένου τίτλου είναι η Ubisoft Montpellier και είναι γνωστό κυρίως για τα εξαιρετικά Rayman και Beyond Good & Evil. Το Valiant Hearts: The Great War λοιπόν αναπτύχθηκε πάνω στη μηχανή γραφικών UBIart Framework, την ίδια μηχανή στην οποία βασίστηκαν τα Rayman Origins, Rayman Legends και το πιο πρόσφατο Child of Light. Και τα τρία αυτά μάζεψαν αρκετά καλές κριτικές. Άραγε το Valiant Hearts: The Great War καταφέρνει να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες;
 

Εισαγωγή
Οι πόλεμοι και δη οι παγκόσμιοι θα έλεγε κανείς ότι αποτελούν έμπνευση για πολλές ιστορίες, βιβλία, ταινίες αλλά και παιχνίδια. Το νέο παιχνίδι της Ubisoft όπως θα μαντέψατε από τον τίτλο είναι σίγουρα ένα από αυτά. The Great War λοιπόν ή αλλιώς γνωστός και ως o Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, είναι το διάστημα στο οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα αυτού του puzzle platformer παιχνιδιού. Ενδιαφέρουσα και συγχρόνως ένα από τα θετικά του παιχνιδιού, είναι η προσέγγιση του σεναρίου στα γεγονότα του πολέμου, αφού χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστών είναι απλοί άνθρωποι και όχι κάποιος υπερ-στρατιώτης. Έτσι έχουμε τον Γερμανό Karl που αν και παντρεμένος με Γαλλίδα διώχνεται από τη Γαλλία και επιστρατεύεται στον Γερμανικό στρατό και τον Γάλλο Emile, πεθερό του Karl που αντίστοιχα επιστρατεύεται στον Γαλλικό στρατό. Αργότερα θα κληθείτε να ελέγξετε και τον Αμερικανό Freddie, έναν εθελοντή που εντάχθηκε στον Γαλλικό στρατό καθώς και την νοσηλεύτρια Άννα από το Βέλγιο της οποίας ο πατέρας έχει απαχθεί από τους Γερμανούς. Την πεντάδα των ηρώων σας, συμπληρώνει ένας εκπαιδευμένος σκύλος ο Walt. Πιθανώς σας κάνει εντύπωση η αναφορά στα ονόματα των πρωταγωνιστών, αλλά κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο αφού το παιχνίδι θέλει και πετυχαίνει να δεθείτε τουλάχιστον με κάποιους από αυτούς, αν όχι με όλους.
 

Η αίσθηση που αφήνει το παιχνίδι είναι αυτή των κινουμένων σχεδίων στα οποία εσείς καλείστε να λύσετε τα προβλήματα των πρωταγωνιστών κυρίως υπό την μορφή γρίφων. Το καλλιτεχνικό κομμάτι είναι εξαιρετικό αφού τα περιβάλλοντα στα οποία κινείστε υπέροχα σχεδιασμένα και καλύπτουν όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου από τα στρατόπεδα εκπαίδευσης μέχρι βομβαρδισμένα τοπία, Ζέπελιν, χαρακώματα και φρούρια. Εδώ μάλιστα δείχνει και τις δυνατότητες του το UBIart Framework αφού η κίνηση των χαρακτήρων και η ανταπόκριση που περιμένετε στον χειρισμό σας είναι αρκετά καλή. Επίσης όπως ήταν αναμενόμενο οι απαιτήσεις σε υπολογιστική ισχύ του παιχνιδιού δεν είναι μεγάλες, όπως και το μενού επιλογών για τα γραφικά περιλαμβάνει τα βασικά. Αν και οι χαρακτήρες δεν ακούγονται να μιλάνε σε κάποια γλώσσα, τα "αλαμπουρνέζικα" που χρησιμοποιούνται μπορούν εύκολα να μεταφραστούν σε γενικό νόημα. Η επικοινωνία σας με τα NPCs γίνεται μέσω διαλόγων με εικόνες, εύκολα κατανοητές από οποιονδήποτε. Άλλωστε και το tutorial είναι μικρό και όμορφα ενταγμένο στην ιστορία ως εισαγωγή.
 

