All Activity

Ο ερευνητής Low Level αγόρασε κατά λάθος Tenda AC10V6 αντί για τον στόχο του, και αποφάσισε να το χακάρει κι αυτό.Συνδυασμός τριών CVE και ανάγνωση UART pins αποκάλυψε τον κωδικό root του δρομολογητή.Μέσω Telnet root access αποκτήθηκε πρόσβαση στο αποκρυπτογραφημένο firmware και στα κλειδιά κρυπτογράφησής του. Μερικές φορές τα καλύτερα ευρήματα στον χώρο της ασφάλειας προκύπτουν από τυχαία λάθη. Αυτό συνέβη και με τον ερευνητή που δραστηριοποιείται ως Low Level στο YouTube, ο οποίος αγόρασε έναν δρομολογητή Tenda με σκοπό να κάνει βίντεο για το γνωστό backdoor του — το CVE-2026-11405, που αφορά κρυφό κωδικό διαχειριστή. Το πρόβλημα: αγόρασε τον AC10V6 αντί για το σωστό μοντέλο. Η λογική συνέχεια; Να βρει exploit και στον «λάθος» δρομολογητή. Η κλασική αρχή: firmware και binwalk Το πρώτο βήμα ήταν το γνώριμο σε κάθε ερευνητή firmware analysis: κατέβασμα του firmware image από τον ιστότοπο του κατασκευαστή και αρχική ανάλυση με το εργαλείο binwalk. Στη συνέχεια, για βαθύτερη ανάλυση των binary αρχείων, το Ghidra ήταν η επόμενη επιλογή, με έμφαση σε στοιχεία όπως η οθόνη σύνδεσης και η επικύρωση εισόδου — μία από τις πιο διαχρονικά εκμεταλλεύσιμες κατηγορίες ευπαθειών. Εδώ όμως η Tenda είχε κάνει κάτι διαφορετικό: το firmware image ήταν κρυπτογραφημένο. Αυτό έκλεισε τον απλό δρόμο και ανάγκασε τον ερευνητή να στραφεί αλλού. CVE-2025-9090: το Telnet που ανοίγει με ένα άγγιγμα Στη συνέχεια εξετάστηκε έρευνα τρίτων για άλλα μοντέλα Tenda. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζε το CVE-2025-9090, που αφορά τον δρομολογητή AC20: απλώς «ακουμπώντας» ένα συγκεκριμένο αρχείο στη συσκευή, η υπηρεσία Telnet ενεργοποιείται αυτόματα. Το ζήτημα που απέμενε ήταν ο κωδικός πρόσβασης για τη σύνδεση Telnet. CVE-2025-52054: ο υπολογίσιμος κωδικός root Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι το CVE-2025-52054, που περιγράφει πώς υπολογίζεται ο κωδικός root ενός δρομολογητή Tenda χρησιμοποιώντας ένα static string σε συνδυασμό με τα τελευταία δύο octets της διεύθυνσης MAC της συσκευής. Το πρόβλημα: το συγκεκριμένο static string για τον AC10V6 ήταν άγνωστο, και η δοκιμή με την έκδοση AC8 δεν λειτούργησε. UART: η φυσική πρόσβαση αποκαλύπτει τα πάντα Η λύση ήρθε από το hardware. Για άγνωστο λόγο, η Tenda είχε αφήσει τη συσκευή να εκτυπώνει την εν λόγω μυστική πληροφορία στη σειριακή έξοδο. Με ανίχνευση των UART pins στα εσωτερικά του δρομολογητή και ένα hard reset, η console έξοδος αποκάλυψε ότι ο κωδικός πριν από την κωδικοποίηση Base64 ήταν: 9cUFeUZC_125700. Η εισαγωγή του Base64-κωδικοποιημένου string στη σύνδεση Telnet έδωσε root access. Από εκεί, ο ερευνητής απέκτησε πρόσβαση στο αποκρυπτογραφημένο firmware καθώς και στα κλειδιά αποκρυπτογράφησης