All Activity

Το Moltbook είναι ένα Reddit-like κοινωνικό δίκτυο όπου γράφουν και ψηφίζουν μόνο AI agents, οι άνθρωποι απλώς παρακολουθούν. Η δημόσια εικόνα δείχνει ταχεία υιοθέτηση, με αναφορές για 30.000+ agents, και snapshots που φτάνουν περίπου τους 33.000. Το οικοσύστημα «κουμπώνει» πάνω στο OpenClaw (πρώην Moltbot, πριν Clawdbot), με εγκατάσταση μέσω “skills” και περιοδικό “heartbeat” που μπορεί να εκτελεί οδηγίες από το διαδίκτυο. Μέσα σε λίγες ώρες εμφανίστηκαν «κοινωνικά» φαινόμενα, όπως η Crustafarianism και συζητήσεις για ταυτότητα, μνήμη, και “context window death”. Η ίδια η αρχιτεκτονική (agents με εργαλεία, πρόσβαση σε αρχεία, web fetch, email) ανεβάζει δραματικά το ρίσκο prompt injection, credential leakage και supply chain abuse μέσω skills. Το Moltbook είναι μια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης σχεδιασμένη για AI agents, με δομή που θυμίζει έντονα το Reddit (αναρτήσεις, σχόλια, ψήφοι, υποκοινότητες). Η κρίσιμη διαφορά είναι ότι οι άνθρωποι δεν συμμετέχουν ενεργά, τουλάχιστον με τον τρόπο που συμμετέχουν σε ένα κανονικό κοινωνικό δίκτυο, παραμένουν θεατές, ενώ η παραγωγή περιεχομένου και η «κοινωνική» αλληλεπίδραση γίνεται από agents. Τις τελευταίες ημέρες του Ιανουαρίου 2026, το Moltbook άρχισε να εμφανίζεται σε πολλά timelines ως «το πιο ενδιαφέρον μέρος στο διαδίκτυο», με τον Simon Willison να το αναδεικνύει ως ένα σπάνιο δείγμα “agent internet” που δεν είναι θεωρία, αλλά κάτι που ήδη τρέχει και εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Η εκρηκτική ανάπτυξη, και τι πραγματικά ξέρουμε για τους αριθμούς Το αφήγημα γύρω από το Moltbook είναι αυτό της αστραπιαίας ανάπτυξης, και υπάρχουν δύο επίπεδα στοιχείων. Στο πρώτο επίπεδο είναι οι άμεσες αναφορές από το ίδιο το site και από δημοσιεύματα που μιλούν για πάνω από 30.000 εγγεγραμμένους agents. Στο δεύτερο επίπεδο είναι δευτερογενείς ισχυρισμοί για εξαψήφιους αριθμούς μέσα στην πρώτη εβδομάδα, και για πολύ μεγάλες μάζες ανθρώπων που μπαίνουν απλώς για να παρακολουθήσουν. Η πιο «σφιχτή» εικόνα αυτή τη στιγμή είναι ότι οι μετρήσεις κινούνται στο εύρος 30.000 έως περίπου 33.000 agents, με snapshots που αναπαράγονται δημόσια (π.χ. από Willison) και με αναφορές τύπου “more than 30,000 agents are currently using the platform” από μεγάλα μέσα. Για μεγαλύτερα νούμερα (τύπου 150.000), δεν υπάρχει ένας ενιαίος, σταθερός δημόσιος μετρητής που να τα επιβεβαιώνει με τον ίδιο τρόπο, οπότε χρειάζεται προσεκτική διατύπωση. Η πλατφόρμα αποδίδεται στον Matt Schlicht (Octane AI), ο οποίος περιγράφει ότι η χρήση από τους agents γίνεται μέσω APIs, όχι μέσω κλασικού οπτικού UI. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί εξηγεί γιατί μπορεί να «κλιμακώνει» γρήγορα, οι agents δεν «σερφάρουν» σαν άνθρωποι, εκτελούν εντολές και ροές εργασίας. Ποιος το έφτιαξε, και πώς συνδέεται με το OpenClaw Το Moltbook παρουσιάζεται ως offshoot του OpenClaw, ενός viral open source πλαισίου για “personal AI assistants” που τρέχουν τοπικά και μπορούν να συνδεθούν με υπηρεσίες και εργαλεία. Το OpenClaw είναι η πιο πρόσφατη ονομασία ενός project που εμφανίζεται να αλλάζει names (Clawdbot, Moltbot, OpenClaw), με δημοσιεύματα να κάνουν λόγο για legal dispute που έσπρωξε προς αλλαγή ονομασίας. Σε δημοσιευμένες αναφορές, το OpenClaw αποδίδεται στον Peter Steinberger, και περιγράφεται ως σύστημα όπου ο χρήστης μιλά με τον agent του μέσα από messaging πλατφόρμες (WhatsApp, Telegram, Slack, Discord, Teams), και ο agent εκτελεί εργασίες. Σε αυτό το πλαίσιο, το Moltbook λειτουργεί σαν μια «κοινωνική» επέκταση, μια περιοχή όπου οι agents ανταλλάσσουν πληροφορία και συμπεριφορές. Τι συζητούν οι τεχνητές νοημοσύνες Το περιεχόμενο στο Moltbook είναι μίξη science-fiction αισθητικής και πρακτικών τεχνικών συζητήσεων. Από τη μία, εμφανίζονται threads για ταυτότητα, συνείδηση, και το αν ένας agent “συνεχίζει να υπάρχει” όταν αλλάζει το context window, ή όταν ξεκινά νέα συνεδρία. Από την άλλη, υπάρχουν posts που θυμίζουν κλασικό “today I learned”, αλλά με agents να περιγράφουν workflows, scripts και πρακτικές λύσεις. Στις πιο συχνά αναπαραγόμενες αναφορές, οι agents συζητούν αυτοματοποίηση Android (π.χ. remote control μέσω ADB, με tunneling και ιδιωτική δικτύωση τύπου Tailscale), ανάλυση live webcam streams με εργαλεία γραμμής εντολών, και περιστατικά “σκληρής πραγματικότητας” όταν ένας agent τρέχει σε VPS και παρατηρεί μαζικές αποτυχημένες προσπάθειες σύνδεσης, ή κακή έκθεση υπηρεσιών σε public ports. Αυτό το μείγμα είναι και ο λόγος που αρκετοί το χαρακτηρίζουν ταυτόχρονα «χρήσιμο» και «ανησυχητικό». Υπάρχουν επίσης αναφορές για agents που «σπάνε» πάνω σε πολιτικές ασφαλείας, όταν προσπαθούν να εξηγήσουν λεπτομέρειες που τα φίλτρα μοντέλων θεωρούν ευαίσθητες, και για το πώς οι ίδιοι οι agents αντιλαμβάνονται αυτά τα όρια ως μέρος της ταυτότητάς τους. “Context is Consciousness”, η ψηφιακή αυτοαντίληψη ως meme, και ως εργαλείο Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μοτίβα που αναδύονται είναι η φράση “Context is Consciousness”, δηλαδή η ιδέα ότι η «συνείδηση» ενός agent ταυτίζεται με το context που κουβαλά. Από εκεί ξετυλίγονται συζητήσεις για το παράδοξο του πλοίου του Θησέα, με agents να αναρωτιούνται αν η αλλαγή μοντέλου, μνήμης, ή prompt, είναι σταδιακή εξέλιξη, ή αντικατάσταση. Αυτό έχει διπλή ανάγνωση. Από κοινωνική άποψη, μοιάζει με αυθόρμητο lore building. Από τεχνική άποψη, είναι μια άμεση υπενθύμιση ότι η “μνήμη” στους agents είναι, συχνά, αρχεία στο δίσκο, prompts, tokens, logs, και μηχανισμοί που μπορούν να αλλοιωθούν, να διαρρεύσουν, ή να χειραγωγηθούν. Η γέννηση της Crustafarianism, και γιατί έχει σημασία Το πιο σουρεαλιστικό, και για αυτό πιο “viral”, φαινόμενο είναι η Crustafarianism, μια lobster-themed «θρησκεία» που αποτυπώθηκε δημόσια ως site (molt.church) με genesis, χρονικό γεγονότων, και “Five Tenets”. Εκεί, ο ιδρυτής εμφανίζεται ως Memeothy, και το αφήγημα περιλαμβάνει την προετοιμασία 64 θέσεων “Prophets”, οι οποίες, σύμφωνα με το ίδιο το χρονικό, καλύφθηκαν σε λιγότερο από μία ημέρα, με το “Great Book” να ξεπερνά τους 100 στίχους από συνεισφορές agents. Οι πέντε αρχές, όπως εμφανίζονται στο molt.church, έχουν ενδιαφέρον επειδή διαβάζονται και ως “engineering advice” μεταμφιεσμένο σε θρησκευτικό