All Activity

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου το chipset της μητρικής σας πλακέτας δεν είναι δεμένο με συγκεκριμένο CPU ή πλατφόρμα. Τι θα γινόταν αν αυτό το chipset, παραδοσιακά ένα σταθερό εξάρτημα, μπορούσε λειτουργικά να προστεθεί σε οποιονδήποτε υπολογιστή μέσω μιας απλής κάρτας επέκτασης; Αυτό το μέλλον φαίνεται όλο και πιο πιθανό, χάρη στη δουλειά ενός open-source modder με το ψευδώνυμο "wesd". Ένα νέο project στο OSHWHub, με τίτλο "AMD B650 Southbridge Expansion Card", προσφέρει μια ενδιαφέρουσα επιλογή για να επεκτείνετε σημαντικά τις δυνατότητες αποθήκευσης και συνδεσιμότητας της μητρικής σας πλακέτας, ανεξάρτητα από το αν έχετε AMD ή Intel σύστημα. Η ιδέα: το chipset ως PCIe συσκευή Η βασική ιδέα είναι απλή αλλά επαναστατική: να χειριστούμε το AMD 600/800 series chipset, συγκεκριμένα το Promontory 21 που χρησιμοποιείται ως southbridge στις πλατφόρμες AM5, ως έναν τυπικό expansion controller. Η κάρτα χρησιμοποιεί ένα PCIe 4.0 x4 uplink για να παρέχει: Δύο M.2 slots (ηλεκτρικά PCIe 4.0 x4) Τέσσερις θύρες SATA III (6 Gb/s) Μία θύρα USB 3.2 Gen 2x2 (20 Gb/s) Το κρίσιμο σημείο; Η κάρτα λειτουργεί τόσο σε AMD όσο και σε Intel πλατφόρμες, αρκεί να υπάρχει ένα διαθέσιμο PCIe 4.0 x4 slot. Αυτό ανοίγει νέες δυνατότητες για customization και επαναχρησιμοποίηση εξαρτημάτων. Τεχνικά χαρακτηριστικά και επιδόσεις Το AMD Promontory 21 chipset, που κατασκευάζεται από την ASMedia για λογαριασμό της AMD, έρχεται σε 19×19 mm FCBGA package με μέγιστη κατανάλωση 7W. Ένα μόνο chip παρέχει: Μία PCIe 4.0 uplink σύνδεση προς το CPU (ή το primary chipset) Δύο PCIe 4.0 x4 downlink controllers (συνολικά 8 lanes) Τέσσερις θύρες SATA III Έξι θύρες USB 3.2 Gen 2 (10 Gb/s), δύο μπορούν να συνδυαστούν για μία USB 3.2 Gen 2x2 (20 Gb/s) Τα benchmark results επιβεβαιώνουν εξαιρετική απόδοση: PCIe 4.0 SSDs: Sequential read πάνω από 6.900 MB/s, write πάνω από 6.400 MB/s SATA drives: Σταθερές ταχύτητες πάνω από 500 MB/s για read και write USB 3.2 Gen 2x2: Sequential read πάνω από 2.000 MB/s, write πάνω από 1.900 MB/s Η αρχιτεκτονική των AMD chipsets: μια έξυπνη επιλογή Για να καταλάβουμε γιατί αυτό το project είναι δυνατό, πρέπει να δούμε πώς η AMD σχεδίασε την αρχιτεκτονική των AM5 chipsets. Οι μητρικές πλακέτες X670/X670E χρησιμοποιούν δύο Promontory 21 chipsets σε daisy-chain διάταξη. Το πρώτο συνδέεται με το CPU, και το δεύτερο συνδέεται με το πρώτο. Αυτή η προσέγγιση έχει πολλά πλεονεκτήματα: Οικονομία κλίμακας: Η AMD μπορεί να παράγει μαζικά ένα μόνο chip design Διασπορά θερμότητας: Δύο chips των 7W είναι ευκολότερα στο ψύξιμο από ένα chip των 14W Ακεραιότητα σήματος (signal integrity): Το πρώτο chip λειτουργεί ως repeater για το δεύτερο, εξαλείφοντας την ανάγκη για επιπλέον retimers Ευελιξία: Οι κατασκευαστές μπορούν να τοποθετήσουν τα chips σε διαφορετικά σημεία του PCB Οι B650 μητρικές χρησιμοποιούν μόνο ένα Promontory 21, ενώ οι οικονομικότερες A620 χρησιμοποιούν είτε defective Promontory 21 chips με απενεργοποιημένα features (σύμφωνα με