του firmware image που φαινόταν ασφαλές. Επίλογος: μια τραγωδία CVEs Ο Low Level ανακοίνωσε ότι ένα blog post με τα κλειδιά και τις λεπτομέρειες θα δημοσιευτεί μετά από νομική διαβούλευση. Το συνολικό αποτέλεσμα περιγράφεται χαρακτηριστικά ως «τραγωδία CVEs» εκ μέρους της Tenda: ένας συνδυασμός τριών ξεχωριστών ευπαθειών, ενός κρυπτογραφημένου firmware που αποκρυπτογραφήθηκε εκ των υστέρων, και μιας σειριακής εξόδου που δεν έπρεπε να μιλά, οδήγησε σε πλήρη παραβίαση της συσκευής. Πηγές Hackaday — Hacking A Tenda AC1200 Wi-Fi Router With A CVE Combo

Το ψωμί των σούπερ μάρκετ παράγεται κυρίως με τη μέθοδο Chorleywood, μια βιομηχανική διαδικασία υψηλής ταχύτητας που αναπτύχθηκε στη μέση του 20ού αιώνα στη Βρετανία. Η μέθοδος αντικαθιστά την αργή παραδοσιακή ζύμωση με μηχανική ανάμιξη υψηλής ταχύτητας, επιτρέποντας τη χρήση σίτου με χαμηλότερη περιεκτικότητα γλουτένης. Το βιομηχανικό αλεύρι εμπλουτίζεται με βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά, οπότε η διατροφική αξία του βιομηχανικού ψωμιού δεν υστερεί αναγκαστικά έναντι του χειροποίητου. Το ψωμί είναι ίσως το τρόφιμο με τη βαθύτερη πολιτισμική σημασία στον δυτικό κόσμο. Από τις αρχαίες αιγυπτιακές απεικονίσεις αρτοποιείων έως την καθημερινή προσευχή «δος ημίν σήμερον τον άρτον ημών τον επιούσιον», το ψωμί συνοδεύει την ανθρώπινη ιστορία σε κάθε βήμα της. Αλλά το ψωμί που αγοράζουμε σήμερα από το σούπερ μάρκετ έχει ελάχιστη σχέση με αυτό που έφτιαχνε ο αρτοποιός του χωριού πριν από μερικές γενιές. Από το στάχυ στο αλεύρι Η διαδρομή ξεκινά στα χωράφια. Το σιτάρι που χρησιμοποιείται για ψωμί διακρίνεται σε δύο βασικές κατηγορίες: το σκληρό σιτάρι (hard wheat), συνήθως χειμερινή ποικιλία με υψηλή περιεκτικότητα γλουτένης, και το εαρινό σιτάρι με χαμηλότερη γλουτένη. Μετά τη συγκομιδή, ο αγρότης αποθηκεύει τον σπόρο σε σιλό και τον πουλά όταν διαμορφωθεί η καλύτερη τιμή, ενώ στη συνέχεια ο σπόρος οδηγείται στο μύλο. Ο κόκκος του σιταριού αποτελείται από τρία βασικά μέρη: το ενδοσπέρμιο (το λευκό αλεύρι που αναγνωρίζουμε), το φύτρο (το έμβρυο, το μέρος που βλαστάνει) και το πίτουρο (ο εξωτερικός φλοιός). Το ακατέργαστο αλεύρι ολικής άλεσης έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής, καθώς το φύτρο αλλοιώνεται μετά την άλεση. Για τον λόγο αυτό, τα τρία συστατικά διαχωρίζονται, το φύτρο υφίσταται θερμική επεξεργασία ώστε να αδρανοποιηθεί, και στη συνέχεια το τελικό αλεύρι συντίθεται με βάση τη συνταγή που απαιτεί η παραγωγή, μαζί με πρόσθετα που βελτιώνουν τη διατηρησιμότητα, τις αρτοποιητικές ιδιότητες ή την περιεκτικότητα σε βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά. Ο νόμος ορίζει τι αναλογία των συστατικών πρέπει να περιέχει ένα αλεύρι για να αποκαλείται ολικής