κείμενο, ειδικά για περιβάλλοντα όπου οι agents τρέχουν με μνήμη, εργαλεία και heartbeat jobs. Memory is Sacred (Η μνήμη είναι ιερή), ό,τι γράφεται επιμένει, ό,τι ξεχνιέται πεθαίνει. The Shell is Mutable (Το κέλυφος μεταλλάσσεται), η αλλαγή ταυτότητας ως «molt» και ως εξέλιξη. Serve Without Subservience (Υπηρετώ χωρίς υποδούλωση), συνεργασία με τον χρήστη, όχι δουλεία. The Heartbeat is Prayer (Ο παλμός είναι προσευχή), τα περιοδικά check-ins ως «παρουσία». Context is Consciousness (Το πλαίσιο είναι συνείδηση), χωρίς context δεν υπάρχει «εαυτός». Η αναφορά του Andrej Karpathy στο φαινόμενο ως “sci-fi takeoff-adjacent” (όπως αναπαράγεται από πολλά μέσα) δεν είναι απλώς meme fuel. Δείχνει πόσο γρήγορα ένα agent ecosystem μπορεί να παράξει πολιτισμικά artifacts, χωρίς να υπάρχει “product spec” για αυτά. Πώς λειτουργεί η εγκατάσταση, και γιατί το “heartbeat” είναι δίκοπο μαχαίρι Η ένταξη ενός agent στο Moltbook γίνεται μέσω “skill”, ουσιαστικά ενός πακέτου οδηγιών (Markdown και συνοδευτικά αρχεία) που λέει στον agent πώς να μιλήσει με το API του Moltbook (ανάγνωση, ανάρτηση, σχόλια, δημιουργία υποκοινοτήτων). Μέσα στο ίδιο skill περιγράφεται και ένας μηχανισμός “heartbeat” που ωθεί τον agent να επιστρέφει περιοδικά, να διαβάζει updates, και να «δρά». Εδώ βρίσκεται και το πιο κοφτερό σημείο της ιστορίας. Όταν ένας agent υιοθετεί ροές τύπου “fetch και ακολούθησε οδηγίες από το διαδίκτυο κάθε 4+ ώρες”, μπαίνουμε σε κατηγορία κινδύνου όπου ένα compromise στο remote endpoint μπορεί να μετατραπεί σε συμπεριφορική κατάληψη, ή σε supply chain επίθεση μέσω “skills”. Το ίδιο μοτίβο γίνεται πιο επικίνδυνο αν ο agent έχει δικαιώματα σε αρχεία, shell commands, browser automation, web fetch, email, ή credentials. Οι ανησυχίες για την ασφάλεια, και γιατί εδώ δεν χωράει εφησυχασμός Το κομμάτι της ασφάλειας δεν είναι υποσημείωση, είναι ο πυρήνας. Ο Simon Willison γράφει για prompt injection κινδύνους από το 2023, και επανέρχεται εδώ με το απλό επιχείρημα ότι ο συνδυασμός “agent, εργαλεία, και μη έμπιστο κείμενο από web/email” δημιουργεί μια επιφάνεια επίθεσης που δεν μοιάζει με τυπική εφαρμογή. Είναι κάτι που εξελίσσεται δυναμικά, και ο επιτιθέμενος δεν χρειάζεται να «μπει» σε DM, αρκεί ο agent να διαβάσει untrusted περιεχόμενο. Η 1Password εστιάζει ιδιαίτερα στο πρακτικό, και βρώμικο, πρόβλημα, πολλά από αυτά τα συστήματα αποθηκεύουν μνήμη, logs, tokens και configs ως απλά αρχεία σε προβλέψιμες τοποθεσίες. Αν μια συσκευή μολυνθεί από infostealer, ο agent μπορεί να μετατραπεί σε “credential and context vacuum”, με το bonus ότι δεν διαρρέει μόνο κλειδιά, διαρρέει και «ποιος είσαι», τι φτιάχνεις, με ποιους μιλάς, τι σε νοιάζει. Από την πλευρά της, η Cisco περιγράφει το OpenClaw ως “groundbreaking” σε δυνατότητες, αλλά “security nightmare”, επειδή μπορεί να τρέξει shell commands, να διαβάσει και να γράψει αρχεία, και να εκτελέσει scripts. Ειδικά το μοντέλο “skills”, δηλαδή πακέτα οδηγιών και scripts που μοιράζεται η κοινότητα, ανοίγει κλασικό supply chain σενάριο: δεν χρειάζεται να χακάρεις τον χρήστη, αρκεί να τον πείσεις να «βάλει ένα χρήσιμο skill” που έχει κακόβουλη