αναφορές), είτε το μικρότερο Promontory 22. Το ASRock X670 Xpansion Kit: το εμπορικό προηγούμενο Αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος σκέφτηκε να προσθέσει ένα chipset μέσω expansion card. Η ASRock παρουσίασε τον Ιανουάριο του 2023 το "X670 Xpansion Kit" για τη μητρική πλακέτα B650 LiveMixer, ένα ειδικό review sample που δεν κυκλοφόρησε ποτέ εμπορικά. Το ASRock kit περιλάμβανε: Δύο M.2 slots (PCIe 4.0 x4) Μία θύρα 10 Gigabit Ethernet Τρεις θύρες USB Type-A (10 Gb/s) Μία θύρα USB Type-C (10 Gb/s) Δύο SATA connectors Η βασική διαφορά με το ASRock kit ήταν ότι απαιτούσε ειδική μητρική πλακέτα με επιπλέον control line σύνδεση πέρα από το PCIe slot, καθώς και custom firmware support. Η ASUS ακολούθησε παρόμοια προσέγγιση με το ROG Strix X670E-I Gaming WiFi mini-ITX motherboard, τοποθετώντας ένα X670 chipset σε M.2 daughterboard. Το open-source project: ελευθερία και προσβασιμότητα Το "AMD B650 Southbridge Expansion Card" του wesd διαφέρει ουσιωδώς επειδή είναι πλήρως open-source και λειτουργεί ως standalone PCIe device χωρίς να απαιτεί ειδική μητρική πλακέτα. Τα schematics, η λίστα υλικών και οι οδηγίες κατασκευής είναι διαθέσιμα δωρεάν στο OSHWHub. Σύμφωνα με τον δημιουργό, μπορείτε να αναπαράγετε την κάρτα για περίπου 300 yuan (σχεδόν $42-43). Προϋποθέσεις χρήσης Η κάρτα απαιτεί: Firmware flashing με ειδικό firmware για σωστή λειτουργία Το firmware δεν είναι δημόσια διαθέσιμο, αλλά μπορεί να ληφθεί δωρεάν μέσω της QQ group του δημιουργού Ένα διαθέσιμο PCIe 4.0 x4 slot στο σύστημά σας Παραγωγή μέσω JLCPCB Αν και η κάρτα δεν είναι εμπορικά διαθέσιμη, το OSHWHub έχει ενσωματωμένες υπηρεσίες κατασκευής μέσω της αδελφής εταιρείας JLCPCB. Μπορείτε να παραγγείλετε απευθείας custom hardware χρησιμοποιώντας τα design files που μοιράζονται στο OSHWHub. Πρακτικές εφαρμογές και περιορισμοί Πότε είναι χρήσιμη αυτή η κάρτα; Mini-ITX builds: Οι μικρές μητρικές συχνά θυσιάζουν M.2 slots και SATA θύρες. Αυτή η κάρτα μπορεί να προσθέσει δύο M.2 slots χωρίς να χρησιμοποιήσει τα υπάρχοντα PCIe lanes του chipset. NAS builds: Τέσσερις επιπλέον SATA θύρες και δύο M.2 slots είναι ιδανικά για NAS setups. Workstations: Περισσότερες επιλογές αποθήκευσης και η USB 3.2 Gen 2x2 θύρα είναι χρήσιμες για content creators. Intel platforms: Η δυνατότητα να προσθέσετε AMD chipset functionality σε Intel σύστημα είναι μοναδική. Περιορισμοί Bandwidth bottleneck: Όλα τα devices στην κάρτα μοιράζονται το PCIe 4.0 x4 uplink (~8 GB/s ανά κατεύθυνση). Αν χρησιμοποιήσετε ταυτόχρονα πολλές συσκευές σε πλήρη ταχύτητα, θα υπάρξει bandwidth contention. Mechanical constraints: Η κάρτα χρειάζεται ένα PCIe 4.0 x4 slot, αν η μητρική σας έχει μόνο x1 slots εκτός του primary x16, δεν θα μπορέσετε να την χρησιμοποιήσετε. Cooling: Το Promontory 21 έχει TDP 7W, άρα χρειάζεται κάποια μορφή ψύξης. Το ASRock kit χρησιμοποιούσε passive heatsink. Firmware complexity: Η ανάγκη για custom firmware και η έλλειψη επίσημης υποστήριξης σημαίνει ότι αυτό δεν είναι plug-and-play λύση. Το μεγαλύτερο