Seafalco

Νίκο οι διαστάσεις μπορεί να είναι μέτρα, εκατοστά , ότι βολεύει δηλαδή στη περίπτωση.

Έτσι! Λάθος σημείο στίξης διάλεξα ! Αλλά τελικώς ... δε "μάσησες" !!!!

Πάντως οι παλιοί μαστόροι αλλά και οι σύγχρονοι όταν θέλαν να ελέγξουν μια "γωνιά" ή ένα θεμέλιο, εφάρμοζαν τον κανόνα του 3 -4 - 5 και είχαν το κεφαλάκι τους ήσυχο και το εργαλείο σε χρήση ή.... στο κάδο! Αγάπη μεγειά το τρίγωνο και απ' ότι βλέπω έχει και την υποδοχή για το ζύγι για να δεις τη κλίση μιας επιφάνειας ! Πρέπει να φτιάξω και στο δικό μου μια τέτοια! Άντε καλοδούλευτο !

Και μιάς και σα πολύ ψωμί μαζεύτηκε, ας βάλω κι εγώ καμιά "σάλτσα" ! ..........κόλαση! ! ! Καλή μας χώνευση!

Μια και ανοίξαμε τα σεντούκια, ας ανοίξω κι εγώ το δικό μου! Όχι τελείως δηλαδή, έτσι μιαν ακρούλα ! Είπα και προχθές για ένα πράσινο Bosch που μου κάνει παρέα από τα μέσα της δεκαετίας του 80... Ακόμα καλά κρατιέται νομίζω! Αυτό το είχα πάρει γιατί είχε και ρύθμιση ροπής για τα βιδώματα και προοδευτικό ξεκίνημα για να μην φεύγει από το σημάδι άμα τρυπάς σκληρό υλικό (πχ πλακάκι) Το μόνο που του έχω αλλάξει είναι το καλώδιο φυσικά και το τσοκ, και του έβαλα ένα αυτόματο τσοκ της RHOM, κατάλληλο και για κρούση (έχει δαχτυλίδι για κλείδωμα της σύσφιξης του τρυπανιού για να μην φεύγει όταν τρυπάς μπετό) Ακόμα δουλεύει μια χαρά και ελπίζω να συνεχίσει έτσι για πολλά χρόνια ακόμα! Λαβίδες συγκράτησης Να βάλουμε όμως και ένα εργαλειάκι ακόμα, από τα χρήσιμα και περίεργα! Πολλές φορές χρειαζόμαστε να κρατήσουμε κάτι (η δυο κάτια) σταθερά αλλά και ευκίνητα (π.χ. ένα καλώδιο είναι περασμένο σε ένα μακαρονάκι και θέλουμε να τραβήξουμε το μακαρονάκι πίσω για να κάνουμε ένα κόλλημα στο καλώδιο και μετά να αφήσουμε το μακαρονάκι να επανέλθει και να καλύψει το κόλλημα) Στις περιπτώσεις αυτές, συνήθως χρησιμοποιούμε κάποιο μυτοτσίμπηδο λεπτό, και μια χείρα βοηθείας, η οποία συνήθως δεν είναι διαθέσιμη. Εναλλακτικά μπορούμε να βάλουμε μια ανάστροφη μπροσέλα (σφίγγει όταν την αφήνεις), αλλά αυτές έχουν περιορισμένη δύναμη σφιξίματος. Ας δούμε λοιπόν την λύση... Κατ' ευθείαν από το χειρουργείο στο δικό μας "χειρουργικό" πάγκο! Το εργαλειάκι είναι απίστευτα δυνατό και ότι πιάσουν τα σαγόνια του δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουν Και όταν το σφίξουν αυτόματα κλειδώνουν σε αυτή τη θέση με τη βοήθεια των οδοντωτών προεκτάσεων που πιάνουν η μία πάνω στην άλλη σαν άγκίστρα. Μόνο αν θέλουμε εμείς ανοίγει η λαβίδα αυτή και αφήνει αυτό που κρατάει... ...κάτι σαν υπάκουο "πίτμπουλ" ένα πράμα! Αυτές μπορείτε να τις βρήτε στα καταστήματα που πουλάνε είδη χειρουργείου, η στο Μοναστηράκι (στην πλατεία Αβησσυνίας, αν θυμάμαι τα είχα πάρει εγώ), όπου μπορείτε ( ή μπορούσατε, δεν είμαι βέβαιος ) να βρήτε μεταχειρισμένα είδη χειρουργείου, και θα εκπλαγείτε για το πόσα πολλά από αυτά μπορούν να έχουν μια άλλη χρησιμότητα από αυτήν για την οποία σχεδιάστηκαν, σαν "αιχμηρό" παράδειγμα αυτού ... λίγο πιο πάνω τα νυστέρια !