Το παιχνίδι
Σε όλη τη διάρκεια των παράλληλων ιστοριών που καλείστε να διανύσετε, ξεκλειδώνονται κομμάτια από τα ημερολόγια των βασικών προσώπων, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την ανθρώπινη προσέγγιση στα γεγονότα αλλά και το δέσιμο που μπορεί να αποκτήσετε με κάποιους από αυτούς. Εκτός αυτού, δίνονται και αρκετά ιστορικά στοιχεία μαζί με πραγματικές φωτογραφίες σχετικές φυσικά με το κομμάτι σεναρίου που διανύετε. Βέβαια αυτή η επαναφορά στην σκληρή πραγματικότητα ίσως δεν ήταν απαραίτητη σε ένα παιχνίδι, αλλά τουλάχιστον δεν υποχρεώνεται ο παίκτης να ασχοληθεί μαζί τους αν δεν το επιθυμεί. Θετικό είναι το γεγονός ότι δεν λείπει η δράση εκεί που χρειάζεται με το κλίμα να εναλλάσσεται συνεχώς από ευχάριστες σε δυσάρεστες στιγμές διατηρώντας γενικά μια κλιμάκωση.
 

Το Valiant Hearts: The Great War σε γενικές γραμμές μπορεί να χαρακτηριστεί ως γραμμικό παιχνίδι, αφού οι επιλογές που μπορείτε να κάνετε είναι συγκεκριμένες και πάντα με την ίδια κατάληξη. Οι γρίφοι τους οποίους καλείστε να λύσετε μπορούν να χαρακτηριστούν ως απλοί προς μέτριοι κατατάσσοντας το παιχνίδι στα casual adventures. Αξιοσημείωτη είναι και η σκηνοθεσία, η οποία βοηθάει αρκετά στην αντίληψη των απαιτήσεων του εκάστοτε γρίφου. Ακόμα και αν ζοριστείτε όμως σε κάποιο σημείο υπάρχει ένα σύστημα με hints που σας δίνονται αν το επιθυμείτε ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Αν και για να ολοκληρωθεί η εμπειρία σας χρειάζονται γύρω στις 6 ώρες παιχνιδιού, αυτές θα μπορούσαν να είναι κάπως λιγότερες αν δεν υπήρχαν εσκεμμένοι περιορισμοί όπως το να μπορείτε να κουβαλήσετε ένα αντικείμενο την φορά. Η προσθήκη του σκύλου σαν ακόλουθο των ηρώων σας είναι καθοριστική τις περισσότερες φορές στις λύσεις των γρίφων βάζοντας σας να σκεφτείτε συνεργατικά παρόλο που έχετε τον έλεγχο και των δύο οι ίδιοι. Ως παιχνίδι περιπέτειας, οι σκηνές δράσης δεν είναι λίγες. Σε αυτές περιλαμβάνονται boss fights αλλά και κάποιες σκηνές με διαδοχική αποφυγή εμποδίων όπως βόμβες που πέφτουν πάνω σας, ή αυτοκίνητα που προσπαθείτε να μην χτυπήσετε. Οι τελευταίες μάλιστα έχουν επενδυθεί μουσικά με χιουμοριστικό τρόπο και αποτελούν ένα ευχάριστο διάλειμμα. Στον ηχητικό τομέα το Valiant Hearts: The Great War πετυχαίνει να προσθέσει στην εμπειρία σας το κάτι παραπάνω, χωρίς όμως να σας κάνει να θέλετε να αναζητήσετε το soundtrack του.
 

