Για να βοηθήσω κι εγώ.. Για να καταλάβουμε τη διαφορά ψηφιακού και αναλογικού σήματος. Είναι πιό εύκολο να εξηγηθεί με το παράδειγμα ενός video. Μια ηλιόλουστη μέρα ανοίγουμε το παράθυρο του ακριβού μας εξωχικού και βλέπουμε το καταπράσινο δάσος απέναντι, κάποια εξωτικά πουλιά να πετούν αγέρωχα και μια πανέμορφη γυναίκα να κάνει ηλιοθεραπεία ολόγυμνη δίπλα στην πισίνα μας... Αυτή η πληροφορία που βλέπουμε μας μεταδίδεται συνεχόμενα, όχι κομμάτι κομμάτι.. Αντίθετα, η κάμερα που βρίσκεται από πίσω μας (γιατί προφανώς βρισκόμαστε σε ταινία..) αποτυπώνει το video κομμάτι κομμάτι. Αυτό το καταλαβαίνουμε πιό εύκολα κατά την αναπαραγωγή, μελετώντας το DVD που μας έδωσε ο cameraman, αφότου σταματήσουμε να κοιτάμε την κοπέλα.. Παρατηρούμε ότι το video έχει ανάλυση 720x576 pixels και είναι στα 25 frames/sec (πρότυπο PAL.) Αυτό σημαίνει ότι κάθε δεπτερόλεπτο βλέπουμε 25 διαφορετικές εικόνες που μεταδίδονται διαδοχικά, αλλά επειδή τα μάτια μας, ή καλύτερα ο εγκέφαλός μας δεν προλαβαίνει να καταλάβει ότι είναι διαφορετικές εικόνες, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι βλέπουμε μια κινούμενη συνεχή εικόνα και όχι μια σειρά από διακριτές εικόνες, όπως είναι στην πραγματικότητα κι έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε την κοπέλα.. Αν θέλουμε να το προχωρήσουμε, η κάθε εικόνα επίσης συντίθεται από 720x576=414720 pixels, μονόχρωμες μικρές εικόνες δλδ, αλλά επειδή είναι πολύ μικρές εμείς τη συλλαμβάνουμε σαν μία μεγάλη εικόνα με πολλά χρώματα και περιεχόμενο στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η εξαιρετικά συμπαθής κοπέλα.. Αυτά βέβαια είναι χονδρικά και δεν περιλαμβάνω πληροφορίες περί κωδικοποίησης, bitrate και άλλων λεπτομερειών.. Ελπίζω όμως να πήρατε μια γενική εικόνα. Το ίδιο πράγμα λοιπόν συμβαίνει και με τον ήχο. Στη φύση μεταδίδεται συνεχόμενα, όμως επειδή ο ψηφιακός μας εξοπλισμός τον συλλαμβάνει κομμάτι κομμάτι (επειδή οι μηχανές καταλαβαίνουν μόνο το 0 και το 1), ο σκοπός μας είναι να τον συλλάβουμε σε όσο περισσότερα δείγματα μπορούμε για κάθε δεδομένο χρονικό διάστημα, πχ sec. Όπως γνωρίζουμε, Hz=δείγματα/sec, οπότε καταλαβαίνουμε τι εννοούμε λέγοντας δειγματοληψία 44, 96 & 192 KHz. Όσο περισσότερα τα δείγματα, τόσο καλύτερη η ψευδαίσθηση του συνεχούς και τόσο πιστότερη θα είναι μετά η αναπαραγωγή (=πιό κοντά στο πραγματικό/συνεχές σήμα) αφού η πληροφορία που έχουμε από τα δείγματα, είναι περισσότερη από αυτή που χάνουμε στα διαστήματα μεταξύ των δειγμάτων. Επίσης όσο περισσότερα τα bit για κάθε δείγμα, τόσο περισσότερες και οι πληροφορίες που αποθηκεύονται για κάθε δείγμα, άρα ακόμα καλύτερη πιστότητα κατά την αναπαραγωγή. Η διαδικασία που ακολουθείται κατά τη μετατροπή από αναλογικό σε ψηφιακό και μετά πάλι σε αναλογικό είναι η εξής: 1) Δειγματοληψία: το αναλογικό (συνεχής συνάρτηση του χρόνου και/ή του χώρου) σήμα (ήχος, κινούμενη εικόνα) που λαμβάνουμε απ' έξω καταγράφεται σε διακριτές τιμές ανα δεδομένο χρονικό διάστημα (Hz=δείγματα/sec) 2) Ψηφιοποίηση: οι τιμές κωδικοποιούνται (σε κάθε μία αντιστοιχήται μιά "λέξη"- ακολουθία bits) και κβαντοποιούνται (βρίσκεται η πλησιέστερη στάθμη κάθε τιμής που προέκυψε από τη δειγματοληψία) ούτως ώστε να μπορεί ο υπολογιστής να "καταλάβει" το σήμα. Εδώ έχει τελειώσει η μετατροπή από αναλογικό σε ψηφιακό σήμα (ADC - Analog to Digital Convertion.) 3) Αναπαραγωγή: Μετά την όποια επεξεργασία κάνουμε στο ψηφιοποιημένο σήμα θα πρέπει να μετατραπεί ξανά σε αναλογικό ώστε να μπορέσουμε να την αντιληφθούμε κι εμείς οι άνθρωποι. Πρακτικά μετατρέπεται σε ηλεκτρικό σήμα, τα χαρακτηριστικά του οποίου αλλάζουν και δίνουν τις αλλαγές που αντιλαμβανόμαστε πχ από τα ηχεία μας. Αυτό κάνει το DAC (Digital to Analog Converter) που βρίσκεται στην κάρτα ήχου ή στον ενισχυτή μας για τον ήχο, ή η οθόνη/προβολέας μας για την εικόνα. Ελπίζω να βοήθησα..