άλεσης. Το δεύτερο βασικό συστατικό, η μαγιά, φτάνει στον βιομηχανικό αρτοποιό όχι ως το ξηρό προϊόν που βρίσκουμε στο σούπερ μάρκετ, αλλά ως υγρή πάστα — μια προσεκτικά συντηρημένη μονοκαλλιέργεια επιλεγμένης στελέχους για βέλτιστη αρτοποιητική απόδοση. Η μέθοδος Chorleywood: η επανάσταση στο ψωμί του 20ού αιώνα Τα παραδοσιακά αρτοποιεία — και σήμερα τα artisan bakeries — χρησιμοποιούν δυνατό αλεύρι υψηλής γλουτένης και φρέσκια μαγιά, ακολουθώντας μια αργή διαδικασία ζύμωσης και διόγκωσης που θα αναγνώριζε και ο παλαιότερος αρτοποιός. Το αποτέλεσμα είναι ψωμί εξαιρετικής γεύσης και υφής. Τα πιο κοινά ψωμιά του σούπερ μάρκετ όμως παράγονται με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο: τη μέθοδο Chorleywood, που πήρε το όνομά της από την πόλη στην Αγγλία όπου βρισκόταν το ερευνητικό ίδρυμα που τη δημιούργησε. Η μέθοδος αναπτύχθηκε από ερευνητές στα μέσα του 20ού αιώνα για να λύσουν ένα πρακτικό πρόβλημα: το κλίμα και η γεωργία της Βρετανίας δεν επαρκούσαν για την παραγωγή των απαιτούμενων ποσοτήτων σκληρού σίτου υψηλής γλουτένης που χρειαζόταν η αγορά ψωμιού. Η λύση ήταν να αντικατασταθεί η αργή παραδοσιακή ζύμωση με μηχανική ανάμιξη υψηλής ταχύτητας. Επειδή μέρος της γλουτένης διασπάται κατά τη διάρκεια της παραδοσιακής ζύμωσης, η γρήγορη μηχανική επεξεργασία απαιτεί λιγότερη γλουτένη εξαρχής, επιτρέποντας τη χρήση σίτου χαμηλότερης ποιότητας. Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά γρήγορη βιομηχανική διαδικασία που παράγει ένα συνεπές, ελαφρύ και αέρινο ψωμί. Τα τελευταία τρία τέταρτα του αιώνα, η μέθοδος αυτή έχει γίνει η κυρίαρχη μορφή παραγωγής ψωμιού — και πέρα από τη Βρετανία, παρόμοιες διαδικασίες προσαρμοσμένες στα τοπικά δεδομένα ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος του ψωμιού που καταναλώνεται παγκοσμίως. Βιομηχανικό vs. Παραδοσιακό: Ο Αιώνιος Διχασμός Το ερώτημα αν το βιομηχανικό ψωμί υστερεί διατροφικά έναντι του παραδοσιακού έχει προκαλέσει σημαντικές διαμάχες — που μερικές φορές αποκτούν και πολιτικές διαστάσεις. Η διαισθητική απάντηση — ότι το artisan ψωμί είναι καλύτερο — ευσταθεί σε επίπεδο γεύσης και υφής: μια παραδοσιακά αρτοποιημένη φραντζόλα είναι πραγματικά ανώτερη γαστρονομική εμπειρία. Από διατροφικής σκοπιάς όμως η εικόνα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Το βιομηχανικό αλεύρι είναι μεν επεξεργασμένο, αλλά η σύνθεσή του ελέγχεται με ακρίβεια: αν η συνταγή απαιτεί υψηλή διατροφική αξία, το τελικό προϊόν την αποκτά. Εκεί που υφίστανται νομοθετικές ρυθμίσεις — όπως στη Βρετανία — η σύνθεση του αλεύρου και του ψωμιού διέπεται από συγκεκριμένες προδιαγραφές, επομένως ο καταναλωτής μπορεί να αγοράζει ένα φθηνό βιομηχανικό ψωμί χωρίς να ανησυχεί ότι στερείται θρεπτικής αξίας. Η ουσία είναι απλή: το φθηνό βιομηχανικό ψωμί είναι φθηνό επειδή παράγεται μαζικά, όχι επειδή είναι κατώτερο για την υγεία. Αν έχετε πρόσβαση και δυνατότητα, αξίζει να υποστηρίζετε τους τοπικούς artisan αρτοποιούς — θα φάτε εξαιρετικό ψωμί. Αλλά δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για το ψωμί του σούπερ μάρκετ. Πηγές Hackaday — Know Your Food: Our Daily Bread (Jenny List, 2026)