Επίλογος
Το Valiant Hearts: The Great War είναι ένα παιχνίδι όμορφο αισθητικά χωρίς ιδιαίτερες προκλήσεις, το οποίο όμως αξίζει τον χρόνο σας. Δυστυχώς λείπει ο λόγος να ασχοληθεί κάποιος μαζί του μετά την ολοκλήρωση της ιστορίας, εκτός αν θέλετε να μαζέψετε όλα τα collectables που υπάρχουν διάσπαρτα στις σκηνές που θα διατρέξετε. Ο χρόνος όμως που θα του αφιερώσετε θα είναι σίγουρα γεμάτος συναισθήματα αλλά θα σας προσφέρει και μία διαφορετική ματιά των γεγονότων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Θετικά
+ Αισθητικά υπέροχο
+ Γεμάτο συναισθήματα
+ Ικανοποιητικό σε διάρκεια

Αρνητικά
- Ίσως φανεί απλό σε κάποιους
- Έλλειψη replayability
- Θα μπορούσε να είναι λιγότερο γραμμικό με πολλαπλά τέλη

 

Δημιουργός: Ubisoft Montpellier
Εκδότης: Ubisoft
Multiplayer: Όχι
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Κυκλοφορεί
Τιμή: 14.99€ (digital)
ESRB: Teen

Ελάχιστες απαιτήσεις:

• OS: Windows XP SP3 or Windows Vista SP2 or Windows 7 SP1 or Windows 8 (both 32/64bit versions)
• Processor: Intel Pentium IV @ 3.0 GHz or AMD Athlon64 3000 + @ 1.8 GHz
• Memory: 2 GB RAM
• Graphics: nVidia GeForce 6800GT or AMD Radeon X1950 Pro (256MB VRAM with Shader Model 3.0 or higher)
• DirectX: Version 9.0
• Hard Drive: 2 GB available space
• Sound Card: DirectX Compatible Sound Card with latest drivers

Συνιστώμενες απαιτήσεις:

• OS: Windows XP SP3 or Windows Vista SP2 or Windows 7 SP1 or Windows 8 (both 32/64bit versions)
• Processor: Intel Core 2 Duo E4400 @ 2.0 GHz or AMD Athlon64 X2 3800+@ 2 GHz
• Memory: 2 GB RAM
• Graphics: nVidia GeForce 9600GT or higher, AMD Radeon HD3850 or higher (512MB VRAM with Shader Model 4.0)
• DirectX: Version 9.0
• Hard Drive: 2 GB available space
• Sound Card: DirectX Compatible Sound Card with latest drivers

Συνήθως ένα review θα έπρεπε να ξεκινάει με την φράση "Το νέο -βάλτε τον τίτλο του παιχνιδιού εδώ- που μόλις κυκλοφόρησε" αλλά το Trackmania 2: Canyon μόνο νέο που δεν είναι αφού έχει κυκλοφορήσει ήδη στο PC από τον Σεπτέμβρη του 2011, οπότε τη στιγμή που γράφεται το παρόν review κλείνει πάνω από 2 χρόνια κυκλοφορίας. Αν ο τίτλος Trackmania δεν απαιτεί συστάσεις, για όσους δεν έχουν ακουστά μιλάμε για μια σειρά arcade racing παιχνιδιών με ιστορία 10 ετών. Το πρώτο Trackmania κυκλοφόρησε το 2003 από την γαλλική Nadeo και ξεχώρισε αμέσως για την απλότητα του και την δυνατότητα δημιουργίας πιστών από τους ίδιους τους χρήστες, δημιουργώντας έτσι ένα δυνατό fan base που παραμένει μέχρι και σήμερα. Η μεγάλη έκρηξη στην δημοφιλία της σειράς έγινε τρία χρόνια αργότερα το 2006, όπου η Nadeo διέθεσε δωρεάν το TrackMania Nations δίνοντας επιπλέον στο παιχνίδι έναν χαρακτήρα "πατριωτικού ανταγωνισμού" αφού σε αυτό οι παίκτες δήλωναν και την χώρα την οποία εκπροσωπούσαν, στην οποία έδιναν πόντους με τις επιδόσεις τους άρα και την ανέβαζαν στους πίνακες κατάταξης χωρών. Παράλληλα το ίδιο έτος κυκλοφόρησε το επί πληρωμή TrackMania United που πρόσθεσε 2 επιπλέον περιβάλλοντα ενώ το 2008 οι εκδόσεις αυτές αναβαθμίστηκαν με την προσθήκη στον τίτλο τους της λέξης "Forever" και την δυνατότητα κοινού multiplayer μεταξύ των εκδόσεων.