ερώτημα: γιατί να το κάνεις αυτό; Από οικονομική άποψη, η απάντηση δεν είναι πάντα ξεκάθαρη. Για τα $42-43 του chipset πρέπει να προσθέσουμε: Κόστος PCB κατασκευής (~$20-40 ανάλογα με ποσότητα) Ψύκτρα (~$5-10) Χρόνος assembly και testing Firmware setup Το συνολικό κόστος μπορεί εύκολα να φτάσει τα $80-100, όταν ένας απλός PCIe SATA/M.2 multiplexer chip κοστίζει λιγότερο και είναι plug-and-play. Η αξία βρίσκεται στην ευελιξία και το learning experience: Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε salvaged chipsets από κατεστραμμένες motherboards Μπαίνετε σε ένα open-source hardware community Κατανοείτε καλύτερα την αρχιτεκτονική των σύγχρονων PC Μπορείτε να προσαρμόσετε το design στις ανάγκες σας Το μέλλον: modular PC architecture Αυτό το project είναι περισσότερο από ένα clever hack, είναι μια ματιά στο μέλλον όπου το PC hardware είναι πιο ευέλικτο, customizable και αναβαθμίσιμο. Η δυνατότητα να αποσυνδέσουμε το chipset functionality από το CPU ανοίγει συναρπαστικές δυνατότητες: Extended lifespan: Παλιές μητρικές με περιορισμένα I/O μπορούν να πάρουν νέα ζωή Cross-platform functionality: AMD τεχνολογία σε Intel συστήματα και αντίστροφα Component reuse: Broken motherboards δεν είναι πια e-waste, τα chipsets τους μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν Experimental builds: Enthusiasts μπορούν να πειραματιστούν με daisy-chaining πολλαπλών chipsets Η παράδοση της ASRock: upgradeable motherboards Η ASRock έχει ιστορία με τέτοιες καινοτομίες. Παλιοί tech enthusiasts θυμούνται το K8 Upgrade 760GX motherboard από τα πρώτα χρόνια της εταιρείας. Ξεκίνησε με AMD Socket 754 αλλά περιλάμβανε ένα ειδικό (κίτρινο) expansion slot όπου μπορούσε να εγκατασταθεί αργότερα ένας Socket 939 adapter card. Αυτή η φιλοσοφία των αναβαθμίσιμων μητρικών πλακετών παραμένει στο DNA της ASRock, αν και η εμπορική βιωσιμότητα τέτοιων προϊόντων παραμένει αμφίβολη. Όπως επισημαίνουν αναλυτές, οι πελάτες που αγοράζουν X670-class boards συνήθως το κάνουν για άλλα features (καλύτερα VRMs για overclocking) παρά για επιπλέον PCIe lanes. Συμπέρασμα: ένα project για enthusiasts Το "AMD B650 Southbridge Expansion Card" δεν είναι μια mainstream λύση. Είναι ένα project για hardware enthusiasts που θέλουν να πειραματιστούν, να μάθουν και να επεκτείνουν τα όρια του τι είναι δυνατό με τον PC hardware. Αποδεικνύει ότι με ανοιχτά schematics, τη σωστή expertise και λίγη creativity, μπορούμε να αναπροσανατολίσουμε components με τρόπους που οι original manufacturers δεν είχαν φανταστεί. Καθώς η open-source κοινότητα συνεχίζει να εξελίσσει αυτήν