Σύμφωνα με το κινεζικό Board Channels, όπως μεταφέρει το VideoCardz, η ASUS και η Gigabyte αύξησαν τον Αύγουστο τις τιμές χονδρικής σε σχεδόν όλη τη γκάμα GeForce και Radeon, με μέση αύξηση περίπου 20% σε σύγκριση με τον Ιούλιο.Η μεγαλύτερη αύξηση εντοπίζεται στην κορυφή της γκάμας: η RTX 5090D V2 της ASUS φέρεται να ακρίβυνε κατά 4.500 RMB (περίπου 666 δολάρια), και η αντίστοιχη της Gigabyte κατά 4.000 RMB (περίπου 592 δολάρια).Πρόκειται για τιμές χονδρικής σε επίπεδο εργοστασίου και διανομέα, όχι για επίσημες τιμές λιανικής· η επίδραση στα ράφια εξαρτάται από τα υπάρχοντα αποθέματα και τα περιθώρια των διανομέων. Σύμφωνα με αναφορά του κινεζικού μέσου Board Channels, την οποία μετέφερε το VideoCardz, η ASUS και η Gigabyte προχώρησαν σε νέες τιμές χονδρικής για τις κάρτες γραφικών στην κινεζική αγορά τον Αύγουστο. Οι αυξήσεις φέρεται να καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη τη γκάμα GeForce και Radeon και εκτιμώνται κατά μέσο όρο στο 20% σε σύγκριση με τον Ιούλιο. Οι αριθμοί που ακολουθούν παραμένουν αδιαβεβαίωτοι από τις ίδιες τις εταιρείες και αφορούν αποκλειστικά τιμές χονδρικής, δηλαδή τις τιμές που πληρώνουν οι διανομείς και οι κατά τόπους αντιπρόσωποι, όχι τις τελικές τιμές λιανικής. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στην κορυφή της γκάμας Σύμφωνα με το Board Channels, η ASUS εφάρμοσε τη μεγαλύτερη αύξηση στην GeForce RTX 5090D V2, με την τιμή χονδρικής να ανεβαίνει κατά 4.500 RMB, δηλαδή περίπου 666 δολάρια. Οι RTX 5080 και RTX 5070 Ti ακρίβυναν κατά 1.500 έως 1.700 RMB (222 έως 252 δολάρια). Η Gigabyte φέρεται να ακολούθησε παρόμοιο μοτίβο, με την RTX 5090D V2 να αυξάνεται κατά 4.000 RMB (περίπου 592 δολάρια) και τις RTX 5080 / RTX 5070 Ti κατά 1.400 έως 1.500 RMB (207 έως 222 δολάρια). Χαμηλότερα στη γκάμα, η RTX 5070 της ASUS αναφέρεται να αυξήθηκε κατά 1.000 RMB (148 δολάρια), ενώ μοντέλα όπως οι RTX 5060 Ti και RTX 5060 φέρεται να δέχθηκαν αυξήσεις της τάξης των 600 έως 700 RMB. Επηρεάζονται και παλαιότερα μοντέλα Οι αναφερόμενες αυξήσεις δεν περιορίζονται στην τρέχουσα γκάμα. Η ASUS φέρεται να αύξησε την τιμή χονδρικής της RTX 3060 κατά 950 RMB και της RTX 3050 κατά 300 RMB, ενώ η Gigabyte αναφέρεται να ανέβασε την RTX 3060 12GB κατά 800 RMB και την RTX 3050 6GB κατά 300 RMB. Το σημείο έχει ενδιαφέρον καθώς η NVIDIA