Από το 2009 η Nadeo εξαγοράστηκε από την επίσης γαλλική Ubisoft για να φτάσουμε 2 χρόνια έπειτα στην κυκλοφορία του TrackMania²: Canyon, του πρώτου τίτλου της τριλογίας TrackMania² (θα ακολουθήσουν φέτος οι κυκλοφορίες των Valley και Stadium). Στις επόμενες σελίδες θα δούμε κατά πόσον η Ubisoft είναι καλή επιρροή αλλά και αν το Canyon αξίζει την προσοχή σας.
 

Interface/Maniaplanet
Η επιρροή της Ubisoft λοιπόν θα σας γίνει αισθητή πριν ακόμα ξεκινήσετε το παιχνίδι και αυτό οφείλεται στο Maniaplanet. Τι είναι αυτό; Ουσιαστικά αποτελεί μια προσπάθεια ενοποίησης της εμπειρίας των gamers σε 3 είδη παιχνιδιών και συγκεκριμένα τα Racing (TrackMania), FPS (ShootMania), RPG (QuestMania). Κάθε παίκτης μπορεί στο προφίλ του να προσθέτει φίλους, να ανταλλάσσει offline μηνύματα (τύπου) email με αυτούς, να ενημερώνεται από το newsfeed για events στα οποία μπορεί να συμμετέχει ή και να διοργανώνει ο ίδιος events. Υπάρχει επίσης μία έννοια νομίσματος τα planets, τα οποία κερδίζεις κυρίως από τις in-game επιδόσεις σου και τα ξοδεύεις για να αγοράσεις skins, πίστες ή ακόμα και για να δημιουργήσεις ένα event. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τόσο προφανής η λειτουργία του maniaplanet και όσων αυτό προσφέρει και γιαυτό έχει φτιαχτεί και μία [url="http://wiki.maniaplanet.com/en/Home"]wiki σελίδα[/URL] που θα λύσει τις απορίες κάθε πρωτάρη.

Το κεντρικό μενού επιλογής παιχνιδιών στο ManiaPlanet	Γνώριμο και απλό menu

Η πλοήγηση στα menu του TrackMania²: Canyon είναι ξεκάθαρη και μάλιστα αρκετά οικεία για όσους έχουν παίξει κάποιο από τα προηγούμενα της σειράς και ειδικά το Nations, σε σημείο που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ένα απλό reskin. Αυτό που ίσως να μείνει αδιάφορο σε αρκετούς είναι η πινελιά κοινωνικής δικτύωσης που όμως υπήρχε και στο Nations. Ένα από τα χαρακτηριστικά του Trackmania είναι το γρήγορο gameplay, το οποίο σημαίνει ότι μπορείς να μπεις για 5 λεπτά να τρέξεις έναν αγώνα και να βγεις, αγνοώντας τελείως οποιοδήποτε νέο εμφανιστεί στο home του μενού.

Gameplay
Ο στόχος σε όλα τα παιχνίδια της σειράς Trackmania δεν διαφέρει από αυτήν των περισσότερων racing παιχνιδιών και αυτή είναι να φτάσεις από την αρχή της πίστας στο τέλος, περνώντας φυσικά κατά τη διάρκεια από έναν αριθμό checkpoints και κάνοντας τον καλύτερο χρόνο. Στην περίπτωση των Trackmania, μιλάμε για arcade συμπεριφορά και χειρισμό μόνο με τη χρήση μόνο των τεσσάρων πλήκτρων κατεύθυνσης. Έτσι όμως το να πηγαίνεις με 200 σε στροφές και να κάνεις άλματα σε κενό 100 μέτρων φαίνονται απόλυτα φυσικά. Υπάρχει υποστήριξη και για gamepad για όσους θέλουν αναλογική κίνηση στις στροφές (όχι στο γκάζι) αλλά η χρήση του στα menu θα σας δημιουργήσει προβλήματα. Η θεματολογία των πιστών του Canyon όπως μπορείτε να φανταστείτε είναι τα φαράγγια και η Nadeo έχει κάνει την αρχή με αρκετές κλιμακούμενης δυσκολίας, στις οποίες μπορείτε να προπονηθείτε πριν βγείτε στον κόσμο του multiplayer.
 