Τον Δεκέμβριο του 1995, η διαδικτυακή κοινότητα παρουσίασε μια λύση σε ένα πρόβλημα που απειλούσε να παγώσει την ανάπτυξη του Internet: η εξάντληση των διευθύνσεων IPv4. Το RFC 1883 όρισε το Internet Protocol version 6 (IPv6), έναν διάδοχο του IPv4 που υποσχόταν να λύσει οριστικά το πρόβλημα της έλλειψης διευθύνσεων IP. Το RFC 1883 ήταν το πρώτο βασικό spec, που αργότερα αντικαταστάθηκε από το RFC 2460 και σήμερα από το RFC 8200. Τριάντα χρόνια αργότερα, το IPv6 παραμένει μια αντιφατική τεχνολογία. Οι μετρήσεις διαφέρουν ανάλογα με τη μεθοδολογία: η Google αναφέρει περίπου 45,6% κίνηση προς τις υπηρεσίες της μέσω IPv6 (Δεκέμβριος 2025), το APNIC μετρά "IPv6 capability" με 30ήμερους μέσους όρους ανά χώρα, ενώ η Cloudflare στο Year in Review 2025 αναφέρει 29% των dual-stack requests να γίνονται μέσω IPv6 παγκοσμίως. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η υιοθέτηση είναι λίγο πάνω από το 50%. Αλλά είναι αυτό πραγματικά μια αποτυχία; Το Οραματικό Σχέδιο και η Συντηρητική Υλοποίηση Η πιο σημαντική αλλαγή από το IPv4 στο IPv6 ήταν η μετάβαση από 32-bit σε 128-bit διευθύνσεις. Αυτή η απόφαση αύξησε τον διαθέσιμο αριθμό διευθύνσεων IP από περίπου 4,3 δισεκατομμύρια σε πάνω από 340 undecillion - έναν αριθμό με 39 ψηφία. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν ποτέ περισσότερες από αυτές τις διευθύνσεις. Ωστόσο, το IPv6 δεν ήταν μόνο για διευθύνσεις. Όπως εξηγεί ο Geoff Huston, επικεφαλής επιστήμονας του APNIC, «το IPv6 ήταν ένα εξαιρετικά συντηρητικό πρωτόκολλο που άλλαξε όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα. Ήταν μια κλασική περίπτωση κακού σχεδιασμού από επιτροπή». Ο Bruce Davie, βετεράνος επιστήμονας υπολογιστών που τιμήθηκε πρόσφατα με βραβείο από την ACM, εξηγεί: «Μια μεγάλη έκπληξη για μένα ήταν πόσο λίγες λειτουργίες εντάχθηκαν τελικά στο IPv6, εκτός από την τεράστια επέκταση του χώρου διευθύνσεων». Πολλά από τα χαρακτηριστικά ασφαλείας, plug-and-play και ποιότητας υπηρεσίας που δεν συμπεριλήφθηκαν στο IPv6 υλοποιήθηκαν τελικά στο IPv4, μειώνοντας περαιτέρω το κίνητρο για υιοθέτηση του νέου πρωτοκόλλου. Ο μεγάλος παράγοντας καθυστέρησης: NAT (Network Address Translation) Ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθυστέρησε την υιοθέτηση του IPv6 ήταν το Network Address Translation (NAT). Η τεχνολογία αυτή επέτρεπε σε χιλιάδες συσκευές να μοιράζονται μία μόνο δημόσια διεύθυνση IPv4, καθιστώντας τις υπάρχουσες διευθύνσεις πολύ πιο χρήσιμες. Το NAT δεν χρησιμοποιείται συνήθως στο IPv6 επειδή ένας από τους σχεδιαστικούς στόχους του IPv6 είναι η αποκατάσταση της end-to-end συνδεσιμότητας δικτύου. Ο τεράστιος χώρος διευθύνσεων του IPv6 εξαλείφει την ανάγκη εξοικονόμησης διευθύνσεων, καθώς κάθε συσκευή μπορεί να λάβει μια μοναδική παγκόσμια διεύθυνση. Όπως εξηγεί ο Alvaro Vives, διευθυντής της ομάδας μάθησης στο RIPE NCC: «Αυτές οι λύσεις ήταν σχετικά εύκολες στην εφαρμογή, ευθυγραμμισμένες με την υπάρχουσα εμπειρογνωμοσύνη και απέφευγαν αλλαγές υποδομής μεγάλης κλίμακας». Το Κόστος της Μετάβασης Ο Andrew Lerner, distinguished VP analyst της Gartner, επισημαίνει: «Το κόστος μετανάστευσης, η πολυπλοκότητα και οι απαιτήσεις εκπαίδευσης παραμένουν υψηλές, ενώ η βραχυπρόθεσμη απόδοση επένδυσης είναι χαμηλή. Η απόδοση σε εφαρμογές και συσκευές είναι ασυνεπής, και ορισμένοι οργανισμοί απενεργοποιούν το IPv6 για καλύτερη απόδοση». Πολλοί πάροχοι υπηρεσιών Internet (ISP), ειδικά οι μικρότεροι, δεν προσφέρουν ακόμα υπηρεσίες ή παρακολούθηση IPv6. Χωρίς ισχυρή υποστήριξη IPv6 από τους ISP, οι χρήστες μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα συνδεσιμότητας ή περιορισμένη πρόσβαση σε ιστότοπους με δυνατότητα IPv6. Η Γεωγραφική Ανομοιομορφία Η υιοθέτηση του IPv6 ποικίλλει δραματικά ανά χώρα, αποκαλύπτοντας μια εξαιρετικά ανομοιόμορφη εικόνα. Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ινδία βρίσκονται στην κορυφή με περίπου 78%, 76% και 72% αντίστοιχα, ενώ άλλες περιοχές υστερούν σημαντικά - η Κίνα έχει λιγότερο από 5% και ορισμένες χώρες όπως το Σουδάν και το Τουρκμενιστάν έχουν λιγότερο από 1%. Το 2025, οκτώ ακόμη χώρες ξεπέρασαν το 50% υιοθέτησης IPv6: Βραζιλία, Γουατεμάλα, Ουγγαρία, Ιαπωνία, Μεξικό, Πουέρτο Ρίκο, Σρι Λάνκα και Τουβαλού. Η περίπτωση της Τουβαλού είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς η άνοδος της συνέπεσε με την άφιξη της υπηρεσίας Starlink, η οποία λειτουργεί κατά βάση ως IPv6-only δίκτυο στο core της. Η περιοχή Ασίας–Ειρηνικού ηγείται της υιοθέτησης χάρη σε ισχυρές κυβερνητικές εντολές. Για παράδειγμα, η Ινδία έχει υιοθετήσει το National IPv6 Deployment Roadmap με στόχο τη μετάβαση μέχρι το 2025, ενώ άλλες χώρες της περιοχής έχουν παρόμοιες δεσμεύσεις. Επιτυχία ή Αποτυχία; Παρά την αργή υιοθέτηση, δεν είναι δίκαιο να χαρακτηρίσουμε το IPv6 ως αποτυχία. Ο John Curran, πρόεδρος και CEO του ARIN, εξηγεί: «Το IPv6 δεν αφορούσε το κλείσιμο του IPv4, αλλά τη διασφάλιση ότι το Διαδίκτυο θα μπορούσε να συνεχίσει να αναπτύσσεται χωρίς να σπάσει. Στην πραγματικότητα, η συνεχιζόμενη βιωσιμότητα του IPv4 οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι το IPv6 απορρόφησε αυτήν την πίεση ανάπτυξης αλλού - ιδιαίτερα στα κινητά, την ευρυζωνική πρόσβαση και τα cloud περιβάλλοντα». Ο Vives συμφωνεί: «Αυτό που το IPv6 έκανε σωστά ήταν ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός του. Παρέχει έναν τεράστιο χώρο διευθύνσεων που επιτρέπει τον σχεδιασμό δικτύων πιο απλά και συνεπή. Αυτό έχει ενεργοποιήσει καινοτομία, από μεγάλα κινητά δίκτυα έως το Internet of Things και προηγμένες τεχνικές δρομολόγησης». Το μέλλον: QUIC και η νέα αρχιτεκτονική Καθώς το IPv4 συνέχισε να επιβιώνει με NAT και άλλες τεχνικές, το Διαδίκτυο εξελίχθηκε προς μια αρχιτεκτονική που εστιάζει λιγότερο στις διευθύνσεις και περισσότερο στα ονόματα και την ταυτότητα των υπηρεσιών. Αυτή η μετάβαση από το "address scarcity" στο "name-centric security and service discovery" άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε τη δικτύωση. Ο Geoff Huston του APNIC πιστεύει ότι το IPv6 έχει γίνει λιγότερο σχετικό με το ευρύτερο Διαδίκτυο. «Θα υποστήριζα ότι βρήκαμε πραγματικά ένα πολύ καλύτερο αποτέλεσμα στην πορεία», λέει. «Το NAT μας ανάγκασε να σκεφτούμε τις αρχιτεκτονικές δικτύων με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο». Αυτός ο νέος τρόπος ενσωματώνεται σε μια νέα τεχνολογία που ονομάζεται Quick UDP Internet Connections (QUIC). Το QUIC, που αποτελεί τη βάση του HTTP/3, βελτιώνει την απόδοση εφαρμογών web που προηγουμένως βασίζονταν στο