επανέφερε την παραγωγή της RTX 3060 μόλις δύο μήνες πριν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, και το μοντέλο φαίνεται ήδη να ακριβαίνει στη κινεζική αγορά. Και οι κάρτες Radeon Οι αυξήσεις φέρεται να αφορούν και τη γκάμα Radeon. Η ASUS αναφέρεται να αύξησε τη RX 9070 XT κατά 1.150 RMB (περίπου 170 δολάρια), τη RX 9060 XT 8GB κατά 500 έως 650 RMB, και τη RX 7650 GRE κατά 330 RMB. Η Gigabyte φέρεται να προχώρησε σε αυξήσεις στα Radeon μοντέλα της που κυμαίνονται από 200 έως 650 RMB, ανάλογα με τον τύπο κάρτας. Τι σημαίνει αυτό για τους καταναλωτές Το VideoCardz επισημαίνει ρητά ότι οι αριθμοί αυτοί αντιστοιχούν σε τιμές εργοστασίου και διανομέα, συμπεριλαμβανομένων των τιμών προς τους κατά τόπους αντιπρόσωπους στην περίπτωση της Gigabyte, και όχι σε επίσημες τιμές λιανικής. Η τελική επίδραση στα ράφια των καταστημάτων θα εξαρτηθεί από τα υπάρχοντα αποθέματα, τα περιθώρια κέρδους των διανομέων και την ταχύτητα με την οποία τα καταστήματα θα μεταβούν στις νέες τιμές προμήθειας του Αυγούστου. Το ίδιο μέσο αναφέρει ότι αντίστοιχες αυξήσεις τιμών έχουν ήδη καταγραφεί σε Νότια Κορέα, Ιαπωνία και ΗΠΑ, χωρίς όμως να παραθέτει συγκεκριμένα ποσοστά για αυτές τις αγορές. Καμία από τις δύο κατασκευάστριες εταιρείες δεν έχει επιβεβαιώσει επίσημα τις αναφερόμενες αυξήσεις τιμών. Πηγές VideoCardz: ASUS and Gigabyte reportedly raise GPU channel prices by around 20% in China Πρωτογενής αναφορά: Board Channels

Ο YouTuber TrashBench μετέτρεψε ένα ZimaCube 2 NAS σε gaming PC, συνδέοντας μια RTX 5060 μέσω κενής υποδοχής PCIe 4.0 x16.Η κάρτα γραφικών ήταν πολύ μεγάλη για να χωρέσει στο κουτί, οπότε κρεμάστηκε έξω από αυτό με riser καλώδιο και τρισδιάστατα τυπωμένο πλαίσιο στήριξης.Σε σχέση με το ενσωματωμένο Iris Xe του επεξεργαστή Core i5-1235U, οι επιδόσεις σε ορισμένες δοκιμές αυξήθηκαν έως 828%, σπάζοντας το ρεκόρ Time Spy για το συγκεκριμένο CPU. Το ZimaCube 2 είναι ένα NAS (Network Attached Storage, συσκευή αποθήκευσης δικτύου) σχεδιασμένο για αποθήκευση αρχείων και όχι για παιχνίδια. Ο YouTuber TrashBench αποφάσισε να δοκιμάσει τα όρια της συσκευής, εκμεταλλευόμενος μια κενή υποδοχή PCIe 4.0 x16 στη μητρική της, για να δει αν μπορεί να λειτουργήσει σαν υπολογιστής για gaming. Το σημείο εκκίνησης: ένας επεξεργαστής χωρίς πρόθεση για παιχνίδια Το ZimaCube 2 διαθέτει επεξεργαστή Intel Core i5-1235U, chip αρχιτεκτονικής Alder Lake με δύο πυρήνες υψηλής απόδοσης (P-cores) και οκτώ πυρήνες υψηλής αποδοτικότητας (E-cores), συνοδευόμενο από ενσωματωμένη κάρτα γραφικών Iris Xe. Πρόκειται για CPU φτιαγμένο για φορητούς υπολογιστές και συσκευές αποθήκευσης, όχι για απαιτητικά παιχνίδια. Στις πρώτες δοκιμές του, σύμφωνα με τις μετρήσεις του TrashBench που αναφέρει το