Έτσι !!! Κάποτε τα εργαλεία τα έφτιαχναν και για το γόητρο! Και τα έφτιαχναν για μια ζωή! Μετά...ήρθαν οι οικονομοτεχνικές μελέτες και πολλά γίναν..... "αμελέτητα" ! ! ! ( ) Χωρίς πλάκα τώρα, τα μηχανήματα αυτά ήταν απλά και γερά, τότε δεν τους πέρναγε από το μυαλό, ούτε καν για τα ερασιτεχνικά να βάλουν πλαστικά κλπ οικονομικά υλικά! Αλουμινένιο κιβώτιο παντού ! Τώρα ο κάθε ένας μπορεί να φασονάρει ένα εργαλείο, να βάλει και το όνομά του επάνω και να αφήσει εμάς να ψαχνόμαστε ! Στη δουλειά έχω ένα που πρέπει να είναι μεγαλύτερο από εμένα (όσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό ), όλο μεταλλική κατασκευή και ακόμα δουλεύει, με μόνη αβαρία μια κάποια φθορά στο τσοκ. Έχω ένα πράσινο Bosch (RET 500) αν θυμάμαι καλά, από το '85 δουλεύει ακόμα χωρίς service (εκτός τα αναλώσιμα) και -αυτό έχει μεγάλη σημασία- το έχω δανείσει σε φίλους και συγγενείς κι εγώ δεν θυμάμαι πόσες φορές! Οπότε μπορείς να το προσέχεις και θα το δώσεις και εσύ στα παιδιά σου!

Αγάπη συμπάθα με για το edit! Να προσθέσω κι εγώ τη δική μου πείρα σε αυτό. Με λάμες νυστεριών πρωτοδούλεψα πριν πολλά πολλάααα χρόνια, όπου για μερικά χρόνια έφτιαχνα πλακέτες από την σχεδίαση μέχρι την τελική κατασκευή της μακέτας του τυπωμένου. Η μακέτα αυτή λοιπόν γινόταν με τα κλασικά μέσα της εποχής (τοτενες δεν είχαμε κομπιούτορες! ), με αυτοκόλλητες ειδικές ταινίες και νησίδες δηλαδή, όλα αυτά αυτά φτιαγμένα από ένα είδος μαύρης και πολύ ανθεκτικής "χαρτοταινίας" , την οποία μετά έκοβες κατά πώς χρειαζόταν. Εκεί η αιχμηρότητα των νυστεριών αλλά και τα ποικίλα σχήματά τους ήταν πραγματικά μεγάλη βοήθεια! Ποτέ λάμα δεν μου έσπασε, παρά μόνο αν εγώ το ήθελα, και ποτέ δεν κόπηκα (αυτό ποτέ δεν το θέλησα ). Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξέρεις τι μπορεί να κάνει το εργαλείο που χρησιμοποιείς, τίποτε άλλο, τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η κοινή λογική ! Αυτό όμως που αρκετές φορές χρησιμοποίησα ήταν οι λαβές που πιάνουν διάφορες λάμες , μεταξύ των οποίων και χειρουργικές: Και αυτό όχι γιατί οι κανονικές λαβές είχαν κάποιο πρόβλημα χαλαρότητας (αν η λαβή είναι σωστή και το νυστέρι μπαίνει και βγαίνει σωστά δεν παθαίνει τίποτε , αν τώρα είσαι αρούκατος (!) και το ζορίζεις μια φθορά είναι αναπόφευκτη). Ο λόγος ήταν ότι πάρα πολλές φορές επειδή η φωτοτράπεζα που φτιαχνόταν η μακέτα ήταν ακίνητη, η επίπεδη λαβή δεν βόλευε για να έχεις καλό κράτημα σε εγκάρσια κοψίματα, ενώ η στρόγγυλη λαβή βόλευε πολύ. Αν και έχουν περάσει όπως είπα πολλά χρόνια, τα νυστέρια είναι ακόμα σε πρώτη χρήση είναι -όπως είπε και η Αγάπη- αναντικατάστατα για τις ψιλοδουλειές ακριβείας!