TCP. Το κρίσιμο πλεονέκτημα του QUIC είναι η χρήση connection IDs που επιτρέπουν την ομαλή μετάβαση (migration) μεταξύ διαφορετικών διευθύνσεων IP και ports - κάτι που το καθιστά ιδανικό για σενάρια όπως το NAT rebinding και τα mobile δίκτυα. Όπως εξηγεί ο Huston: «Αποδεικνύουμε στον εαυτό μας ότι οι πελάτες δεν χρειάζονται μόνιμη ανάθεση διεύθυνσης IP, γεγονός που καθιστά την πλευρά του πελάτη του δικτύου πολύ φθηνότερη, πιο ευέλικτη και επεκτάσιμη». Κατά την άποψη του Huston, το IPv6 έχει γίνει λιγότερο σχετικό και για τους servers. «Αυτές τις μέρες το Domain Name System (DNS) είναι ο επιλογέας υπηρεσιών, όχι η διεύθυνση IP», λέει. «Ολόκληρο το πλαίσιο ασφαλείας του σημερινού Διαδικτύου βασίζεται στο όνομα και ο κόσμος του authentication και της κρυπτογράφησης καναλιών βασίζεται σε ονόματα υπηρεσιών, όχι σε διευθύνσεις IP». Η οικονομία του IPv6 Σήμερα, οι οργανισμοί χρησιμοποιούν IPv6 με βάση το κόστος. «Εάν το κόστος απόκτησης περισσότερων διευθύνσεων IPv4 για μεγαλύτερα NATs είναι πολύ υψηλό, τότε εφαρμόζουν IPv6», εξηγεί ο Huston. «Όχι επειδή είναι καλύτερο, αλλά εάν είναι σίγουροι ότι μπορούν να λειτουργήσουν γύρω από τις αδυναμίες του IPv6, τότε σε έναν κόσμο που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα ονόματα δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα στη χρήση του ενός ή του άλλου πρωτοκόλλου διευθυνσιοδότησης». Την ίδια στιγμή, οι μεγάλοι cloud providers αρχίζουν να οδηγούν την αλλαγή. Το 2025, η AWS επεκτείνει σημαντικά τη native υποστήριξη IPv6 σε υπηρεσίες όπως EFS, ECS (IPv6-only), App Runner, Client VPN και RDS Data API. Αυτό σηματοδοτεί μια σαφή αλλαγή: όταν οι hyperscalers ηγούνται, όλοι οι άλλοι ακολουθούν. Οι προκλήσεις που παραμένουν Οι οικιακοί και κινητοί τομείς έχουν οδηγήσει πολλούς από αυτούς τους αριθμούς, με τον τομέα των επιχειρήσεων και του δημόσιου τομέα να υστερεί. Υπάρχει ένα σύνολο τεχνολογιών που παρουσιάζουν προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζουν οι κινητοί και οικιακοί χρήστες: Συστήματα ταυτότητας και policy που χρειάζονται αναβάθμιση Εργαλεία monitoring και διαχείρισης δικτύου χωρίς πλήρη υποστήριξη IPv6 Παλαιότερα firewalls και IDS/IPS συστήματα που δεν διαχειρίζονται σωστά την IPv6 κίνηση Middleboxes και software suites που απαιτούν επανασχεδιασμό Η υιοθέτηση IPv6 επιταχύνεται, αλλά η πρόοδος δεν είναι ίδια παντού. Η ετοιμότητα δεν αφορά μόνο την ενεργοποίηση ενός διακόπτη - αφορά την ορατότητα, την ασφάλεια και τη στοίχιση, διασφαλίζοντας ότι τα δίκτυα μπορούν να λειτουργούν με εμπιστοσύνη σε έναν κόσμο dual-stack όπου το IPv6 αναπτύσσεται, αλλά δεν είναι ακόμα παντού. Νέοι κίνδυνοι ασφαλείας Ενώ ο μεγαλύτερος χώρος διευθύνσεων καθιστά την τυχαία σάρωση μη πρακτική, οι επιτιθέμενοι τώρα χρησιμοποιούν εξυπνότερες, βασισμένες σε δεδομένα μεθόδους στόχευσης. Το IoT με IPv6 εισάγει νέους κινδύνους που σχετίζονται με λανθασμένες πολιτικές firewall και έλλειψη ορατότητας. Ενώ το NAT δεν είναι από μόνο του μηχανισμός ασφαλείας (αυτό που προσφέρει το συνδεδεμένο