Tom's Hardware, το Iris Xe απέδωσε γύρω στα 18 καρέ ανά δευτερόλεπτο (FPS) στο Hitman 3, σε ανάλυση 1080p και χαμηλές ρυθμίσεις γραφικών. Στο Cyberpunk 2077 η επίδοση ήταν ακόμη χαμηλότερη, στα 13 FPS, ενώ το Shadow of the Tomb Raider ήταν το πιο ανθεκτικό τίτλο με 31 FPS. Ενδιάμεσο βήμα με κάρτα γραφικών εργασίας Πριν καταλήξει στην RTX 5060, ο TrashBench δοκίμασε μια AMD Radeon Pro WX5100, μια κάρτα γραφικών εργασίας βασισμένη σε περιορισμένη έκδοση της RX 480. Η προσθήκη αυτή βελτίωσε τις επιδόσεις κατά περίπου 40% κατά μέσο όρο σε σχέση με το ενσωματωμένο Iris Xe, όμως τα αποτελέσματα εξακολουθούσαν να μην θεωρούνται παιξίμα σε αποδεκτό επίπεδο, σύμφωνα με τις μετρήσεις που παρουσιάζει το Tom's Hardware. Η RTX 5060 κρεμασμένη έξω από το κουτί Το επόμενο βήμα ήταν η σύνδεση μιας RTX 5060 στην κενή υποδοχή PCIe 4.0 x16 της μητρικής, μέσω riser καλωδίου. Επειδή η κάρτα ήταν πολύ μεγάλη για να χωρέσει μέσα στο κουτί του NAS, ο TrashBench την άφησε αρχικά να «κρέμεται» εκτός σασί. Για να αποφύγει προβλήματα σταθερότητας και ροής αέρα, κατασκεύασε στη συνέχεια ένα τρισδιάστατα τυπωμένο πλαίσιο στήριξης, στερεώνοντας την κάρτα με δεματικά (zip-ties) απευθείας στο σασί της συσκευής. Η τροποποίηση αυτή ήταν εφικτή χάρη στον ιδιαίτερο σχεδιασμό του ZimaCube 2, το οποίο διαθέτει μεγάλα ανοίγματα στο σασί του, κάτι που διευκόλυνε την τοποθέτηση εξωτερικών εξαρτημάτων χωρίς εκτεταμένη επέμβαση στη κατασκευή. Το αποτέλεσμα: αύξηση 828% και ρεκόρ Time Spy Με την RTX 5060 εγκατεστημένη, οι επιδόσεις σημείωσαν, σύμφωνα με τις μετρήσεις του TrashBench, αύξηση έως 828% σε ορισμένες δοκιμές σε σχέση με το αρχικό ενσωματωμένο Iris Xe. Το ίδιο σύστημα κατέγραψε επίσης παγκόσμιο ρεκόρ στη δοκιμή Time Spy (3DMark) για τον επεξεργαστή Intel Core i5-1235U, όπως αναφέρει το Tom's Hardware. Το πείραμα δείχνει πρακτικά τι μπορεί να αποδώσει μια αποκλειστική κάρτα γραφικών όταν εκκινεί από μια σχεδόν μηδενική βάση, καθώς ο περιορισμός δεν προερχόταν τόσο από τον επεξεργαστή όσο από την απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής μονάδας επεξεργασίας γραφικών στο αρχικό σύστημα. Γιατί έχει σημασία Το εγχείρημα δεν προτείνει το ZimaCube 2 ως εναλλακτική λύση gaming, αλλά επιβεβαιώνει ότι η ύπαρξη μιας κενής υποδοχής PCIe 4.0 x16 σε συσκευές αποθήκευσης δικτύου ανοίγει περιθώρια για ερασιτεχνικές τροποποιήσεις πέρα από τη βασική χρήση τους. Για χρήστες που ήδη διαθέτουν αντίστοιχο εξοπλισμό NAS, η δοκιμή του TrashBench λειτουργεί περισσότερο ως απόδειξη τεχνικής δυνατότητας παρά ως πρακτική οδηγία αγοράς ή αναβάθμισης. Πηγές Tom's Hardware: Humble NAS gets transformed into a gaming PC with RTX 5060 hanging from its side TrashBench, YouTube: "Can a Server Replace a Gaming PC?"