Οι επίσημες πίστες του παιχνιδιού είναι κάτι παραπάνω από 60

Η επιβράβευση των παικτών με μετάλλια ανάλογα με τους χρόνους τους, υπάρχει από το πρώτο Trackmania και δίνει κίνητρο να ασχοληθείς πολλές φορές στην ίδια πίστα. Μάλιστα μπορείς να έχεις σαν αντίπαλο το ghost του αμαξιού που αντιστοιχεί στο κάθε μετάλλιο, ώστε αν χρειαστεί να αντιγράψεις τις τεχνικές του. Ευχάριστη προσθήκη στο Canyon είναι ότι μπορείς να κατεβάσεις τα ghosts άλλων παικτών που πέτυχαν ακόμα καλύτερους χρόνους και να διαγωνιστείς απέναντι σε αυτά. Όταν μάλιστα βαρεθείτε τις αρχικές πίστες, τότε μπορείτε να κατεβάσετε μία από τις πολλές πίστες που έχουν φτιάξει άλλοι χρήστες ή να φτιάξετε εσείς κάποια με τον map editor του παιχνιδιού (περισσότερα στο κεφάλαιο editors).
[BREAK=Multiplayer]
Το δυνατό σημείο της σειράς και άρα και του Canyon είναι το multiplayer είτε αυτό είναι offline είτε online. Η υποστήριξη LAN είναι αυτονόητη αλλά αυτό που ίσως βολέψει τους περισσότερους είναι η δυνατότητα multiplayer σε ένα PC. Από την μία υπάρχει το hotseat, όπου εναλλάξ έως και 8 διαφορετικοί παίκτες κάθονται στην καρέκλα και διαγωνίζονται απέναντι στα ghosts των καλύτερων "runs" των υπολοίπων. Από την άλλη μπορείτε να παίξετε split screen ταυτόχρονα με έως και 4 παίκτες, αν φυσικά καταφέρετε να χωρέσετε τα bindings σας σε ένα πληκτρολόγιο. Όποιον τρόπο και αν επιλέξετε, η διασκέδαση είναι σίγουρη.

Διαγωνιστείτε offline με 7 φίλους σας εναλλάξ	Split screen έως και 4 παίκτες

Αυτά τα χαρακτηριστικά από μόνα τους δίνουν στο Canyon (όπως και στα προηγούμενα της σειράς) τρομερό replayability, το οποίο όμως επεκτείνεται και online. Για όσους έχουν παίξει ήδη το Nations το online κομμάτι του Canyon θα τους φανεί κάπως άδειο και αυτό είναι εμφανές και μόνο από τα νούμερα, αφού υπάρχουν γύρω στους 70.000 εγγεγραμμένους παίκτες ανά την υφήλιο ενώ αντίστοιχα στο Nations τόσοι είναι οι εγγεγραμμένοι μόνο στην Ελλάδα. Προφανώς αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι το ένα είναι δωρεάν ενώ το άλλο όχι. Τώρα με την διάθεση του παιχνιδιού και μέσω της πλατφόρμας του Steam βελτιώθηκαν λίγο τα πράγματα αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς στο Nations βρίσκεις πιο εύκολα ενεργούς servers με κόσμο. Ακόμα και έτσι πάντως, μπορείτε να παίξετε ατελείωτες ώρες σε οργανωμένους servers με τις αμέτρητες (αλλά πάντα λιγότερες του Nations) πίστες φτιαγμένες από χρήστες. Η διαφορά δεν θα σας είναι αισθητή αν δεν έρχεστε από τον κόσμο του Nations.

Αυτό που ίσως ξενίσει τους νέους παίκτες της σειράς είναι ότι σε αντίθεση με άλλα multiplayer racing παιχνίδια, είναι ότι στα Trackmania δεν υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ παικτών. Όλοι παίζουν ανεξάρτητα αλλά ταυτόχρονα, για τον καλύτερο χρόνο. Ανάλογα με τον καλύτερο χρόνο και άρα και την θέση που θα τερματίσει κάποιος, αν κάτω από αυτόν βρίσκονται παίκτες που έχουν καλύτερη παγκόσμια κατάταξη, κερδίζει περισσότερα ladder points.