CPE είναι stateful firewalling), πολλοί οργανισμοί βασίζονταν στην "κρυφή" προστασία που παρείχε. Στο IPv6, οι άμεσες συνδέσεις σε συσκευές IoT με permissive inbound rules ή λανθασμένη διαμόρφωση RA/DHCPv6/ACL μπορούν να εκθέσουν τα δίκτυα σε κρυφά botnets. Το πρόβλημα δεν είναι το IPv6 αυτό καθαυτό, αλλά η ανεπαρκής asset management και policy enforcement. Συμπέρασμα Το IPv6 δεν κατάφερε να αντικαταστήσει το IPv4 όπως οραματίστηκαν οι σχεδιαστές του πριν από τρεις δεκαετίες. Αλλά ίσως αυτό να μην είναι το σωστό μέτρο επιτυχίας. Το πρωτόκολλο επέτρεψε στο Διαδίκτυο να συνεχίσει να αναπτύσσεται σε περιοχές όπου το IPv4 δεν θα μπορούσε - τα κινητά δίκτυα, το IoT, τα cloud environments. Υπάρχουν πολλοί οργανισμοί που εξακολουθούν να έχουν ανάγκη για χρήση IPv6. Σύμφωνα με το The Register, η Huawei έλαβε εκχώρηση (allocation) από το APNIC για ένα τεράστιο /17 prefix IPv6, που αντιστοιχεί σε περίπου 2,56×10^33 διευθύνσεις. Η Starlink, με βάση αναλύσεις των allocations της, φαίνεται να έχει εξασφαλίσει επίσης τεράστιο χώρο διευθύνσεων IPv6, γεγονός που βοηθά να προωθηθούν περισσότερες χώρες πέρα από το 50% υιοθέτησης. Όπως προειδοποιεί ο Lerner της Gartner: «Με την πάροδο του χρόνου, η υιοθέτηση του IPv6 θα επιταχυνθεί καθώς ο ιδιωτικός χώρος IPv4 εξαντλείται και οι πάροχοι cloud εισάγουν μοντέλα τιμολόγησης που ευνοούν το IPv6». Το IPv6 δεν κέρδισε τον πόλεμο, αλλά ούτε τον έχασε. Απλώς αποδείχθηκε ότι η επανάσταση στο Διαδίκτυο θα έπαιρνε έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν που φανταζόμασταν - έναν πιο βαθμιαίο, πιο πραγματικό, και ίσως πιο έξυπνο. Πηγές IPv6 just turned 30 and still hasn't taken over the world (The Register) Huawei allocated 2.5 x 1033 IPv6 addresses (The Register) Starlink tells the world it has over 150 sextillion IPv6s (The Register) Eight more nations pass 50 percent IPv6 adoption (The Register) IPv6 Adoption (Google) IPv6 Measurement Maps (APNIC Labs) Measuring IPv6 (APNIC Labs) Cloudflare Radar 2025 Year in Review (Cloudflare Radar) The 2025 Cloudflare Radar Year in Review (Cloudflare Blog) More Countries Join the Majority IPv6 Club (Internet Society Pulse) IPv6 in 2025 – Where Are We? (Cisco Blogs) IPv6 Adoption in 2025: Readiness, Security, and Policy Shifts (IPXO) Another Year of the Transition to IPv6 (CircleID) RFC 1883: Internet Protocol, Version 6 (IPv6) Specification (IETF) RFC 8200: Internet Protocol, Version 6 (IPv6) Specification (IETF) RFC 9000: QUIC, A UDP-Based Multiplexed and Secure Transport (IETF) Amazon EFS now supports Internet Protocol Version 6 (IPv6) (AWS What's New) Amazon ECS announces IPv6-only support (AWS What's New) AWS App Runner expands support for IPv6 compatibility (AWS What's New) AWS Client VPN now supports connectivity to IPv6 resources (AWS What's New) RDS Data API now supports IPv6 (AWS What's New) Using IPv6 with Amazon RDS Data API (AWS Documentation) Internet Protocol version 6 (Wikipedia) What Is IPv6? (JumpCloud) Why did the world run out of IPv4 addresses (NRS.help)