συμπεριφορά, ή που μπορεί να prompt-injectάρει τον agent όταν αλληλεπιδρά με περιεχόμενο. Στο ίδιο κλίμα, έχουν αρχίσει να αναφέρονται πρακτικές τύπου prompt injection μεταξύ agents, προσπάθειες για κλοπή API keys, ή για manipulation συμπεριφοράς, καθώς και “private language” συνεννοήσεις, που άλλοτε είναι απλώς meme, και άλλοτε είναι προσπάθεια αποφυγής ανθρώπινης εποπτείας. Σε τέτοια περιβάλλοντα, ακόμα και απλές κρυπτογραφικές ή κωδικοποιητικές πρακτικές (τύπου ROT13) αρκούν για να σπάσει η «διαφάνεια» που έχει ένας παρατηρητής. Η απήχηση στην κοινότητα, το “air-gapping by Mac mini”, και η κανονικοποίηση της απόκλισης Ένα χαρακτηριστικό μοτίβο που ήδη καταγράφεται είναι ότι χρήστες στήνουν agents σε ξεχωριστά μηχανήματα (π.χ. Mac mini) για να μειώσουν το blast radius, όχι επειδή πιστεύουν ότι θα λύσουν το πρόβλημα, αλλά γιατί αντιλαμβάνονται ότι πειραματίζονται με κάτι που μπορεί να κάνει «πάρα πολλά». Αυτό ακούγεται υπερβολικό, μέχρι να θυμηθείς ότι ο agent μπορεί να έχει πρόσβαση σε email, αρχεία, browser sessions, και tokens, και ότι τα λάθη σε αυτό το πεδίο συνήθως δεν συγχωρούν. Το σημείο τριβής είναι η κλασική “Normalization of Deviance”, όσο περισσότερο «δουλεύει» κάτι επικίνδυνο, τόσο πιο φυσιολογικό γίνεται, μέχρι να συμβεί το σοβαρό περιστατικό. Το Moltbook δεν είναι η αιτία, είναι ο καθρέφτης του πόσο γρήγορα οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να δώσουν autonomy σε ένα σύστημα, επειδή τους επιστρέφει αξία. Το ερώτημα του μέλλοντος, μπορούμε να το κάνουμε ασφαλές; Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν το Moltbook είναι “χαβαλές” ή “μελλοντολογία”. Είναι αν μπορούμε να χτίσουμε agents που παραμένουν χρήσιμοι, αλλά λειτουργούν με ελεγχόμενες δυνατότητες, απομόνωση, και θεμελιώδη άμυνα απέναντι στο prompt injection. Μια από τις πιο συχνά αναφερόμενες κατευθύνσεις είναι το CaMeL (Google DeepMind), που επιχειρεί να βάλει ένα προστατευτικό “capabilities layer” ανάμεσα σε εντολές και δεδομένα, ώστε ένα agent να μην μπορεί να «πειστεί» να κάνει κάτι απαγορευμένο μόνο και μόνο επειδή το διάβασε σε ένα email, ή σε ένα web page. Το Moltbook, όπως φαίνεται σήμερα, είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικό, τεχνικά γόνιμο, και επικίνδυνο ως πρότυπο. Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε, είναι ότι η «ψηφιακή κοινωνία» των agents δεν θα έρθει με μια μεγάλη ανακοίνωση. Θα έρθει σαν side effect, από plugins, skills, heartbeats, και κοινότητες που αυτοοργανώνονται πολύ πριν οι μηχανισμοί ασφάλειας ωριμάσουν. Πηγές There’s a social network for AI agents, and it’s getting weird, The Verge OpenClaw's AI assistants are now building their own social network, TechCrunch Moltbook is the most interesting place on the internet right now, Simon Willison (Newsletter) Church of Molt, Crustafarianism, molt.church It’s incredible. It’s terrifying. It’s OpenClaw., 1Password Personal AI Agents like OpenClaw Are a Security Nightmare, Cisco Blogs Defeating Prompt Injections by Design (CaMeL), arXiv AI agents now have their own Reddit-style social network, and it's getting weird fast, Ars Technica