Αν και γεμάτη οθόνη δεν ενοχλεί	Απέναντι σε experts παίρνετε τους περισσότερους πόντους

Οι online servers συνήθως έχουν και συστήματα για να ψηφίσεις για της πίστες του rotation, να επιβραβεύσεις τον δημιουργό της πίστας με planets, να ζητήσεις να επανεκκινηθεί μία πίστα αλλά και ιστορικό των χρόνων που έχουν πετύχει παίκτες. Όλα αυτά αν και είναι καθ' όλη την διάρκεια που τρέχετε διαθέσιμα, δεν ενοχλούν μέχρι να σταματήσετε και να τα προσέξετε. Φυσικά υπάρχει και chat, για όσους έχουν κάτι να πουν ή απλά... νιώθουν μόνοι. Σε γενικές γραμμές το multiplayer του Canyon προσφέρει όλα όσα θα περίμενε κάποιος να έχει.
[BREAK=Editors]
Ερχόμαστε τώρα στο επόμενο χαρακτηριστικό της σειράς που την έκανε να ξεχωρίσει τόσο, τους Editors. Ο κάθε παίκτης έχει τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάσει και να ντύσει το αυτοκίνητο του όπως αυτός νομίζει μέσα από έναν πλήρη και εύχρηστο Car Editor, ο οποίος όμως δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου από τα προηγούμενα της σειράς.

Εύκολα και γρήγορα μπορείτε να βάψετε όπως θέλετε το αυτοκίνητο σας

Αυτό που έχει υποστεί μικρές αλλαγές είναι ο Map Editor, για τον οποίο πλέον υπάρχει η απλοποιημένη έκδοση για όσους θέλουν να πειραματιστούν ή να εξοικειωθούν με την δημιουργία πιστών, αλλά και η πλήρης έκδοση με όλα τα εργαλεία που μπορεί να χρειαστεί κάποιος για να φτιάξει την πίστα της επιλογής του. Οι δυνατότητες που προσφέρουν οι editors ξεκινάνε από την απλή δημιουργία κομματιών δρόμου, μέχρι και την προσθήκη εισαγωγικού video για την πίστα. Σε όλη τη διάρκεια δημιουργίας, μπορείτε να δοκιμάσετε άμεσα την πίστα τρέχοντας σε αυτήν και να επιστρέψετε εύκολα σε edit mode για τις όποιες διορθώσεις.

Η απλή έκδοση με τα βασικά εργαλεία	Η σύνθετη έκδοση που δίνει πλήρη έλεγχο

Η ευκολία δημιουργίας ενός ικανοποιητικού αποτελέσματος αλλά και η βαθμολόγηση των πιστών από τους χρήστες είναι που έχει οδηγήσει στην ύπαρξη μιας τόσο μεγάλης και σχεδόν αυτόματα οργανωμένης βάσης πιστών, που θα κρατήσουν το ενδιαφέρον σας για αρκετές ώρες.
Γραφικά/Ήχος
Το κομμάτι των γραφικών θα έλεγε κανείς ότι δεν υπήρξε ποτέ το πιο δυνατό σημείο της σειράς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ικανοποιείται το μάτι με αυτό που βλέπει. Απλά οι ρυθμοί στο παιχνίδι είναι τόσο ξέφρενοι που σπάνια θα σταματήσεις να προσέξεις λεπτομέρειες. Σημαντικό είναι όμως ότι υπάρχουν αρκετές επιλογές για να φέρετε το οπτικό αποτέλεσμα αλλά και τα fps στα μέτρα σας. Ευχάριστη αλλά μάλλον περιττή προσθήκη είναι αυτή καταστροφής του αυτοκινήτου σας από τις όποιες συγκρούσεις (με το περιβάλλον πάντα). Ένας παίκτης του trackmania που σέβεται τον εαυτό του, σχεδόν ποτέ δεν θα τερματίσει την πίστα αν κάπου έχει συγκρουστεί. Αντιθέτως θα επανεκκινήσει αμέσως για να πετύχει τον τέλειο χρόνο. Άρα όσο καλό αποτέλεσμα και να δίνει η αλλοίωση των λαμαρινών του αυτοκινήτου, σε ελάχιστο χρόνο θα έχετε κάνει reset.

