Γεια σας. Είμαι 27 χρονών και απολύθηκα φέτος 18 Μαΐου. Με αφορμή το παραπάνω post και χωρίς να απευθύνομαι σε αυτό, μην παρεξηγηθώ: Τι λέει παλικάρια, μήπως να ανοίξουμε ένα νέο topic με θέμα "Ποιος τα πέρασε χειρότερα στο στρατό;" να 'χετε να γράφετε αβέρτα και να χλευάζετε και αβέρτα όσους τα πέρασαν καλύτερα -ή έστω λιγότερο χάλια- από σας; Ιστορίες με θητείες που δεν είχαν τελειωμό, με τρελές εμπλοκές, με καψόνια και με χίλια δυο σκ@τ@ όλοι έχουμε ακούσει και θα ακούμε. Ο πατέρας μου που είναι 50+ χρονών τα πέρασε 1000 φορές πιο χάλια από μένα, ο x γνωστός μου 40+ 500 φόρες, ο ψ φίλος 30+ 100 φορές... το πιάσατε το νόημα πιστεύω. Το να μας διηγείστε τις θλιβερές ιστορίες σας με πρόθεση να είμαστε ευγνώμονες που δεν ζήσαμε "τέτοιες" ακραίες καταστάσεις φυσικά και το δέχομαι. Το ίδιο πιστεύω κάνουμε όλοι, όχι μόνο στο θέμα "στρατός", αλλά σε οποιοδήποτε θέμα. Το να ξεφεύγει όμως αυτή η "παρηγοριά" και να παίρνει κοροϊδευτικό/χλευαστικό -ακόμη και ως απλό περιπαικτικό humor- χαρακτήρα αυτό κάπου όχι μόνο με έχει υπερ-κουράσει, άλλα - πολύ περισσότερο- με τσαντίζει. ΝΑΙ "εσείς" κάνατε 2-3 χρόνια θητεία, ΝΑΙ "εσείς" φάγατε εμπλοκή x στη νιοστή μέρες στο τάδε φυλάκιο, ΝΑΙ το ένα... ΝΑΙ το άλλο, ΝΑΙ στη τελική το παραδέχομαι, οι π00τσες σας είναι μεγαλύτερες από τη δικιά μου. Από 'κει πέρα, πάρτε το απόφαση πως τα χρόνια περνάνε και οι καιροί αλλάζουν. Σε τεχνολογικό forum βρισκόμαστε, οι πιο πολλοί γνωρίζετε από πρώτο χέρι πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράματα κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο χώρο των υπολογιστών αλλά παντού. Το ότι εσείς πχ κάνατε σχοινάκια ένα μήνα και εμείς 4 μέρες ή το ότι για εσάς εμπλοκή παίζει να ήταν μήνες ενώ για μας καμιά βδομάδα, τι σημαίνει; Δεν έχουμε το δικαίωμα να νευριάζουμε ή να παραπονούμαστε; ΝΑΙ, είμαστε ευγνώμονες που δεν τρώμε τα δικά σας λούκια, αλλά -για τους καιρούς μας- πάλι λούκια τρώμε. Τι θα θέλατε δηλαδή, να κάνουμε και εμείς 3 χρόνια θητεία κτλ για να μη θεωρήστε αδικημένοι ή μην πω καλύτερα, για να θεωρήστε δικαιωμένοι. Μήπως πέρα από το θέμα "στρατός" να πετάξουμε τα pc μας και να γράφουμε σε γραφούλες ή μην πω καλύτερα να γράφουμε μόνο σε χαρτί με μολύβι; Μήπως να πετάξουμε και τα αμάξια μας και να χρησιμοποιούμε κάρα ή μην πω καλύτερα ποδαράτο. Να γυρίσουμε το χρόνο πίσω ΔΕΝ γίνεται. Μήπως στη τελική να είμαστε ευγνώμονες που γεννηθήκαμε με 2 χέρια, 2 πόδια, 2 μάτια και 2 @@ και να ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΥΜΠΕΚΙ σε οποιαδήποτε εκμετάλλευση και κακουχία ασκείτε φασιστικά σε μας μόνο και μόνο γιατί τουλάχιστον έχουμε την ευκαιρία να είμαστε ζωντανοί, ενώ άλλοι πεθαίνουν γύρω μας; ... Εκφράσεις που όσο πλησίαζε η θητεία μου τις άκουγα συνέχεια και θα τις ακούω για καιρό ακόμη του στυλ "9 μήνες ... εμείς κάναμε 3 χρόνια ", "ο στρατός πλέον είναι κολλέγιο", "εκδρομή ο στρατός", "ζωάρα ο στρατός", "διακοπές ο στρατός" και χίλιες δυο παρόμοιες -για μένα που πέρασα χάλια- ΜΟΝΟ ΜΙΣΟΣ ΑΕΝΑΟ μου προκαλούν όταν τις διαβάζω/ακούω. Μίσος και ακόμη περισσότερο, κούραση. ... Ότι έχω γράψει μέχρι τώρα, δεν είναι κάποιο απωθημένο, δεν είναι κάποια εκσπερμάτωση της στιγμής, δεν είναι ένα ξεκάρφωτο διαδικτυακό ξέσπασμα.Τα έχω πει και στον πατέρα μου , τα έχω πει και στους υπόλοιπους φαντάρους, τα έχω πει και στους καραβανάδες τους ίδιους. Όλοι είχαν και έχουν ΚΑΡΑΜΕΛΑ τις -δύσκολες- καταστάσεις του παρελθόντος. Ναι -OK- αλλά το παρελθόν πέρασε. Εκτιμώ και ευγνωμονώ για το γεγονός ότι οι καταστάσεις είναι (δεν θα γράψω εύκολες, αλλά) λιγότερο δύσκολες αλλά ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ κοιτάζω ψηλά και σκέπτομαι πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα (όχι ευκολότερα απαραίτητα) όχι μόνο από το παρελθόν, αλλά και τη από την τωρινή πραγματικότητα. Γιατί κανένας καραβανάς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ΔΙΚΗ μου ζωή. ... Μην γίνεστε καραβανάδες χωρίς να είστε. ... Φιλικά