Ο launcher δεν έχει αλλάξει και πολύ	Αν και διαλυμένο τρέχει κανονικά

Όσον αφορά τον ήχο, η αξιολόγηση μπορεί να γίνει μόνο σε ό,τι αφορά τα μενού και τις αρχικές πίστες του παιχνιδιού. Αυτό γιατί οι περισσότερες custom-made πίστες, στις οποίες θα αφιερώσετε και τον περισσότερο χρόνο σας, συνοδεύονται από κομμάτια μουσικής της επιλογής του δημιουργού. Οι επιλογές όμως που έχει κάνει η Nadeo στην μουσική επένδυση λοιπόν, περνάνε μάλλον απαρατήρητες κάτι που μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ότι είναι πολύ καλά εναρμονισμένες είτε είναι αδιάφορες και προσωπικά τείνω προς το δεύτερο.

Το παιχνίδι δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό σε πόρους και παρακάτω θα βρείτε τις ελάχιστες απαιτήσεις:
- Λειτουργικό Σύστημα: Windows XP / Vista / 7 / 8
- Επεξεργαστής: 1.5Ghz
- Μνήμη: 1 GB RAM
- Γραφικά: 256 Mo, Pixel Shader 2.0 / Intel HD 2000 / Nvidia ION / AMD HD 6310
- DirectX�: 9.0c
- Χώρος στο δίσκο: 15GB
[BREAK=Βαθμολογία]
Αν και λάτρης της σειράς με ατελείωτες ώρες ειδικά στα προηγούμενα, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν ενθουσιάστηκα από το Canyon. Το καλό όμως είναι ότι ούτε απογοητεύτηκα. Υπάρχει μεν μια αίσθηση ανανέωσης όπως σαν ένα expansion του Nations με νέο περιβάλλον, κάποιες ευχάριστες προσθήκες αλλά με πολύ μικρότερο community δε. Αν έχετε βαρεθεί το Nations, τότε ναι, το Canyon θα σας δώσει το κάτι παραπάνω που θέλετε. Αν είστε λάτρης της σειράς, τότε θα έπρεπε ήδη να το έχετε στη συλλογή σας. Αν είστε αρχάριος, πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε είτε κάποιο demo είτε το δωρεάν Nations.

Παρουσίαση 77/100
Προφανώς δεν υπάρχει κάποιο story πίσω από τα trackmania, οπότε εδώ εστιάζουμε κυρίως στην ευχρηστία των menu αλλά και όλο το concept γύρω από το maniaplanet. Η ιδέα είναι καλή, αλλά σαν τελικό αποτέλεσμα δεν έχει πετύχει.

Γραφικά 75/100
Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως τα γραφικά του Canyon είναι ικανοποιητικά χωρίς όμως να εντυπωσιάζουν.

Ηχος 65/100
Δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος για τον ήχο.

Gameplay 90/100
Τα Trackmania δεν θα ήταν τόσο επιτυχημένα αν δεν είχαν βρει την σωστή συνταγή, όσο αυτή παραμένει, τότε όλα είναι καλά.

Αντοχή στο Χρόνο 85/100
Το Canyon όπως όλα τα παιχνίδια της σειράς μπορεί να είναι το παιχνίδι στο οποίο θα γυρίσετε ανά πάσα στιγμή. Ακόμα και η online κοινότητα να μειωθεί, πάντα μπορείτε να το ευχαριστηθείτε και offline με τα multiplayer modes που προσφέρει.
 

Τελική βαθμολογία: 79/100






Δημιουργός: Nadeo
Εκδότης: Ubisoft
Multiplayer: Ναι
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Κυκλοφορεί
Τιμή: 19.99€ (digital)
ESRB: Everyone

Ευχαριστούμε πολύ την Ubisoft για την παραχώρηση του τίτλου που παρουσιάστηκε σε αυτό το review.